22 setembro 2010

Breizh, etapa 3: por la costa norte de Bretaña


Nuestro plan en el sexto día de viaje era visitar la Ille d’Ouessant, la isla fatídica bretona de los naufragios, pero pronto cambió la cosa debido a inclemencias climatológicas. Y es que el llamado “día del medio” (por estar en medio del viaje) nos lleva saliendo mal mucho tiempo, y este año no fue una excepción. Como alternativa a la isla, nos dirigimos por una zona llamada Pays des Abers, costa norte bretona, hasta que nos aburriésemos de hacer kilómetros. Las paradas más apasionates del día fueron en el dolmen más alto de Bretaña (en la foto se puede ver el día que llevamos y la magnitud del megalito), en las tres rías más grandes de la zona, en la costa desde el que se divisaba uno de los faros más grandes de Europa (al que intentamos ir infructuosamente, por llegar tarde al embarque) y en el bello pueblos de St.-Pol-de-Leon, todo un regalo para nuestros sentidos, en el que disfrutamos de su catedral (ver foto) y arquitectura de granito. La opción nocturna, el hotel Mirafiore, bastante rancio y destartalado.

Al día siguiente partimos un poco hacia el interior para llegar a pequeños pueblos en los que admiramos los Enclos Parosiaux, “conjuntos parroquiales”, que nos sorprendieron gratamente. Se trata de iglesias pequeñas que en el exterior tienen tallas bastante buenas de escenas de la biblia. Datan del siglo XVI-XVII y sin duda, de tenernos que quedar con una, lo haríamos con la de Guimilliau, con un crucero con más de 150 figuras representando vida y milagros de JC (en la foto). Durante el día también hicimos senderismo en Huelgoat (y movimos una piedra de 50 toneladas), vimos un Túmulus gigante y visitamos, ya en la Cote d’Armor (la tercera provincia bretona), la Ille de Brehat, aunque la visita relámpago y el baño en un aplaya de cantos rodados no colmó nuestras expectativas (aunque la zona era bonita y por algo le llaman costa de granito rosa, como se ve en la foto). Para la noche retrocedimos unos kilómetros a Lannion, donde dormimos en uno de los hostels más cutres de nuestra vida y conocimos alguna gente pintoresca.

Y, para el octavo día, seguimos por la costa norte de Bretaña. Tras una parada mañanera en Cap Frehet y Fort LaNatte, nos dirigimos a las visitas fuertes del día: la Bahía formada por St. Malo y Dinard.

Saint-Malo es conocida por ser la ciudad de los corsarios (por corsario se entiende funcionario pirata, es decir, piratas del estado que se dedicaban a joder a los ingleses por los mares adelantes totalmente legalizados – si en Etiopía se enteran). Nosotros también la conocimos por su turismo brutal, por sus filas interminables de gente en las calles y por unas murallas apañadas que tampoco justifican una visita prolongada. Si bien este pueblo nos defraudó, Dinard, justo en frente, nos sorprendió.

Dinard es un pueblo que se podría comparar como la Benidorm de los ingleses del siglo XIX. Cruzaban el canal buscando buen tiempo y se instalaron aquí, haciendo grandes mansiones que se agolpan en los acantilados de la playa (ver foto), y en las que Hitchcock se inspiró para “Psicosis” (no en vano él también veraneaba aquí). Paseo marítimo muy entretenido y chapuzón agradecido para parte del grupo.

Y sin más dilación, pusimos rumbo hacia la bahía del Mont-St.-Michel, concretamente hacia Genets, un pequeño pueblo con un hostel correcto en el que nos alojamos.

12 setembro 2010

Festa Bretona

PROGRAMA

17:00 1ª Sesión fotográfica: de Bourdeaux a Brest

19:00 Merenda bretona: te ou café con pastas bretonas

19:30 2ª Sesión fotográfica: de Brest a Tours

21:30 Concurso de prebes de moules

22:00 Cea bretona a base de crepes

24:00 Concurso de videos

Nota: As horas son orientativas, podendo sufrir modificacións en función da evolución das distintas sesións.


ASISTENTES

Organización: Xulián, Chiqui, Mariña e Iago. A data de celebración establecerase en función da dispoñibilidade destos para poder asistir.

Convidados: A organización resérvase o dereito de convidar a asistir á festa, ou a algunha das súas partes, a quen estime oportuno. Os convidados teñen as seguintes obrigas:

  • Confirmar a súa asistencia como moi tarde o xoves anterior ao día da festa.

  • Non queixarse se o número de fotos ou de videos resulta excesivo.

  • Colaborar nas sesións gastronómicas nas que participen segundo se lles requira.


FUNCIONALIDADES

Loxística: Noméase a Chiqui responsable de loxística. As súas funcións inclúen:

  • Habilitación do local da festa: Deberá estar limpo e dispoñer de asentos suficientes para todos os asistentes. Queda ao seu criterio a súa decoración.

  • Instalación e montaxe de equipo audiovisual con proxector, onde ver as fotos e os videos.

  • Habilitación da infrasestructura culinaria: Deberá dispoñer dun microondas, de cacharros para quentar cousas nel e dunha pota mediana-grande.

  • Suministro de menaxe: Proporcionará platos, vasos, cubertos e servilletas para todos os asistentes e tamén, se fose necesario, para servir os rellenos dos crepes. Queda ao seu criterio o material destos.

Contidos: Noméase a Xulián responsable de contidos. As súas funcións inclúen:

  • Suministro de fotos e videos ao responsable de loxística con suficiente antelación.

  • Selección e suministro da música ambiental que amenizará as distintas sesións.

Climatización: Noméase a Xulián responsable de climatización. As súas funcións inclúen:

  • Asegurar que o tempo meteorolóxico do día da festa sexa multitempo.

  • Adaptar a súa vestimenta aos distintos tempos que se vaian dando durante a festa.

Enoloxía: Noméase a Xulián responsable de enoloxía. As súas funcións inclúen:

  • Suministro de sidra para todos os asistentes.

  • Suministro de hidromel ou de chunchun para todos os asistenten.

Gastronomía: Noméase a Iago responsable de gastronomía. As súas funcións inclúen:

  • Suministro de pastas pastas bretonas para a merenda.

  • Suministro de moules suficientes para todos os participantes no concurso de prebes.

  • Suministro de crepes suficientes para todos os asistentes, segundo as necesidades acordadas previamente pola organización.

Coordinación: Noméase a Mariña responsable de coordinación. As súas funcións inclúen.

  • Establecer a data da festa, coordinando a dispoñibilidades dos membros da organización a fin de que todos eles poidan asistir.

  • Inscripción dos convidados. Deberá proporcionar aos responsables de loxística, enoloxía e gastronomía o número de asistentes a cada sesión da festa como moi tarde o xoves anterior ao día da festa, co fin de que estos poidan realizar adecuadamente as súas funcións.

  • Coordinación dos prebes do concurso de prebes de moules, para evitar que se repitan.

  • Coordinación dos contidos das crepes para evitar que se repitan.

Participación: Todos os asistentes á festa, sexan membros da organización ou convidados e con independencia das demáis funcións que teñan asignadas, deberán:

  • Notificar a súa asistencia á festa ao responsable de coordinación como moi tarde o xoves anterior ao día da festa. A notificación poderá facerse por sms, mail, teléfono, en persoa, ...

  • Participar no concurso de prebes de moules con polo menos un prebe. Deberase indicar ao responsable de coordinación, como moi tarde o xoves anterior ao día da festa, en que consistirá o seu prebe, para evitar que se repitan. No caso de que xa alguén notificase o mesmo prebe previamente, deberá cambiar a súa proposta.

  • Participar na elaboración do contido dos crepes aportando polo menos:

    • Unha proposta de relleno frío, que consistirá en un ou máis ingredientes presentados xuntos ou separados.

    • Unha proposta de relleno quente, que consistirá en un ou máis ingredientes presentados xuntos ou separados. Estos quentaranse no microondas antes de ser servidos.

    • Unha proposta de relleno de crepe doce, que consistirá en un ou máis ingredientes presentados xuntos ou separados.

Deberase indicar ao responsable de coordinación, como moi tarde o xoves anterior ao día da festa, en que consistirán os seus rellenos, para evitar que se repitan. No caso de que xa alguén notificase o mesmo relleno previamente, deberá cambiar a súa proposta.

02 setembro 2010

Breizh, etapa 2: De Vannes a Brest

A Bretaña entramos por la provincia más al sur, Morhbian, y empezamos la visita por Vannes, su capital. Se trata de un pueblo bretón bastante bonito con una zona vieja preciosa y además una muralla muy bien conservada que ofrece un paseo agradable. Aprovechamos para comer en esta primera parada una de las especialidades de la región, los Moussles Frites, es decir, mejillones con patatas fritas hasta caer de culo (acompañados de salsas al gusto, desde la marinera hasta el curry).

La segunda parada fue en la isla de Gavrinis, para empezar con la ración de megalitos que sabíamos que era ineludible en Bretaña. Esta visita se nos hizo un poco larga a algunos porque era guiada y en francés, aunque el sitio, un dolmen de 11m de largo, era espectacular. de ahí nos movimos a Carnac, en donde está la mayor concentración de megalitos de Europa. Menhires se agolpan en fila a lo largo de kilómetros de campo en algo que necesita ser visto por lo particular y extraño que es. Sin duda, una de las visitas del viaje, aunque las fotos no transmiten toda la grandeza del sitio.

La noche la pasamos en el albergue de Plouharnel, en la península de Quiberon, en el que para nosotros fue el mejor alojamiento de todo el viaje con diferencia, al lado de la playa y en un lugar idílico.

Al día siguiente retomamos nuestro camino costero hacia la provincia de Finisterre, la más occidental de todas. La primera parada la hicimos en el prescindible y megaturístico pueblo de Concarneau, y eso que fuimos temprano. Además de la foto, que está chula y que todo dios se saca, poco más se puede decir a favor de este sitio. Hubo unanimidad en tildarlo de visita coñazo. Donde no hubo tanta unanimidad fue en la capital de la comarca, Quimper. La catedral es bonita y el pueblo está muy bien preparado para los turistas en general, sobre todo las floreadas calles que dan a los ríos que la atraviesan, pero luego para muchos no fue más que Vannes ( a lo mejor porque la vimos primero, no sé) y el Museo del Pueblo Bretón supo más a fraude que a otra cosa (los cartesles no estaban en bretón!!! ni en inglés!! Y la llamada colección de trajes bretones más grande del mundo no pasa de la veintena!!).

La ruta prosiguió por Locronan, un pequeño pueblo espectacular donde todas las casas son de granito y ninguna se sale de un estilo medieval bastante chulo (es decir, si alguien pone uralita en el tejado se lo fulmigan). El pueblo cuenta con una plaza encantadora (en la foto), ningún poste de la luz a el teléfono y varios establecimientos con encanto. Ha sido escenario de películas de época, como “Largo domingo de noviazgo”, del director de Ameliè.

Finalizamos el día en Point du Raz, viendo un atardecer emotivo y especial. La foto habla por sí sola de la punta más occidental de Francia, tan simbólica como para nosotros nuestro Finisterre. Y aunque las crepes por la zona nos supieron genial, lo que no moló fue que nos cerraran el hostel de Brest y tuviésemos que buscar un nuevo alojamiento a la una de la mañana. Por suerte, en un sitio tan industrial y poco turístico como esta ciudad no fue difícil dar con el Centre Hotel, correcto para las horas intempestivas en las que nos movíamos.