Amigo, amigo, amigo...

Jeje, vou vos contar o que me pasou este sábado camiño de casa.... Surrealista! Érase que se era que xa estabamos na plaza dos Ramóns cando fago un "Eliseo", despídome de Kopi  e piro para casa.  Axusto o gorro negró, poño velocidade de cruceiro e atraveso a praza. Pero cando vou a altura da frutería escoito detrás miña:

-Eh, eh!!

-Bah, non vai conmigo- pensei.

-Eh, eeeh, ¡señor, señor!

Chegados a este punto, doume a volta cara voz, xusto por onde desperida ós meus amigos e vexo que alguén ven cara min. Viña camiñando rápido un rapaz. Según se acerca non podo evitar a impresión de que me sonan a súas pintas pero non a súa cara. Caio na conta que parece un web o Kevin José de Era visto.

Cando me dou a volta o tio quédase mirando para min e dime:
-Bueno, do de señor igual me pasei...- respira, respira...respira.

Quédome mirando para el e espétolle: Mira..., ¿que queres?

Atención ó quite... neste punto non acertades coa proposta deste personaxe nin a de quince!! Non vai pavo, recupera alento e me dice:

-Si, esto, que era por se tiñas un par de Euros -(xa, agora diredes: "iso xa mo cheiraba") e vai e abre unha man te ten un billete de cinco euros e como tres euros máis en moedas; e atención ó quite!!- para pillar unha botella de Brugal no vintecatrohoras. Claro, que che deixamos un par de chupitos...

:O

Só me saiu un: "Tio, eu xa me vou para casa..." en plan WTF total. O pavo, en vista do éxito, xa levanta a cabeza buscando outra vítima, digoo, cooperativista e marcha cun adeus...

Non somos nadie, agora coa crise a xente ten que buscarse accionistas para facer botellón!!

La Panificadora...

Saúdos ós parroquian@s de tódolos puntos vermellos no mapiña. Este finde houbo que dar un rule para acompañar a alguén máis nesa viaxe iniciática contínua que é a vida (o que ven sendo facerse vello) Como neste caso tamén escasearon as afotos, haberá que recrear o sucedido. Si, o título lo blog hoxe é unha homenaxe doble: á disco de Cuenca (un peor garito) e o protagonista da noite.

Vale, esta está en Vigho, pero é que da outra non conseguin atopar fotos aptas para o blog...

Pois non foi máis que unha noite de tres mosqueteros con numerosas aparicións estelares de "amigos imaginarios" do homenaxeado, dende FortranChopper al antiguocompidecolegio-si-tio-esequesaludéunavezalasalidadelinstitutoen1997, jeje(que si que me acordo del!!)

Foi unha pena que non quixese sacar os nosos agasallos, escollidos con tanto coidado, mercados con tanta antelación e acondicionados e listos para a entrega dende tanto antes (con dicir que mentres subía no ascensor estabamos empapelando o último...) Como xente xa experta, guiámolo por unha ruta de sencillos pasos:

1. Preparación para sair: uuuuuun completo lote de productos de hixiene personal en tamaño "paso controles de aeroporto" onde non falta de nada para resultar hixiénicamente irresitibleeeee!!!!!
2. Xogando as bazas... Para que o noso protagonista teña o máximo de probabilidades de e´xito disporá dende agora dun glamuroso set de fichaaaass. ¡Non faghas "olín" na primeira que atopes!!!!!
3. Tomar medidas: Porque triunfar está ben, pero hai que facelo dentro dun orde e con precisión matemática, agora xa poderá facer movementos máis precisos: remataron os aburridos e previsibles 180 ou uns 360, a xeometría avanzada gaña terreo co novo transportador de ángulos co que acadará precisión de grados (próximamente a xogada 147º), mediante a escadra terá unha ferramente apta para un rápido 30º/60º/90º e coa plantilla normalizada indicará a información de referencia dentro do ISO correspondente
5. Van xuntos, xa que son dúas caras dun mesmo fenómeno: A identificación correcta da acción: ó igual que as luces indicadoras intermitentes, as señas no mus ou a comuunicación por bandeiras, marcar a xogada para aproveitar os espazo/tempos é crítico. Dende agora xa pode co último producto da tecnoloxía aeroespacial: O cartel colgado do pomo!!!

Recortar e dobrar adecuadamente. É autoexplicativo e non
precisa entrenamento previo. A postura pode non ser realista.

Dotado de sencillos e directos mensaxes que informan do avance do proceso con claridade e concreción: acabaronse as dúbidas e o de petar para recadar info...

Finalmente, o sexto paso recomenda volver ó primeiro antes de abandonar as instalacións co fin de evitar imaxes imborrables en retinas alleas (ejem, ejem)

E nada, cando fomos de garitismo, houbo un moemnto de dúbidas resolto brillantemente por Sibarita entrado nun garito coa luz óptima, ambiente enardecido e musica adecuada: un tugurio sucio con unha media claramente inferior no que sonaba Sergio Dalma para vacialo (sonaba Bailar pegados e ninguén a cantaba, bueno, ninguén excepto Txiki e un servidor; Pan flipou cando saiu do baño) e como aquelo se estaba vindo arriba, pedímoslle unha grupo que tendo en conta o local claramente nos tiña que por: KAMELAAAAA, acojonante, volveu a apagar as luces, a chavalada veuse arriba... puff, la caña. Ata que volveu a entrar o da porta e lle puxo cara de "tirapacasaaaaaaaa" Logo dun tropezo/baixón, inda fomos a un garito de moda no que puxeron "Guerrilla Radio" WTF!!! E cando todo apuntaba a retirada en punto máximo, ProlmaJr. alá acabou de convencer ós fervellasverzas de ir ata kapital... (mistake, always mistake) Si, sobre todo porque non estaba Fernando (e os 3,5€ de entrada para ná)