Amosando publicacións coa etiqueta futbol. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta futbol. Amosar todas as publicacións

03 xuño 2013

Los inmortales (sólo podía quedar uno)


Hace dos años escribí una entrada con el corazón en la mano acerca del descenso del Dépor. Fue un descenso a traición, cual puñalada nocturna, confabulada por un entrenador rácano y una serie de resultados de terceros con sospechoso tufo podrido. El tiempo da la perspectiva de las cosas y ahora mismo está claro que aquello fue un accidente resuelto en poco tiempo con el presupuesto más alto de segunda desde el descenso del Atlético. Este descenso es más grave, mucho más. Ayer la noticia era el descenso del Rácing de Santander en el año de su centenario a 2ºB.

Lo siento, pero esta vez no voy a echar ni una lágrima por mi Dépor. Esta vez me identifico más con Valerón, dando una rueda de prensa tras el partido para anunciar su adiós a Coruña. Valerón encarna ahora mismo lo que sentimos muchos para con nuestro equipo. Los galones no deben recaer sobre un tío de 38 años cansado física y mentalmente, que tuvo los cojones de quedarse el año del descenso para arrastrase por segunda con unos colores que ahora mismo son los del descrédito y la deuda. A pesar de que jugadores  niñatos rindieron como el culo este último mes (miro a la banda izquierda), Valerón nunca cedió la responsabilidad hasta el otro día, al acabar el trabajo. Su desasosegante adiós representa, desgraciadamente, lo que es el Dépor. Se irán los cedidos mercenarios y ahora un par de señores que tenemos (Aranzubia o Manuel Pablo) tendrán que coger los galones de un filial reconvertido en equipo de segunda división. Cuando las cosas se hacen mal pues terminan peor.

El Celta está en la carambola no de casualidad. Hemos pasado años riéndonos de su década oscura en segunda, de su reinvención para arrancar de la cantera a los Mallos o Aspas que han reverdecido los laureles de la entidad. La primera de esas largas seis temporadas a punto estuvieron de descender a 2º B... el lugar donde nuestros huesos podrían acabar ahora. Me quito el sombrero ante el equipo, que hasta ha madurado y ha aprendido a ganar, y después de las cagadas del último derbi ha lanzado voces que llaman a la unión del fútbol en Galicia. Está claro que han hecho cosas mal (los fichajes invernales, o el fichaje del propio Abel Resino) pero era el menos malo, o el más saneado, de los que estábamos abajo, y eso es por su purga anterior.

Así que ahora es de verdad cuando empieza la travesía en el desierto... yo me creía que era en 2010, pero me temo que eso fue una nimiedad ante lo que viene ahora. Mucha suerte al Celta el año que viene en primera (equipo al que cogeré más simpatía después de que se confirme la venta del Cromagnon a la Premier). Que Oubiña sea el "nuevo Valerón" mediático del club y que sigan confiando en el fútbol de la cantera. Mucha más suerte para el Dépor. Una deuda kilométrica y 12 tíos en plantilla ahora mismo...
ahora sí que es un salto al vacío: ni seguro millonario por descender, ni internacionales que no dejamos escapar. Solo afición. Veremos si seguimos el ejemplo olívico o somos el nuevo Cádiz.

19 novembro 2012

Otras ligas, otros deportes, otros temas...

Jeje, xa que o que reclama o público (osease MathQnK) é sangue futbolístico aí vai un resumo da xornada. Analizarase con acidez e ollo crítico o traballo das dúas escadras punteiras do territorio Noroeste: o Celta e o Lugo. Bueno, está ben, os da cidade das Murallas van suficientemente ben como para non precisar estes rajazos...

Turkía: [rosco] Levante: [2]

A palabra é espectáculo (dantesco) da nosa escadra archienemiga favorita. Típico partido broza que se encalla e que ademáis ten grandes doses de dramatismo coa expulsión de Aranzubía. Neste punto, os experimentos con gaseosa sempre fallan e se demostra na gran estirada de Bergantiños
Xa se ve que a crise apreta e precisades xogadores máis polivalentes, quero dicir intercambiables.


Os de Panini xa tomaron nota (G1mP0 non ten nada que ver)


Ainda que o xogador do partido foi o inefable .... (redoble) ... irrepetible (gracias a Dios) ... Riki
Moitas ocasións e un gol anulado. Volvendo as mañas que o fixeron tan mítico ó sur do paralelo Coruñés. Segue coa campaña de facer gran xogador a Bodipo

Invocando mediante a Danza un gol


Dende o sur as novas son lixeiramente mellores con un empate en casa. Un gol de Park, que parece que non domina o español, nin o inglés nin a coordinación co resto do equipo. Confío que non se converta en un José Ignacio, que mete goles críticos pero o fulano é un lastre.
¿Onde está Munua?

Aspas o mellor, pero unha tarxeta convenceu ó Sabio do Barrio do Cura que era mellor cambialo. O resto do partido un correcalles do que quedou a lo menos un punto no peto.

Pd-. todos os comentarios son feitos dende o cariño. Por favor, que ninguén malinterprece incitacións á violencia. Apoiamos o fair play. Condenamos o seguinte, ainda que no seu momento fose gracioso...
Zas...

PPD-. Propoño un concurso de títulos para a última imaxe...

02 xullo 2012

Seica ganamos...

Saúdos a todos. Xa facía moito que non se actualizaba nada no blog: entre uns que andaban de viaxe polo norte, outros que foron a Cangas e que os que temos tempo non nos chegan as ganas... foi quedando o tema.

Pois nada, que seica ganamos pero non teño moi claro o qué: ¿Volverán os medicamentos ó prezo anterior? ¿Anularase a subida do IVE? ¿Des-recortaremos? ¿Esqueceremos a prima de risco? ¿Ou deixaremos de ter, como din os da galega,  uns "bonos-lixo"? (Personalmente, penso que sería máis axeitado dicir "bono-broza", ten máis sonoridade.



Pois si, durante 45 minutos controlamos bastante ben o partido, tivemos ocasións e materializámolas. Xogamos ben, pero tampouco foi o baño que reflicte o resultado. A explicación do abultado do marcador hai que atopala no feito de que o terceiro cambio se lles lesionase ós poucos minutos de entrar. Realmente unha mágoa porque con un 2-0 e once xogadores, os italianos non iban quedar de brazos cruzados no segundo tempo. Ben é certo que nese tempo a "Vermella" (¿debería ser ese o nome en galego?) non puxo o acelerador a tope para darlle a paliza que podía ser, pero home, unha final 4-0 é algo de abuso.

Dou fe de que pola rúa non había ninguén (a falta de 2 minutos para o final) Ó rematar, todo o mundo saia a facer ruido e supoño que en Castrelos na pantalla parecería aquelo o non vai máis. Nos bares, desigual aforo. A xente non empezou a a pitar ata pasados polo menos dez minutos. Ó final gran éxito dese señor que cada vez recorda máis a Fraga camiñando, tensión nas entrevistas de Sara Carbonero (Menos mal que non houbo penalties nin posibilidades de novos twits @gracias_sara) que tivo o punto culminante na de Casillas, que casi non cruzan miradas e con todos agardando outro besito. O mellor, sen duda, cando lle pregunta "¿De quién nos acordamos?" (¿Por qué cando preguntan de quen nos acordamos nos veñen á cabeza tantas maldades?)  e roza o surrealismo co de ¿Ahora vacaciones que tocan, no? (en plan: dejate de partiditos con tus amigotes)

Como no caso do Celta, o partido máis crítico non foi o último (penso que os penalties con Portugal tiveron moitísima máis emoción e realmente se estivo máis cerca de cagala alí)

Quedamos á espera de instruccións en privado de Mr Txiki

Vale, diredes que son un cabrón, pero algún é de partirse:






Gracias Sara...

14 maio 2012

Odio el fútbol moderno



Pocas veces un símil puede ser tan brutal, sucio y descarnado como el desenlace de una liga que, seamos sinceros, acabará como la del balonmano: con dos equipos asquerosamente ricos jugándosela a ida y vuelta, ganando los otros 36 partidos con la gorra.
El descenso del Villarreal es, una vez analizado, el fiel reflejo de nuestra sociedad. Hay una doble lectura terriblemente dolorosa en el descenso de otro equipo que quiso ser de clase alta pero que ha acabado como el Dépor el año pasado, roto.
¿Qué quiero decir con todo esto? Pues que el modelo deportivo de Roig en Vila-real era muy bueno, era el modelo de otros clubes como Dépor o Celta pero tremendamente mejorado. Inversión inicial, captación de abonados y continua expansión del proyecto (primero subirlo a primera, luego consolidación, y luego Europa). Clara apuesta por la cantera, fabricando a un futbolista como la copa de un pino, Cazorla, y por un estilo de juego, que cosería Pellegrini en un lustro, regalándonos la semifinal de Champions que aguó Riquelme. Y para más inri, saneamiento de las cuentas, mesura en la deuda incluso haciendo acopio de humildad, vendiendo a la marca de la casa (Cazorla otra vez) por 30 kilos para no endeudarse hasta las cejas. No nos engañemos, el Villarreal es el equipo que representa al currante que sueña con promocionar a una clase social más alta con ideas buenas, sacrificio y de modo legal. Y, cómo no, se ha pegado el batacazo. No en vano esta no es la estrategia correcta en España si quieres triunfar.


Analicemos ahora el papel de sus rivales. Tanto Rayo como Granada como Zaragoza están en concurso de acreedores, algo que en otras ligas serias como la Premier supone el descenso de categoría pero que en España significa hacer trampas con la palmadita en la espalda, incluso permitiéndose fichar jugadores por 8 kilos. Pero ahí no acaba la cosa. Los jugadores del Rayo han estado sin cobrar unos cuantos meses, en una situación lamentable de gestión deportiva. En Granada, el otro día un chaval (bastante tonto, eso sí) le pegó un botellazo a un árbitro y la cosa quedó en la menor sanción posible (3 meses), para que siga la gente llevando al fútbol a sus hijos, a tomar ejemplo. Y para el final me he dejado lo mejor, la racha de 31 puntos en una vuelta del Zaragoza, algo imposible de comprender hasta para el bueno de Lotina.


Y es que Lotina ha dicho que sabe perfectamente que hay amaños, y sólo le faltó señalar claramente al Zaragoza, que siempre anda por el medio. La actitud del portero del Rácing la semana pasada, los 3 jugadores expulsados ayer en Getafe... en fin. Todo huele muy mal, aunque M.A.L.O. es muy oportunista y saca el tema cuendo le viene bien, tras poner a Marchena de titular a "crear" en el medio del campo, hacerse caquita y especular una vez más.


La liga española está podrida. Hace unos meses hice burla de M.A.L.O. en este blog pero ni de broma pensaba que podía descender un equipo de Champions. Esperemos que se haga justicia y vuelvan pronto a costa de algún tramposo, aunque todos sabemos que Urdangarín no irá a la cárcel. O, al menos, parece tan improbable como que el Zaragoza, ese equipo que "milagrosamente" siempre se salva, baje a segunda...

14 novembro 2011

O Dépor golpea primeiro

Posto que últimamente estamos desviados do tema máis importante do país (fúrbol), ahí vai un breve análise do partido de onte:

- Resultado inxusto (millor un empate) pero moi favorable para os meus intereses.
- Premio xogador máis porcallán: ex aequo a Colotto, Ayoze e por suposto Aspas. O de Colotto non ten mérito posto que é arxentino, o dos outros dous da pena, dan ganas de arrancarlle os cóbados a un e a lingua ao outro.
- Lassad: un tipo que non soporto, que non toca bola e que non corre. ¿Por qué tiña que marcar onte? Se repite o tiro 100 veces, 98 hai que ir a Torre de Hércoles a buscala bola.
- A defensa do Celta: deixarlle a Valerón recibir e distribuir a dous metros do área non é boa idea... aínda que logo non pase nada pola inoperancia coruñesa no ataque.
- A defensa do dépor: que Aranzubia xogue en segunda división amosa o penosa que é a liga española.
- Orellana: gustoume moito, o día que ademáis de regatear coñeza o xeito de pasar un balón falaremos dun titular indiscutible con Chile.
- O millor: a coincidencia de afección, media e equipos en que este derbi é de primeira, e así o esperamos todos o ano que ven!!!