22 febreiro 2009

Éxito de carnaval ¡¡¡Los Moteros del Cuervo son noticia!!!


Vida (01de marzo de 2009)



Faro de Vigo (22 de febrero de 2009)



La Región (22 de febrero de 2009)


12 febreiro 2009

Carnaval: Últimos preparativos


Siento pisarte la entrada Sibarita, pero tenía que colgar la imagen (al final será mejor tu idea de migrar a un foro). Este es el logo que vamos a lucir en Carnaval, por si quereis irlo poniendo en camisetas, banderas, motos o tatuarlo. Agradecimientos a los creadores Thalo y su pinche. Con respecto a las motos, mi pinche y yo contamos con hacer tres. Mariña y Iago harán dos y mi prima una. Así que tenemos suficientes; si alguien se quiere apuntar a última hora puede ir de paquete.

08 febreiro 2009

A ver en que queda o do carnaval...



Para ir abrindo boca, déixovos un dos trailers máis impactantes da que vai ser a peli do ano... "One True Impact" Podía haber sido unha fonte de inspiración para os carnavais, pero chegou moi tarde...

14 xaneiro 2009

carnaval-- elección de disfraz

Confirmado:

El PolandiaTeam se reunirá para los carnavales de 2009 en Verín, donde de momento tienen 8plazas asignadas en un hostal-chikipropuesta (y que comience la aventura). Todo aquel que se quiera unir que vaya avisando o se quedará sin sitio.

Los manchegos garlicman y kopiyo (los sesadores de pollos) arrivvarán al aeropuerto de Lavacolla el día 20 viernes a las 21.20 si Barajas es un sitio normal para entonces. Contamos con Iago y Mariña para llegar a la civilización.

Por otro lado, queda abierta la discusión sobre el disfraz y las cosas que debemos hacer. las propuestas Manchegas serias son:

- Gañanes (pantalón de pana atao con cuerda, camisa de cuadros, cara de paleto y garrote)

- Nazarenos (sábanas de hace años y cucurucho de cartón. vela de palistroque opcional, y un santo para cargar entre los siete también)

Espero vuestras propuestas para que dentro de unos días podamos votar y elegir pinta.

08 xaneiro 2009

Carnaval!!!

Como novedad este año se pretende que nos organicemos para celebrar el carnaval. La idea es alquilar una casa rural en Xinzo, Laza o Verín.

Así que ya sabéis hay que confirmar asistencia y proponer alojamiento y disfraz. Y no hagáis lo de siempre de hacer miles de propuestas todos a la vez que colapsais el interné.

26 decembro 2008

II Frikiolimpiadas (Calendario, normas y otros datos de interés)

Participantes definitivos: Junkillo, Kopi, Prolman, Jano, Grañidro y Txiki.

Viernes 26

20:00 - Ceremonia de apertura. Lugar: La Cripta. Se realizará el sorteo de números, se resolverán dudas y se tomará una caña.

20:15 - Bolos. Lugar: La Cripta. El orden de participación corresponde con la numeración asignada a cada participante en el sorteo previo. Record actual: 87 puntos en poder de Junkillo.

21:15 - Dardos. Lugar: La Cripta. Modalidad: Criket feroz. Orden de participación inverso a la clasificación provisional.

Sábado 27

10:00 - Ping Pong. Lugar: Pabellón Universidad. Liguilla con partidas de ida y vuelta. El participante que juega en casa empieza sacando. Partidos a 9 puntos. Saca tres veces seguidas cada jugador. En caso de empate a victorias se contabilizará la diferencia de puntos particular y si persiste el empate la general.

11:20 - Karts. Lugar: Monterrey. Orden inverso a la clasificación provisional. Funciona igual que las 24 horas de Le Mans pero en este caso son los 10 minutos de Monterrey.

12:00 - Minigolf. Lugar: Laias. Orden inverso a la clasificación provisional en el primer hoyo. El resto orden inverso a la clasificación del hoyo anterior. Se dispone de 6 golpes para cada hoyo. Cada jugador se anota el número de golpes utilizado. En caso de no introducir la bola en el sexto golpe, se anotará 7 puntos. Gana el que menos puntos obtenga al finalizar los 18 hoyos. Record actual 57 golpes (Kopi).

16:00 - Petanca. Lugar: Litrona Park. Mismo orden a la clasificación provisional en la primera tirada. El resto mismo orden a la clasificación de la tirada anterior. Cada participante tira dos bolas. Gana un punto el jugador que consiga acercarse más a la bola pequeña. En caso de que un jugador consiga dejar las dos bolas más cerca que ningún otro, recibirá dos puntos. Gana el que consiga 7 puntos.

17:15 – Karaoke. Lugar: Casa Araujo. Mismo orden a la clasificación provisional en la primera canción. Resto de canciones mismo orden que el resultado de la canción anterior. Cada jugador canta tres canciones (escogidas al azar y siempre las mismas para todos los jugadores) y su puntuación será la media de las tres.

18:15 – Futbolín. Lugar: Casa Araujo. Liguilla con partidos de ida y vuelta. En caso de empate a victorias se contabilizará la diferencia de goles particular y si persiste el empate la general. Partidos a 7 bolas. No son válidos los goles fantasma.

19:30 – Scalextric. Lugar: Casa Araujo. Mismo orden que la clasificación provisional en la primera carrera. El resto mismo orden que el resultado de la carrera anterior. Cada carrera son tres vueltas al circuito con un coche escogido al azar (el mismo para todos los participantes en cada carrera). El que consiga peor tiempo queda eliminado. Así sucesivamente hasta que quede un único participante.

20:30 – Ceremonia de clausura. Lugar: Casa Araujo. Entrega de trofeos, patatas fritas y cocacola.

04 decembro 2008

II Frikiolimpiadas

Se convoca a todos los integrantes del COIF (Comité Olímpico Internacional Friki) a participar en el acontecimiento más esperado del año, las II Frikiolimpiadas!!!!

Tenemos un par de semanas para elegir fecha, confirmar participación y elegir nuevos "deportes" para incluir en esta nueva edición.

Los requisitos para participar son disponibilidad total durante el fin de semana seleccionado y un alto grado de competitividad en sangre.

02 decembro 2008

Lagarto Rescue

Como o prometido e deveda, e antes de que me quede atrapado na neve, os vou a deixar este estupendo book, de un día de Xulianismo…coma se pode ver, ainda vai algo de quente nas alturas…

A primeira foto, e do primeiro checkpoint, Palo Amarelo, daquelas as nosas pernas poderian lucirse , e o único que nos preocupaba era que Xulian se aburría e uns cans salvaxes nos perseguian



Logo pasou o millor momento da tarde, e o mais arriesgado, Xul Oiarzabal, alias Lagarto-Lagarto, tiña que ser rescatado por un valiente cabaleiro, (dende esas o seu millor amigo) que curiosamente e o que tiña a camara, polo que desgraciadamente, carecemos de documentos graficos de tal azaña, pero foi algo similar a isto








Prosiguiendo ca ascension, poidemos disfrutar da exivicion de SpaiderPan, todo un superheroe a caza das ensaimadas



E finalmente...a cima!! Cunhas espectaculares vistas da cidade , como podedes comparar, os edificios a tales alturas, non eran nada o lado do Txiki





Logo nos demos una merendola acojonante, a base de bollería variada..




..e emprendimos o regreso a base, non sen antes facer unha parada no simpático cartel, dun cliente do Txiki, e ainda que parecen ridículos (Pan que sorte que case non se te ve) si se vira o que pon.. ata teria gracia.




E nada mais…

PD: Txiki, a ver se quedamos entre sema (agas xoves), invitasme a tomarlle unha e te falamos con mais calma do teu viaxe

26 novembro 2008

Por favor

Bueno, antes de pasar ás fotos, unhas reflexións:
Ó señor Manolo Weeks, alias Antuno, por favor, teña a bondade de postear se lee...
Ó señor Eliseo, alias el sobr.., por favor, postee ou envíe as fotos do día da ascensión da lagartija...
Ó señor MathQnk, alias Kopito, prégaselle que demostre as últimas afirmacións sobre o skyline desa famosa cidade situada de Miranda para abajo...(como diría a canción)

A tódolos que este fin de semana saíron pola City e por, supoño moi xustificadas razóns, se intentaron por en contacto con un servidor cada pouco, por favor, traten de facerme chegar a súa mensaxe...

Quedarame pendiente unha foto da serie "Pan no Mundo" que intentarei escanear e compartir en breve.

E despois dun bo sermón e como o prometido é débeda:

As fotos están en orden inversa ós acontecementos


O carro que nos deixou tirados (despois da marcha dos membros do benemérito corpo) co consello de sabios tratando de arreglar a xunta da trócola dañada...





Fotos de grupo, a marmota e o mantel facendo cochinaditas na fonte (alguén máis lle atopa algún parecido razonable??), descanso ó remate da marcha





Por aquí anda o vello "lebre" que nos soltaron entre a néboa: iba cun bastón tunning que lle permitía escalar a velocidade de crucero...(non o demos alcanzado)





Bueno, estou canso de esperar a que suban as fotos... Xa se comentarán nos post...

17 novembro 2008

II Andaina da Castaña

Voy a tratar de resumir este acontecimiento:

Como la cosa era tempranito decidimos quedar a eso de las 8:10 en mi portal, así que como era de esperar el Sr.Sibarita acompañado de Mike Bread aparecieron 10 min más tarde en un flamante golf para recogerme. Después de instalar el gps, poner el mp3, comprobar el estado del abs, pop3, html y quien sabe que cosas más que llevaba esa nave decidimos emprender la marcha a eso de las 8:30.

Llegada al punto de encuentro sobre las 9:10. Allí se encontraba el mantel con unos amigos y el actor que suele contratar para este tipo de eventos que hace de Jose. Primera cañeja para algunos en el bar y acto seguido empezamos la caminata. 18 km por un sendero compuesto por una primera capa de piedra lisa, tapada por castañas que a su vez estaban tapadas por hojas de árbol mojadas, un auténtico desafío al equilibrio. Milagrosamente solo hubo una caída de una persona que quiere mantenerse en el anonimato. Cada 4 km aproximadamente había tenderetes con buffet libre, razón por la que un servidor va a estar cagando barritas energéticas hasta fin de año. El paseo estuvo muy bien y el paisaje que había debajo de la niebla tenía que ser precioso.

Al llegar a la meta descubrimos que la organización exigía mostrar el dorsal para poder comer fruta y barritas durante la andaina, pero al parecer eso era prescindible en la comilada final del restaurante, por lo que todos los lugareños se nos adelantaron y estaban comiendo por la cara todo nuestro banquete. No nos rendimos y luchamos hasta conseguir una ración de tortilla, dos de alitas y mil de jamón asado.

Después de comer fuimos testigos del idilio entre la marmota y el mantel, fruto del cual nacieron dos preciosos guantes mellizos de marca. Que salieran de marca me hace sospechar de alguna infidelidad de la marmota, pero no hay pruebas de ello.

Cogemos los coches y antes de ir a casa nos acercamos a los balcones de Madrid a ver las vistas que la niebla no nos dejó ver antes; realmente impresionantes. De regreso a nuestro hogar ocurrió el incidente...

10 novembro 2008

Magosto in the coutry

Bueno, xa sei que prometera por outro título a esta entrada, pero imos a ser un pouco elegantes(a elegancia só durará tres párrafos :D )

Pois a festa estivo caralluda!! Acertamos collendo a cousa con algo de canseira e madrujar un chisco para dar un pequeno paseo para abrir o apetito. Vale, nos momentos en que nos puxemos a camiñar con todo o material subindo por un camiño (primeiro) e entre unhas toxeiras(logo) tiveron lugar os momentos máis baixos na moral. É de xustiza recoñecer que cargar con todo cara unha dirección non decidida non é boa idea. Despois de dar a volta e lanzar unha breve mini-expedición por outra costa a ver se dabamos con un sitio axeitado, fixemos a entrada no local definitivo. Os detalles a cerca do correcto ou incorrecto, do moral ou inmoral da entrada quedan diluidos pola calidade do lugar: sen veciños próximos ós que castigar, con algo de leña seca e bastante mollada coa que facer lume e o que é máis importante: moito e bo capital humano co que pasalo ben.

Comemos coma señores; descubrimos que o Funkillo foi discípulo do Pinturas no arte de asar churrasco (pero discípulo dos que se estudiaban a lección) Inda lle tomamos unhas copixuelas de tarde (algúns inda tomaron máis ca outros, jeje) e ata tivemos castañas asadas. Cando xa escureceu, os máis vellos xa demos orde de ir por casa para facer pausa antes da noite.

Á noite estivo ben; houbo ambientillo e Prolman, que foi baixa pola tarde, voltou a achegarse ó nivel prolman: esa sonrisa perenne con venas dilatadas jeje. Estivemos no bar das lesbgóticas, pero a pesar dos ollos saltóns do Pan, non se viu nada fora de lugar. Ata nos atopamos ó amigo do (Sr) Castrón, ese que un día prolman nos explicou: "esequetenmoitapintadegayperononégay". Joder, ata atopamos ó Piri, que está contratado nun departamento da usac, un figura!


Vale, e como o prometido é débeda, o título desta entrada debía ser unha profunda e ben meditada frase proferida polo noso poeta favorito. Si, ese que o mesmo falaba de "interfaces" que filosofaba sobre a humillación. Capaz de sorpendernos cada vez cunha nova revelación, a deste magosto acadou niveles dignos da espera... non serei eu quen reproduza tan suxerente oración, pero sí vou deixar constancia de que parte do Pilates lle vai máis a M.P.(así, coma no tomate)
Unha imaxe vale máis que mil palabros

Ah, e para os que inda non o viran (e por tanto no sepan a orixe)


Atención, no gesto do fondo no minuto 1:44

04 novembro 2008

Magosto magosteiro

Bueno, a ver se imos aclarando os termos nos que terá lugar tan magno acontecemento. Haberá que aclarar uns puntos como: prevision do tempo, previsión de materiais (enténdase comida) e previsión de lugar. á última cuestión, se a primeira o permite, xa está resolta: ó lado de onde se puña o primo imaxinario do señor Mike. En canto a segunda, haberá que confirmar os extremos.

Sobre o finde pasado, vou compartir unha exclusiva: foto dos tunantes do Chiki+mathQuenk

What a par de dous...

Pd-. se todo saiu ben, no meu perfil puxen unha foto do último día de "montañismo". O da dereita, commo se pode apreciar ben, son eu na rocha...

26 outubro 2008

Viva Ryanair

Co motivo da xuntanza para os magostos deste ano, certifico que o máis probable é que esté a finde que ven por Galicia, xa que a administración (non entendo moi ben por qué) concedeunos aos profes da Mancha festivo o venres 30 e o luns 3. O de facer un magosto está compricado, xa que o sábado, coma sabedes, é o día de tódolos santos, e supoño que todos teredes (teremos) compromisos familiares.

Por outra banda, RyanAir abre o día 18 de novembro unha nova liña Santiago-Madrid, cos billetes a 0 euros (10 coas tasas) ata Nadal. Esta mensaxe vai dirixida a Marmotas con ganas de saír por Madrid, Mariñas con ganas de visitar amigas, colegas que queiran coñecer cousas de Cuenca, irmáns con dificultades de concentración que quiran cambiar de aires e, en xeral, todo aquel que queira visitar España.

Plans para a finde? Espero suxerencias...

14 outubro 2008

O cuarto de século do Funkillo

Repasemos os eventos que, con motivo do cumpreanos do señor Alberto "dobiselia" Funkillo, amenizaron un pouquiño as vidas de curritos dos habituais do blog:

POLO DÍA: espectacular campionato do mundo de futbolín, celebrado no Multiusos Funkillo ante a atenta mirada de dez xogadores e un que pasaba por alí pra facelo sorteo. Logo da elección de parellas, e dunha reñida fase regular onde soamente unha das parellas quedou eliminada e a parella Isi/Patriarca quedou en primeira posición con 17 puntos, xogáronse as semifinais ao millor de cinco encontros:

Isi/Patriarca vs. Thalo/Pope (4-3, 4-1 e 4-0) (Non houbo opción e os favoritos arrasaron)

Kopi/Dutín vs. Funkillo/Txiki (4-1, 3-4, 2-4, 4-3 e 4-3) (a piques estiveron de gañar os do equipo amarelo pero logo de encarrilala eliminatoria non suiperon consumar. Txiki queixouse da actuación dos árbitros pero non foi suficiente pra gañar aos subcampiós da fase regular)

A gran final enfrentou aos dous primeiros clasificados da fase regular e non defraudou, aínda que houbo sorpresas; impuxéronse os que non partían nin de favoritos nin co factor cancha ao favor:

Isi/Patriarca vs. Kopi/Dutín (3-4, 2-4, 4-0, 4-2, 1-4 e 2-4)

POLA NOITE: Gran botellón na praza das Mercedes coa presencia das autoridades locales e dos anfitrión da festa, isto é, o señor Funkillo e a señorita Rivero, vestidos coas súas millores galas e facendo sempre o necesario para que os seus invitados estivesen cómodos. O alcohol non sobrou pero tampouco faltou, como se pode apreciar nas seguintes fotos onde se pode ver o serio prexuicio que membros insignes deste blog padeceron nas horas correspondentes ao amencer. Coma mostra un montón de retratos moi censurables, entre eles "Xulián e Pan vendo tabeiróns cortantes", "kopi e Txiki facendo o vinagres no RockClub", "Isi pensando nos dous bicos que o Patriarca lle deu cando recibiron a medalla" e "Gonzalo entrándolle a Leiteira mentres un Kopi espera o seu turno de magreo""

09 outubro 2008

Cheirómetro


Después de los episodios de Xulián de "vamos cara, cara, cara, cara....." y "adonde vaya la rubia", me encuentro con este documento gráfico de sus quehaceres diarios en el trabajo.

Xulián, no tienes remedio!!!

30 setembro 2008

Polandia, datos y reflexiones

Para finalizar las entradas sobre Polonia y dejar de monopolizar este blog, lo último que voy a hacer es marcar unos cuantos hipervínculos sobre aquéllo que más nos ha gustado, a fin de que valga para cualquier navegante que vaya a visitar esas tierras.

Los mejores hostels en los que estuvimos:
Cracow Hostel
Orange Hostel (Torun)

Los peores hostels que padecimos:
Pepperland Boat (Gdansk)
Dizzy Daysy (Poznan) -- imposible peor que esto. Hasta condones tirados en el baño.

Lugares dignos de ser visitados (para la mayoría es útil el inglés):
Minas de sal (Cracovia)
Colina de Wawel (Cracovia)
Auschwitz
Senderismo por Zakopane
Plaza Mayor de Varsovia
P.N. de Bialowieza
Casco Viejo de Gdansk
Castillo de Malbork
Casco Viejo de Torun
Ayuntamiendo de Wroclaw

Los mejores bares y pubs que visitamos (en Wroclaw y Varsovia no salimos, así que no hay reporte de ellos):
Carpe Diem (Cracovia)(rock internacional y polaco en una sala; hits en la otra)
Yesterday (Gdansk)(música de ayer y hoy, cuidado con la gente haciendo el vinagre)
NRD (Torun)(la bohemia hecha pub, un sitio único de verdad)
Kultowa (Poznan)(garito homenaje a uno de los mejores grupos de rock polaco)
Alcatraz (Poznan)(música étnica, hip hop y funky en un garito sin aire acondicionado)

Y algunos de los platos típicos que degustamos y recomendamos por su sabor:
Pierogi
Zapiekanka
Zurek

Y nuestras bebidas favoritas:
Zubrowka (vodka)
Zywiec (cerveza)

28 setembro 2008

Polandia, parte 5


Día 11: Amanecemos en Torun, y comenzamos la visita a esta pequeña ciudad, que sin duda se ve en unas 4 ó 5 horas, pero en la que íbamos a estar más tiempo porque teníamos conocidos. Todo el casco viejo de Torun es medieval y es patrimonio UNESCO, así que empezamos la visita por lo más alejado del centro, las ruinas del castillo (en la foto). Avanzamos hacia la casa donde nació Copérnico (que ahora está reconstruido como un museo totalmente prescindible), y luego fuimos viendo otros monumentos e iglesias hasta desembocar en la plaza mayor y ayuntamiento (en la otra foto, con la estatua de Copérnico tras nosotros) sobre la una y media, hora del encuentro con nuestras guías, Katia y su hermana. Ellas nos llevaron a comer a otro espectacular y barato sitio, en la plaza mayor, y luego con ellas nos acercamos a los arrabaldes, para ver el otro Torun, el de la gente que vive allí. Sin embargo, su papel de guías lo iban a desarrollar by night, es decir, llevándonos a los bares más espectaculares de la ciudad. Sin duda esta fué una de las noches más animadas, por la calidad de los garitos visitados (como el NRD, un bar de estudiantes de Bellas Artes que era la bohemia elevada a la enésima potencia, y que sin duda fue el garito más interesante del viaje). La noche además fue la más larga: nos acostamos casi a las 4, todo un record en Polonia.

Día 12: No madrugamos en absoluto, pues sólo teníamos que visitar Poznan, la penúltima parada en el camino antes de regresar a Wroclaw. Esta ciudad es bastante grande y la opción era verla a golpe de mediodía-tarde para dedicarnos de nuevo al mundo de la noche. Las cosas no podían salir mejor, puesto que en el bar donde estábamos celebrando el cumpleaños de Mariña apareció una camarera que había estado en Valladolid y nos ofreció una lista de garitos donde "chicas polacas bailan como locas", palabras textuales. Así que la visita no fue mal: en la foto se puede ver lo más destacado, el ayuntamiento, en una plaza que no desmerece en absoluto, y la noche nos dió para visitar otros bares realmente grandiosos (aunque el trío de los mejores lo componen, de modo destacado, el pub Dragón, el pub Kultowa y el pub..., cuyo nombre no recuerdo, pero donde el txiki se quedó solo bailando hasta las mil). La razón de que txiki se quedara sólo hasta el amanecer no fue solo por la calidad de la noche poznenca, sino también porque nuestro hostel era un auténtico antro (un tugurio, una vergüenza).

Día 13: Nos lo tomamos con mucha calma y regresamos a Wroclaw para pasar el día. Allí descansamos y por la noche cogemos un vuelo a Londres, donde dormimos aguantando la peste que soltaba el txiki tras una noche casi sin dormir y con nuestras espaldas en el frío suelo. Finalmente, el día 14, 31 de agosto, a las 7 de la mañana, regresamos a España. Finalizó nuestro gran viaje.

24 setembro 2008

Polandia, parte 4


Día 8: Llegamos a Gdansk, capital báltica de Polonia. Con el Txiki picado por perder la guarida del lobo el día anterior, y los demás un poco cansados, comenzamos a patear sus calles, de las que podemos destacar, por la mañana, el Molino Viejo (muy bonito por fuera pero reconstruido en centro comercial por dentro), el Gran Arsenal (una fachada alucinante pero también albergando un centro comercial) y la calle principal Dluga, llena de edificios caralludos como el ayuntamiento, en la foto. Comemos y por la tarde conseguimos alojamiento en un barco-hostel anclado en el río, lo cual suena muy bucólico pero resulta ser una puta mierda: huele mal, es caro y tiene arañas peludas por doquier, amén de que, aún encima, dormimos cada tres en seis metros cuadrados. Además a la tarde vemos los alrededores del río Motawa y la catedral de Gdansk. A última hora, nos toca visitar el símbolo de la ciudad, la grúa medieval 8nada del otro jueves, además de curioso. Por la noche, Raúl le hace el fujitsu a una estonia y nos enteramos, oh dios, de que la marcha de Gdansk está despertando. Eso es igual a no haber: todo cerrado a la una. La peña? En Sopot.

Día 9: Gdansk es una triciudad, y al día siguiente nnos dedicamos a visitar sus alrededores. Camino de ellos, nos detenemos en Oliwa, un barrio periférico, para ver el segundo órgano más grande de Europa y pillar, de puta chorra, un impactante concierto de órgano que nos deja flipaos. Con unas sensaciones buenas (el sitio no es para cagarse, pero el órgano sí, y funcionando ni os cuento), vamos a ver otra txikiapuesta, un destructor de la II guerra mundial a Gdynia (pronunciar giña), que resulta confirmar nuestra teoría de que el tipo es gafe: es bastante ful. Todo se iba a remediar con la visita a Sopot, un delicioso pueblo costero tipo turístico con una avenida generosa, una casa deformable muy curiosa(en la foto) y la "molo", escollera de más de 500 metros hacia adentro del mar. Los más valientes nos bañamos (Mariña y yo, por si alguien lo duda), y arrancamos en crucero de nuevo hacia Gdansk. Sin saberlo muy bien, desembarcamos en un sitio bastante decadente llamado Nowy Port y pateamos por allí, esperamos un bus fantasma, cruzamos el río en ferry por 10 céntimos de €, vemos muros a punto de derrumbarse y cogemos el tranvía en a tomar por culo. Esa noche, nos íbamos a encontrar a unas polacas con las que conversamos durante más de una hora que nos iban a asegurar que NoWy Port era el peor y más chungo barrio de Gdansk. Pa habernos matao...

Día 10: Salimos de Gdansk después de otra noche de lujo en el barco fantasma y nos dirigimos a Malbork, donde está el castillo de la orden teutónica más grande de Europa (UNESCO). Una verdadera mole de ladrillo enorme que ocupa medio pueblo y que se tarda en recorrer más de dos horas. La visita es gratificante e interesante, pero nos deja el día ya bastante colgado. Arrivamos para dormir en Torun, nuestra siguiente parada, en donde cogemos el mejor hostel de todo el viaje, el Orange. Además, en la cena descubrimos que las ciudades universitarias son iguales en todos lados: nos metemos un atracón por las tres cuartas partes de lo que venimos pagando... Torun nos va a gustar... así que nos vamos muy felices a cama.

18 setembro 2008

Polandia, parte 3


Día 5: El día 5, viernes, comenzó con los graznidos de Tania, unos sonidos guturales que nos alertaron a todos y nos pusieron bastante nerviosos, primero, y luego supusieron las risas del viaje. Este día estaba enteramente dedicado a Varsovia, la capital polaca, comenzando la visita a las nueve de la mañana. La mañana la dedicamos a la parte central de Varsovia. Apreciamos (unos más que otros) la arquitectura comunista en su máximo esplendor con el mastodóntico Palacio de la Cultura, recorrimos la calle Real de arriba a abajo viendo todos sus monumentos (entre los que se encuentran numerosas iglesias fuente de discordia y la universidad) y desembocamos, por fin, en el decepcionante palacio Real y en la colorida plaza de la ciudad Vieja (en la foto). La plaza, pequeña y con muchísimo encanto, es Patrimonio de la UNESCO y me consta que es un impresionante trabajo de reconstrucción, pues quedó destrozada tras la guerra y eso apenas se nota, si no fuera por las interesantes postales y fotografías que los habitantes de Varsovia tienen puestas por todas las calles céntricas, mostrando lo que alemanes y rusos dejaron tras de sí. Tras comernos las pizzas más grandes de nuestra vida (65 cm de diámetro) nos desplazamos a las afueras a ver los jardines del parque Lazienki, un auténtico bosque en la ciudad. En el centro del mismo está el "Palacio en el agua" (en la foto), llamado así porque une las dos orillas de un estanque central, y el mismo se refleja en la tranquila agua del lago. A fin de dormir cerca de nuestro siguiente destino, cayendo la noche viajamos a Bialystok, en donde cogimos hostel.

Día 6: Tempranito, por la mañana (a las 6), nos agarramos un bus de, por lo menos, hace 40 años, y tras dos horas de viaje llegamos al único bosque no alterado por la mano del hombre en Europa, casi en la frontera de Bielorrusia: la selva de Bialowieza. Es un sitio en el que la experiencia es bastante filosófica, con esto quiero decir que lo mejor era perderse reserva adelante escuchando, simplemente, el sonido del bosque, respirando aire puro y en un contacto total con la Naturaleza. De todas formas, es famoso por ser uno de los pocos en donde hay bisonte europeo viviendo en libertad, animalillo que intentamos encontrar con nuestro guía en español Adam (en la foto)(por el que pagamos unos 60 euros entre los siete por un paseo de más de tres horas) , pero aburrido del turisteo no apareció (el muy cabrón). De todas formas lo más interesante fue el recorrido en bici por parte de la reserva (en la foto), ya por la tarde, perdiéndonos en las entrañas del bosque. Bialowieza era todo lo contrario de los Tatras, turismo ecológico para grupos naturistas cansados de la civilización, el sitio ideal para irte en caso de ataque nuclear. Únicamente dos decepciones en Bialowieza: la primera no comer bisonte en los restaurantes del pueblo (no había), la segunda es la separación del grupo; aquí Tania y Alberto se separaron de nosotros, partiendo ellos hacia Poznan y quedando cinco de nosotros para lo que quedaba de viaje.

Día 7: el peor día del viaje comenzó con los que quedábamos viajando por la zona de los 1000 lagos, en el norte de Polonia, con el fin de visitar la guarida del lobo, antiguo bunker de Hitler. Ese era el comienzo de la aventura imposible. De ella se desprende el concepto de que a domingo en Polonia lo mejor es no hacer nada, puesto que todo sale al revés. La guarida del lobo está a 7km de Ketrzyn, un pueblo pequeño entre lagos que da bastante miedo. Tras las amables indicaciones de un mesonero que chapurreaba algo de español y de un clon de Noel Gallagher pijo que nos decía (o nosotros creíamos eso) que nuestro destino se llamaba Wengozewo, cogimos un bus que nos llevó... a 10 km de la frontera rusa, en un pueblo de mierda (el tal Wengozewo) donde estaba en lago más grande de Polonia y cientos de adolescentes pijos polacos que se alquilaban cabañas para moñarse unos días. Ante el panorama (y después de que un autoestopista convenciera a un taxista vestido de enterrador de que nos llevara en taxi A LOS CINCO a la vez a la guarida del lobo, a más de 60km, por 30 euros), decidimos dar el día por perdido, regresar hacia atrás (bautizando a Wengozewo por el nombre Wengo-yego-y-mevoy) y dormir lo más cerca posible de nuestro siguiente destino, Gdansk.
Total, de los mil lagos, desde la ventana de los distintos transportes empleados (bus/tren) vimos unos 872, y recorrimos el triple de km necesarios para dormir en un sitio llamado Olsztyn, que tenía lo mismo de turístico que Zamora en julio.

15 setembro 2008

Polandia, parte 2

Día 2, por la tarde: Recorremos las calles de Cracovia y entramos a aquellas atracciones gratuitas que todavía están abiertas, caso de algunas iglesias y del patio de la universidad. Seguimos hasta el barrio judío, en donde vemos algunas sinagogas, como se ve en la foto, y cenamos en dicho barrio, defendido por los lugareños como el barrio de moda de Cracovia (por donde salen los polacos, huyendo de los guiris). Cenamos que te cagas en unas terrazas pero para salir de noche volvemos a la plaza mayor, con la intención de volver al garito mítico "Carpe Diem". Sorpresa cuando lo encontramos vacío (??-- y la gente que ayer nos sacó a la barra a bailar?) y nos tenemos que ir a visitar otras bares menos interesantes.

Día 3, por la mañana: Nos despedimos de nuestro genial hostel y nos desplazamos hacia la colina de Wawel, donde está la Catedral y el Castillo de Cracovia. Nos pasmamos ante la extraña Catedral, con tejados y popurrí de estilos, y decidimos no entrar al castillo, por las colas. Nos comemos un hotdog/butifarra y, tras sacarnos la foto de rigor por la ribera del río, arreamos a nuestro siguiente destino, Zakopane, centro del montañismo polaco.

Día 3, por la tarde: Recorremos las principales calles de Zakopane con un ambiente increíble y probando todo lo que nos encontramos (desde las zapiekankas hasta los quesos ahumados radioactivos). Finalmente llegamos hasta el teleférico y subimos a admirar los gloriosos Tatras, que se abren entre Polonia y Eslovaquiaformando un paisaje precioso. Ya de vuelta al pueblo, cenamos por menos de 10 euros cada uno en un sitio con músaca popular en directo y en donde...¡no sirven cerveza en la terraza por la proximidad de un iglesia! Maldito Woltija...

Día 4, por la mañana (hasta aproximadamente las 16h): Nos desplazamos en microbús hasta la localidad de Ziry, y muy temprano empezamos nuestra ruta de senderismo entre las montañas, por el valle Kosciesla. A mitad de camino accedemos a una cueva por la que transcurre el sendero, son veinte minutos de algo más cercano a la espeología que al trekking y a algunos les gusta tanto la experiencia que repiten a la vuelta en una cueva todavía más oscura y tenebrosa. Comemos en la orilla de un lago, cerca de una gorda de 100 kilos cuya camiseta reza -You are not dreaming--I´m real!- y luego nos dividimos para ver un mirador y echar un campeonato de "tiempo aguantado con los pies en el agua del río montañés", donde el representante de castilla la Mancha hace el ridículo.


Día 4, por la tarde-noche: tenemos la misión de intentar llegar a la iglesia de madera más emblemática de Zakopane y a la primera casa de este pintoresco estilo, pero apenas tenemos tiempo. así que preguntamos a una señora y caemos en la leyenda de la turista chapa. la señora es muy amable pero, en su buena intención, nos lleva a una iglesia en a tomar por culo que era muy bonita.. para haber sido construida en 1984. Blancos, empiezan a surgir tensiones, porque la tía no pilla ni las directas ni las directísimas para que se pire... así que nos resignamos y se remide llevándonos (esta vez sí) a la auténtica casa original de estilo Zakopane (en la foto). El día no acaba: nos cogemos un tren hacia Varsovia, en donde pasamos la noche en un reconfortable vagón de segunda apestando a cerveza (el vagón, nosotros esta noche no).

Y aquí lo dejo, con una foto de toda la mochipandi... para que se vea que los Tatras nos calaron hondo a todos...