26 novembro 2008

Por favor

Bueno, antes de pasar ás fotos, unhas reflexións:
Ó señor Manolo Weeks, alias Antuno, por favor, teña a bondade de postear se lee...
Ó señor Eliseo, alias el sobr.., por favor, postee ou envíe as fotos do día da ascensión da lagartija...
Ó señor MathQnk, alias Kopito, prégaselle que demostre as últimas afirmacións sobre o skyline desa famosa cidade situada de Miranda para abajo...(como diría a canción)

A tódolos que este fin de semana saíron pola City e por, supoño moi xustificadas razóns, se intentaron por en contacto con un servidor cada pouco, por favor, traten de facerme chegar a súa mensaxe...

Quedarame pendiente unha foto da serie "Pan no Mundo" que intentarei escanear e compartir en breve.

E despois dun bo sermón e como o prometido é débeda:

As fotos están en orden inversa ós acontecementos


O carro que nos deixou tirados (despois da marcha dos membros do benemérito corpo) co consello de sabios tratando de arreglar a xunta da trócola dañada...





Fotos de grupo, a marmota e o mantel facendo cochinaditas na fonte (alguén máis lle atopa algún parecido razonable??), descanso ó remate da marcha





Por aquí anda o vello "lebre" que nos soltaron entre a néboa: iba cun bastón tunning que lle permitía escalar a velocidade de crucero...(non o demos alcanzado)





Bueno, estou canso de esperar a que suban as fotos... Xa se comentarán nos post...

17 novembro 2008

II Andaina da Castaña

Voy a tratar de resumir este acontecimiento:

Como la cosa era tempranito decidimos quedar a eso de las 8:10 en mi portal, así que como era de esperar el Sr.Sibarita acompañado de Mike Bread aparecieron 10 min más tarde en un flamante golf para recogerme. Después de instalar el gps, poner el mp3, comprobar el estado del abs, pop3, html y quien sabe que cosas más que llevaba esa nave decidimos emprender la marcha a eso de las 8:30.

Llegada al punto de encuentro sobre las 9:10. Allí se encontraba el mantel con unos amigos y el actor que suele contratar para este tipo de eventos que hace de Jose. Primera cañeja para algunos en el bar y acto seguido empezamos la caminata. 18 km por un sendero compuesto por una primera capa de piedra lisa, tapada por castañas que a su vez estaban tapadas por hojas de árbol mojadas, un auténtico desafío al equilibrio. Milagrosamente solo hubo una caída de una persona que quiere mantenerse en el anonimato. Cada 4 km aproximadamente había tenderetes con buffet libre, razón por la que un servidor va a estar cagando barritas energéticas hasta fin de año. El paseo estuvo muy bien y el paisaje que había debajo de la niebla tenía que ser precioso.

Al llegar a la meta descubrimos que la organización exigía mostrar el dorsal para poder comer fruta y barritas durante la andaina, pero al parecer eso era prescindible en la comilada final del restaurante, por lo que todos los lugareños se nos adelantaron y estaban comiendo por la cara todo nuestro banquete. No nos rendimos y luchamos hasta conseguir una ración de tortilla, dos de alitas y mil de jamón asado.

Después de comer fuimos testigos del idilio entre la marmota y el mantel, fruto del cual nacieron dos preciosos guantes mellizos de marca. Que salieran de marca me hace sospechar de alguna infidelidad de la marmota, pero no hay pruebas de ello.

Cogemos los coches y antes de ir a casa nos acercamos a los balcones de Madrid a ver las vistas que la niebla no nos dejó ver antes; realmente impresionantes. De regreso a nuestro hogar ocurrió el incidente...

10 novembro 2008

Magosto in the coutry

Bueno, xa sei que prometera por outro título a esta entrada, pero imos a ser un pouco elegantes(a elegancia só durará tres párrafos :D )

Pois a festa estivo caralluda!! Acertamos collendo a cousa con algo de canseira e madrujar un chisco para dar un pequeno paseo para abrir o apetito. Vale, nos momentos en que nos puxemos a camiñar con todo o material subindo por un camiño (primeiro) e entre unhas toxeiras(logo) tiveron lugar os momentos máis baixos na moral. É de xustiza recoñecer que cargar con todo cara unha dirección non decidida non é boa idea. Despois de dar a volta e lanzar unha breve mini-expedición por outra costa a ver se dabamos con un sitio axeitado, fixemos a entrada no local definitivo. Os detalles a cerca do correcto ou incorrecto, do moral ou inmoral da entrada quedan diluidos pola calidade do lugar: sen veciños próximos ós que castigar, con algo de leña seca e bastante mollada coa que facer lume e o que é máis importante: moito e bo capital humano co que pasalo ben.

Comemos coma señores; descubrimos que o Funkillo foi discípulo do Pinturas no arte de asar churrasco (pero discípulo dos que se estudiaban a lección) Inda lle tomamos unhas copixuelas de tarde (algúns inda tomaron máis ca outros, jeje) e ata tivemos castañas asadas. Cando xa escureceu, os máis vellos xa demos orde de ir por casa para facer pausa antes da noite.

Á noite estivo ben; houbo ambientillo e Prolman, que foi baixa pola tarde, voltou a achegarse ó nivel prolman: esa sonrisa perenne con venas dilatadas jeje. Estivemos no bar das lesbgóticas, pero a pesar dos ollos saltóns do Pan, non se viu nada fora de lugar. Ata nos atopamos ó amigo do (Sr) Castrón, ese que un día prolman nos explicou: "esequetenmoitapintadegayperononégay". Joder, ata atopamos ó Piri, que está contratado nun departamento da usac, un figura!


Vale, e como o prometido é débeda, o título desta entrada debía ser unha profunda e ben meditada frase proferida polo noso poeta favorito. Si, ese que o mesmo falaba de "interfaces" que filosofaba sobre a humillación. Capaz de sorpendernos cada vez cunha nova revelación, a deste magosto acadou niveles dignos da espera... non serei eu quen reproduza tan suxerente oración, pero sí vou deixar constancia de que parte do Pilates lle vai máis a M.P.(así, coma no tomate)
Unha imaxe vale máis que mil palabros

Ah, e para os que inda non o viran (e por tanto no sepan a orixe)


Atención, no gesto do fondo no minuto 1:44

04 novembro 2008

Magosto magosteiro

Bueno, a ver se imos aclarando os termos nos que terá lugar tan magno acontecemento. Haberá que aclarar uns puntos como: prevision do tempo, previsión de materiais (enténdase comida) e previsión de lugar. á última cuestión, se a primeira o permite, xa está resolta: ó lado de onde se puña o primo imaxinario do señor Mike. En canto a segunda, haberá que confirmar os extremos.

Sobre o finde pasado, vou compartir unha exclusiva: foto dos tunantes do Chiki+mathQuenk

What a par de dous...

Pd-. se todo saiu ben, no meu perfil puxen unha foto do último día de "montañismo". O da dereita, commo se pode apreciar ben, son eu na rocha...

26 outubro 2008

Viva Ryanair

Co motivo da xuntanza para os magostos deste ano, certifico que o máis probable é que esté a finde que ven por Galicia, xa que a administración (non entendo moi ben por qué) concedeunos aos profes da Mancha festivo o venres 30 e o luns 3. O de facer un magosto está compricado, xa que o sábado, coma sabedes, é o día de tódolos santos, e supoño que todos teredes (teremos) compromisos familiares.

Por outra banda, RyanAir abre o día 18 de novembro unha nova liña Santiago-Madrid, cos billetes a 0 euros (10 coas tasas) ata Nadal. Esta mensaxe vai dirixida a Marmotas con ganas de saír por Madrid, Mariñas con ganas de visitar amigas, colegas que queiran coñecer cousas de Cuenca, irmáns con dificultades de concentración que quiran cambiar de aires e, en xeral, todo aquel que queira visitar España.

Plans para a finde? Espero suxerencias...

14 outubro 2008

O cuarto de século do Funkillo

Repasemos os eventos que, con motivo do cumpreanos do señor Alberto "dobiselia" Funkillo, amenizaron un pouquiño as vidas de curritos dos habituais do blog:

POLO DÍA: espectacular campionato do mundo de futbolín, celebrado no Multiusos Funkillo ante a atenta mirada de dez xogadores e un que pasaba por alí pra facelo sorteo. Logo da elección de parellas, e dunha reñida fase regular onde soamente unha das parellas quedou eliminada e a parella Isi/Patriarca quedou en primeira posición con 17 puntos, xogáronse as semifinais ao millor de cinco encontros:

Isi/Patriarca vs. Thalo/Pope (4-3, 4-1 e 4-0) (Non houbo opción e os favoritos arrasaron)

Kopi/Dutín vs. Funkillo/Txiki (4-1, 3-4, 2-4, 4-3 e 4-3) (a piques estiveron de gañar os do equipo amarelo pero logo de encarrilala eliminatoria non suiperon consumar. Txiki queixouse da actuación dos árbitros pero non foi suficiente pra gañar aos subcampiós da fase regular)

A gran final enfrentou aos dous primeiros clasificados da fase regular e non defraudou, aínda que houbo sorpresas; impuxéronse os que non partían nin de favoritos nin co factor cancha ao favor:

Isi/Patriarca vs. Kopi/Dutín (3-4, 2-4, 4-0, 4-2, 1-4 e 2-4)

POLA NOITE: Gran botellón na praza das Mercedes coa presencia das autoridades locales e dos anfitrión da festa, isto é, o señor Funkillo e a señorita Rivero, vestidos coas súas millores galas e facendo sempre o necesario para que os seus invitados estivesen cómodos. O alcohol non sobrou pero tampouco faltou, como se pode apreciar nas seguintes fotos onde se pode ver o serio prexuicio que membros insignes deste blog padeceron nas horas correspondentes ao amencer. Coma mostra un montón de retratos moi censurables, entre eles "Xulián e Pan vendo tabeiróns cortantes", "kopi e Txiki facendo o vinagres no RockClub", "Isi pensando nos dous bicos que o Patriarca lle deu cando recibiron a medalla" e "Gonzalo entrándolle a Leiteira mentres un Kopi espera o seu turno de magreo""

09 outubro 2008

Cheirómetro


Después de los episodios de Xulián de "vamos cara, cara, cara, cara....." y "adonde vaya la rubia", me encuentro con este documento gráfico de sus quehaceres diarios en el trabajo.

Xulián, no tienes remedio!!!

30 setembro 2008

Polandia, datos y reflexiones

Para finalizar las entradas sobre Polonia y dejar de monopolizar este blog, lo último que voy a hacer es marcar unos cuantos hipervínculos sobre aquéllo que más nos ha gustado, a fin de que valga para cualquier navegante que vaya a visitar esas tierras.

Los mejores hostels en los que estuvimos:
Cracow Hostel
Orange Hostel (Torun)

Los peores hostels que padecimos:
Pepperland Boat (Gdansk)
Dizzy Daysy (Poznan) -- imposible peor que esto. Hasta condones tirados en el baño.

Lugares dignos de ser visitados (para la mayoría es útil el inglés):
Minas de sal (Cracovia)
Colina de Wawel (Cracovia)
Auschwitz
Senderismo por Zakopane
Plaza Mayor de Varsovia
P.N. de Bialowieza
Casco Viejo de Gdansk
Castillo de Malbork
Casco Viejo de Torun
Ayuntamiendo de Wroclaw

Los mejores bares y pubs que visitamos (en Wroclaw y Varsovia no salimos, así que no hay reporte de ellos):
Carpe Diem (Cracovia)(rock internacional y polaco en una sala; hits en la otra)
Yesterday (Gdansk)(música de ayer y hoy, cuidado con la gente haciendo el vinagre)
NRD (Torun)(la bohemia hecha pub, un sitio único de verdad)
Kultowa (Poznan)(garito homenaje a uno de los mejores grupos de rock polaco)
Alcatraz (Poznan)(música étnica, hip hop y funky en un garito sin aire acondicionado)

Y algunos de los platos típicos que degustamos y recomendamos por su sabor:
Pierogi
Zapiekanka
Zurek

Y nuestras bebidas favoritas:
Zubrowka (vodka)
Zywiec (cerveza)

28 setembro 2008

Polandia, parte 5


Día 11: Amanecemos en Torun, y comenzamos la visita a esta pequeña ciudad, que sin duda se ve en unas 4 ó 5 horas, pero en la que íbamos a estar más tiempo porque teníamos conocidos. Todo el casco viejo de Torun es medieval y es patrimonio UNESCO, así que empezamos la visita por lo más alejado del centro, las ruinas del castillo (en la foto). Avanzamos hacia la casa donde nació Copérnico (que ahora está reconstruido como un museo totalmente prescindible), y luego fuimos viendo otros monumentos e iglesias hasta desembocar en la plaza mayor y ayuntamiento (en la otra foto, con la estatua de Copérnico tras nosotros) sobre la una y media, hora del encuentro con nuestras guías, Katia y su hermana. Ellas nos llevaron a comer a otro espectacular y barato sitio, en la plaza mayor, y luego con ellas nos acercamos a los arrabaldes, para ver el otro Torun, el de la gente que vive allí. Sin embargo, su papel de guías lo iban a desarrollar by night, es decir, llevándonos a los bares más espectaculares de la ciudad. Sin duda esta fué una de las noches más animadas, por la calidad de los garitos visitados (como el NRD, un bar de estudiantes de Bellas Artes que era la bohemia elevada a la enésima potencia, y que sin duda fue el garito más interesante del viaje). La noche además fue la más larga: nos acostamos casi a las 4, todo un record en Polonia.

Día 12: No madrugamos en absoluto, pues sólo teníamos que visitar Poznan, la penúltima parada en el camino antes de regresar a Wroclaw. Esta ciudad es bastante grande y la opción era verla a golpe de mediodía-tarde para dedicarnos de nuevo al mundo de la noche. Las cosas no podían salir mejor, puesto que en el bar donde estábamos celebrando el cumpleaños de Mariña apareció una camarera que había estado en Valladolid y nos ofreció una lista de garitos donde "chicas polacas bailan como locas", palabras textuales. Así que la visita no fue mal: en la foto se puede ver lo más destacado, el ayuntamiento, en una plaza que no desmerece en absoluto, y la noche nos dió para visitar otros bares realmente grandiosos (aunque el trío de los mejores lo componen, de modo destacado, el pub Dragón, el pub Kultowa y el pub..., cuyo nombre no recuerdo, pero donde el txiki se quedó solo bailando hasta las mil). La razón de que txiki se quedara sólo hasta el amanecer no fue solo por la calidad de la noche poznenca, sino también porque nuestro hostel era un auténtico antro (un tugurio, una vergüenza).

Día 13: Nos lo tomamos con mucha calma y regresamos a Wroclaw para pasar el día. Allí descansamos y por la noche cogemos un vuelo a Londres, donde dormimos aguantando la peste que soltaba el txiki tras una noche casi sin dormir y con nuestras espaldas en el frío suelo. Finalmente, el día 14, 31 de agosto, a las 7 de la mañana, regresamos a España. Finalizó nuestro gran viaje.

24 setembro 2008

Polandia, parte 4


Día 8: Llegamos a Gdansk, capital báltica de Polonia. Con el Txiki picado por perder la guarida del lobo el día anterior, y los demás un poco cansados, comenzamos a patear sus calles, de las que podemos destacar, por la mañana, el Molino Viejo (muy bonito por fuera pero reconstruido en centro comercial por dentro), el Gran Arsenal (una fachada alucinante pero también albergando un centro comercial) y la calle principal Dluga, llena de edificios caralludos como el ayuntamiento, en la foto. Comemos y por la tarde conseguimos alojamiento en un barco-hostel anclado en el río, lo cual suena muy bucólico pero resulta ser una puta mierda: huele mal, es caro y tiene arañas peludas por doquier, amén de que, aún encima, dormimos cada tres en seis metros cuadrados. Además a la tarde vemos los alrededores del río Motawa y la catedral de Gdansk. A última hora, nos toca visitar el símbolo de la ciudad, la grúa medieval 8nada del otro jueves, además de curioso. Por la noche, Raúl le hace el fujitsu a una estonia y nos enteramos, oh dios, de que la marcha de Gdansk está despertando. Eso es igual a no haber: todo cerrado a la una. La peña? En Sopot.

Día 9: Gdansk es una triciudad, y al día siguiente nnos dedicamos a visitar sus alrededores. Camino de ellos, nos detenemos en Oliwa, un barrio periférico, para ver el segundo órgano más grande de Europa y pillar, de puta chorra, un impactante concierto de órgano que nos deja flipaos. Con unas sensaciones buenas (el sitio no es para cagarse, pero el órgano sí, y funcionando ni os cuento), vamos a ver otra txikiapuesta, un destructor de la II guerra mundial a Gdynia (pronunciar giña), que resulta confirmar nuestra teoría de que el tipo es gafe: es bastante ful. Todo se iba a remediar con la visita a Sopot, un delicioso pueblo costero tipo turístico con una avenida generosa, una casa deformable muy curiosa(en la foto) y la "molo", escollera de más de 500 metros hacia adentro del mar. Los más valientes nos bañamos (Mariña y yo, por si alguien lo duda), y arrancamos en crucero de nuevo hacia Gdansk. Sin saberlo muy bien, desembarcamos en un sitio bastante decadente llamado Nowy Port y pateamos por allí, esperamos un bus fantasma, cruzamos el río en ferry por 10 céntimos de €, vemos muros a punto de derrumbarse y cogemos el tranvía en a tomar por culo. Esa noche, nos íbamos a encontrar a unas polacas con las que conversamos durante más de una hora que nos iban a asegurar que NoWy Port era el peor y más chungo barrio de Gdansk. Pa habernos matao...

Día 10: Salimos de Gdansk después de otra noche de lujo en el barco fantasma y nos dirigimos a Malbork, donde está el castillo de la orden teutónica más grande de Europa (UNESCO). Una verdadera mole de ladrillo enorme que ocupa medio pueblo y que se tarda en recorrer más de dos horas. La visita es gratificante e interesante, pero nos deja el día ya bastante colgado. Arrivamos para dormir en Torun, nuestra siguiente parada, en donde cogemos el mejor hostel de todo el viaje, el Orange. Además, en la cena descubrimos que las ciudades universitarias son iguales en todos lados: nos metemos un atracón por las tres cuartas partes de lo que venimos pagando... Torun nos va a gustar... así que nos vamos muy felices a cama.

18 setembro 2008

Polandia, parte 3


Día 5: El día 5, viernes, comenzó con los graznidos de Tania, unos sonidos guturales que nos alertaron a todos y nos pusieron bastante nerviosos, primero, y luego supusieron las risas del viaje. Este día estaba enteramente dedicado a Varsovia, la capital polaca, comenzando la visita a las nueve de la mañana. La mañana la dedicamos a la parte central de Varsovia. Apreciamos (unos más que otros) la arquitectura comunista en su máximo esplendor con el mastodóntico Palacio de la Cultura, recorrimos la calle Real de arriba a abajo viendo todos sus monumentos (entre los que se encuentran numerosas iglesias fuente de discordia y la universidad) y desembocamos, por fin, en el decepcionante palacio Real y en la colorida plaza de la ciudad Vieja (en la foto). La plaza, pequeña y con muchísimo encanto, es Patrimonio de la UNESCO y me consta que es un impresionante trabajo de reconstrucción, pues quedó destrozada tras la guerra y eso apenas se nota, si no fuera por las interesantes postales y fotografías que los habitantes de Varsovia tienen puestas por todas las calles céntricas, mostrando lo que alemanes y rusos dejaron tras de sí. Tras comernos las pizzas más grandes de nuestra vida (65 cm de diámetro) nos desplazamos a las afueras a ver los jardines del parque Lazienki, un auténtico bosque en la ciudad. En el centro del mismo está el "Palacio en el agua" (en la foto), llamado así porque une las dos orillas de un estanque central, y el mismo se refleja en la tranquila agua del lago. A fin de dormir cerca de nuestro siguiente destino, cayendo la noche viajamos a Bialystok, en donde cogimos hostel.

Día 6: Tempranito, por la mañana (a las 6), nos agarramos un bus de, por lo menos, hace 40 años, y tras dos horas de viaje llegamos al único bosque no alterado por la mano del hombre en Europa, casi en la frontera de Bielorrusia: la selva de Bialowieza. Es un sitio en el que la experiencia es bastante filosófica, con esto quiero decir que lo mejor era perderse reserva adelante escuchando, simplemente, el sonido del bosque, respirando aire puro y en un contacto total con la Naturaleza. De todas formas, es famoso por ser uno de los pocos en donde hay bisonte europeo viviendo en libertad, animalillo que intentamos encontrar con nuestro guía en español Adam (en la foto)(por el que pagamos unos 60 euros entre los siete por un paseo de más de tres horas) , pero aburrido del turisteo no apareció (el muy cabrón). De todas formas lo más interesante fue el recorrido en bici por parte de la reserva (en la foto), ya por la tarde, perdiéndonos en las entrañas del bosque. Bialowieza era todo lo contrario de los Tatras, turismo ecológico para grupos naturistas cansados de la civilización, el sitio ideal para irte en caso de ataque nuclear. Únicamente dos decepciones en Bialowieza: la primera no comer bisonte en los restaurantes del pueblo (no había), la segunda es la separación del grupo; aquí Tania y Alberto se separaron de nosotros, partiendo ellos hacia Poznan y quedando cinco de nosotros para lo que quedaba de viaje.

Día 7: el peor día del viaje comenzó con los que quedábamos viajando por la zona de los 1000 lagos, en el norte de Polonia, con el fin de visitar la guarida del lobo, antiguo bunker de Hitler. Ese era el comienzo de la aventura imposible. De ella se desprende el concepto de que a domingo en Polonia lo mejor es no hacer nada, puesto que todo sale al revés. La guarida del lobo está a 7km de Ketrzyn, un pueblo pequeño entre lagos que da bastante miedo. Tras las amables indicaciones de un mesonero que chapurreaba algo de español y de un clon de Noel Gallagher pijo que nos decía (o nosotros creíamos eso) que nuestro destino se llamaba Wengozewo, cogimos un bus que nos llevó... a 10 km de la frontera rusa, en un pueblo de mierda (el tal Wengozewo) donde estaba en lago más grande de Polonia y cientos de adolescentes pijos polacos que se alquilaban cabañas para moñarse unos días. Ante el panorama (y después de que un autoestopista convenciera a un taxista vestido de enterrador de que nos llevara en taxi A LOS CINCO a la vez a la guarida del lobo, a más de 60km, por 30 euros), decidimos dar el día por perdido, regresar hacia atrás (bautizando a Wengozewo por el nombre Wengo-yego-y-mevoy) y dormir lo más cerca posible de nuestro siguiente destino, Gdansk.
Total, de los mil lagos, desde la ventana de los distintos transportes empleados (bus/tren) vimos unos 872, y recorrimos el triple de km necesarios para dormir en un sitio llamado Olsztyn, que tenía lo mismo de turístico que Zamora en julio.

15 setembro 2008

Polandia, parte 2

Día 2, por la tarde: Recorremos las calles de Cracovia y entramos a aquellas atracciones gratuitas que todavía están abiertas, caso de algunas iglesias y del patio de la universidad. Seguimos hasta el barrio judío, en donde vemos algunas sinagogas, como se ve en la foto, y cenamos en dicho barrio, defendido por los lugareños como el barrio de moda de Cracovia (por donde salen los polacos, huyendo de los guiris). Cenamos que te cagas en unas terrazas pero para salir de noche volvemos a la plaza mayor, con la intención de volver al garito mítico "Carpe Diem". Sorpresa cuando lo encontramos vacío (??-- y la gente que ayer nos sacó a la barra a bailar?) y nos tenemos que ir a visitar otras bares menos interesantes.

Día 3, por la mañana: Nos despedimos de nuestro genial hostel y nos desplazamos hacia la colina de Wawel, donde está la Catedral y el Castillo de Cracovia. Nos pasmamos ante la extraña Catedral, con tejados y popurrí de estilos, y decidimos no entrar al castillo, por las colas. Nos comemos un hotdog/butifarra y, tras sacarnos la foto de rigor por la ribera del río, arreamos a nuestro siguiente destino, Zakopane, centro del montañismo polaco.

Día 3, por la tarde: Recorremos las principales calles de Zakopane con un ambiente increíble y probando todo lo que nos encontramos (desde las zapiekankas hasta los quesos ahumados radioactivos). Finalmente llegamos hasta el teleférico y subimos a admirar los gloriosos Tatras, que se abren entre Polonia y Eslovaquiaformando un paisaje precioso. Ya de vuelta al pueblo, cenamos por menos de 10 euros cada uno en un sitio con músaca popular en directo y en donde...¡no sirven cerveza en la terraza por la proximidad de un iglesia! Maldito Woltija...

Día 4, por la mañana (hasta aproximadamente las 16h): Nos desplazamos en microbús hasta la localidad de Ziry, y muy temprano empezamos nuestra ruta de senderismo entre las montañas, por el valle Kosciesla. A mitad de camino accedemos a una cueva por la que transcurre el sendero, son veinte minutos de algo más cercano a la espeología que al trekking y a algunos les gusta tanto la experiencia que repiten a la vuelta en una cueva todavía más oscura y tenebrosa. Comemos en la orilla de un lago, cerca de una gorda de 100 kilos cuya camiseta reza -You are not dreaming--I´m real!- y luego nos dividimos para ver un mirador y echar un campeonato de "tiempo aguantado con los pies en el agua del río montañés", donde el representante de castilla la Mancha hace el ridículo.


Día 4, por la tarde-noche: tenemos la misión de intentar llegar a la iglesia de madera más emblemática de Zakopane y a la primera casa de este pintoresco estilo, pero apenas tenemos tiempo. así que preguntamos a una señora y caemos en la leyenda de la turista chapa. la señora es muy amable pero, en su buena intención, nos lleva a una iglesia en a tomar por culo que era muy bonita.. para haber sido construida en 1984. Blancos, empiezan a surgir tensiones, porque la tía no pilla ni las directas ni las directísimas para que se pire... así que nos resignamos y se remide llevándonos (esta vez sí) a la auténtica casa original de estilo Zakopane (en la foto). El día no acaba: nos cogemos un tren hacia Varsovia, en donde pasamos la noche en un reconfortable vagón de segunda apestando a cerveza (el vagón, nosotros esta noche no).

Y aquí lo dejo, con una foto de toda la mochipandi... para que se vea que los Tatras nos calaron hondo a todos...

13 setembro 2008

Polandia, Parte 1


Pues empecemos de una vez a dar algunos pequeños reportes con foto de lo ocurrido en Polonia las dos últimas semanas de agosto, que si no la gente va a pensar que nunca hemos ido por allí.

Día 0. El día de la llegada, el día en el que los diferentes miembros del equipo de expedición llegamos a Wroclaw, nuestra primera visita. La foto nos muestra la catedral, que estaba situada en una isla en mitad del río sólo a 5 minutos de nuestro hostel. Este día, además de arrejuntarnos, nos obligó a acostarnos muuuy temprano, la salida a Cracovia era sobre las 6 de la mañana. Tuvimos, eso sí, compañera de habitación que nos dejó sus bragas colgando en el baño (no sabemos si porque las había lavado o para que airearan--puagh).

Día 1, por la mañana. Intentamos coger un tranvía a las cinco y media pero, por no tener suelto, nos vemos obligados a atravesar los suburbios de Wroclaw dirección la estación de tren. Una cola interminbale en las taquillas, el caos generalizado y un gordofibio como monstruo de final de fase intentaron que perdiésemos nuestro primer tren, pero no lo consiguieron. Así que a las 11 llegamos a la que era una de nuestras visitas primordiales: Cracovia!! Nuestro hostel estaba situado de lujo, en la plaza mayor, con la iglesia de Santa María en primer plano, en la foto tras txiki, Iago y Raúl.

Día 1, por la tarde. Nuestra primera visita es a 11 km de Cracovia, en el pueblo de Wielicka, donde hay unas minas de sal Patrimonio de la UNESCO desde hace casi 30 años. Conseguimos un Tour en inglés y nos sangran las manos al comprobar el precio en euros de la "actividad": casi un billete azul de 20 eurazos. Nos bajan a más de 100 metros de profundidad, nos empezamos a congelar y asistimos a pobres recreaciones de cómo era la vida en la mina, con lo que yo y otros nos empezamos a poner ñordos. Todo cambia al llegar a la espectacular capilla esculpida en sal., uno de los recintos más impresionantes del viaje. Contentos, acabamos la visita cabreando a una guía italiana de la que finalmente nos hacemos amigos y regresando a Cracovia, donde tras cenar pasta (con AJO) venía la primera (y casi más espectacular) noche en Polonia... Bailando Limp Bizkit subidos a la barra de un pub!!!


Día 2, por la mañana. Nos desplazamos a una hora y media de Cracovia para visitar la pequeña localidad de Osciewin, no muy conocida por su topónimo polaco. Sin embargo, el alemán si nos suena más: Auswitz. Durante 4 horas, nuestra guía nos lleva por los campos de Auswitz y Birkenau (realmente impresionantes) mostrándonos algo tan lamentable que los escalofríos no dejan de llegarnos a la espina dorsal una y otra vez. El pabellón de los zapatos, los aseos de Birkenau, las historias del doctor Menguele o la irónica expresión sobre la entrada al campo (El trabajo os hará libres) nos dejan aturdidos. Sin duda, fue la visita más impresionante.

09 setembro 2008

Eran 2 (y se tocaban las tetas)

Antes de llegar la punto culminante del sábado pasado empecemos, como en todo buen cuento, por el principio...

Érase una vez un sábado cualquiera, mientras algunos estaban asandreando y otros mariñeando, 3 incorruptibles quedaban para una noche de relax, una entrevista de trabajo el lunes, un examen el domingo y un viaje hasta León también en domingo, eran las 3 excusas para una noche ligera.

Un primer revés, el Suizo está cerrado, las vacaciones del Sr. Miro son una buena excusa, por lo que nos encaminamos hasta el Faíscas, donde el amigo llo-ves (iagette dedicated) acaparaba el parchís y las cartas, en este garito cayeron 1 cerveza y dos cubatas, la culpa de consumición tan pírrica: el volumen insufrible del altavoz estropeado.

El siguiente desplazamiento nos llevó hasta “A nosa taberna”, grandes cambios en este establecimiento, el antiguo pozo-negro/baño-de-los-chicos ha sido sustituido por un lavabo perfectamente alicatado (y limpio), un baño ideal si sus dueños se dignaran a contratar el servicio de agua corriente. Cuando salimos (ya eran las tres) unos llevábamos 4 cervezas en el cuerpo y otros 4 cuttys y 4 brughales respectivamente, era una buena hora para desertar.

Hablar, reír, imaginarnos al GORDO-FIBIO (no existe parentesco aparente con PAN-FIBIO), una gran noche y grandes risas en una noche de relax.

Y, súbitamente, todo se torció.

02 setembro 2008

agardamos novas dos grandes exploradores traspolacos

Hola a todos
Tras a pausa estival, o blog volve á vida. Agardamos os comentarios, rajadas e suxestions de todos os parroquianos. Para romper o xeo, aí vai unha foto do london chumeting team

04 agosto 2008

7 razóns para non ir ás Cíes


Que conste que a finde estivo bem e que pasámolo en grande, e que eu invito aos demáis a facer a lista de aquelas cousas polas que sí paga a pena ir. Pero coma eu son o máis borde e desagradabel dos catro que fumos, analicemos fríamente porqué non se debe ir a vela mellor praia do mundo...

1. A naviera "Mar de Ons". Ao máis puro estilo negocio siciliano de toda a vida, os nosos amigos da naviera, que agora xa non te poden liscar da isla cando lles peta, si se permiten luxos coma sair sempre con retraso, vender os billetes por adiantado só de 5 a 7 da tarde ou non admitires o pago con tarxeta dos billetes (i eso que non son excesivamente baratos; 20 euros por ir e volver e case o que vale facelo en tren rápido de Vigo a Coruña, as dúas cidades galegas máis grandes).

2. Os prezos populares na illa. Só mercamos unha cousa no supermercado, pan de molde (para qué o queríamos se xa tiñamos Pan, preguntarán algúns)(festival del humor). Tendo en conta que o seu prezo respecto ao continente viuse incrementado no 120% aprox, non queremos saber o que se paga por artículos de primeira necesidade (menos mal que os catro levamos 27 anos sen ter a regla)

3. A fauna isleña. E non me refiro os xirelos ou os albatros que andan por ahí protexidos por Touriño, nin a nova especie de Panfibio que se atopa nalgunha cala; refírome ás cucarachas que andaban polo pub da illa (aínda non temos claro se eran mexilóns con patas, mexilóns coma puños, eso sí)

4. Os productos de limpeza usados no camping. Nn deben de ser de mi boa calidade cando o tema fedía coma fedía. Ao seu lado, o garexe do pisiño de Ourense do estudiante é merecedor de tres estrelas na Guía Michelin. A cagar de monte, que abona...

5. Os (escuros) negocios da hostelaría local. E se non, a ver como se explica que a media carreira de Alonso, o dono do bar cambie de canal co argumento "El jefe quiere ver el parte" e nos "suxerira" (entender eiquí o verbo suxerir como cando EE.UU. suxeríu a Xapón que se rendera ao final da segunda guerra mundial) ir ver a outra metade ao outro bar da illa (vos imaxinades aos hosteleiros dos 35 bares da Rabaza de arriba apagando a tele cada 1,38 minutos para acer eregrinar aos clientes ao bar do lao?)

6. Os iates fondeados nas praias da illa. Non hai nada millor que estar na "millor praia do mundo" vendo 50 barcos anclaos diante túa, e as motoras dos novos ricos pasándote ao carón mentres ti intentas nadar. Se Julián Hernández aínda canta a famosa canción, tería que cambiar o de matar hippis por violar pijas, ou algo así.

7. O plus aos xa populares de por sí prezos da illa, mencionados no punto 2. Alguén pensou que pagar 8 euros por ghicho e outros 8 por tenda non bastaba para cubrires o auga quente da illa, e por iso puso uns cachibaches nas portas da ducha que polo módico prezo de un euro soltaban ráfagas de auga quente de vez en cando entre litros de auga xelada (todo amenizado coa fragancia eau de orinus descrita no punto 4)

E podería nomear outras 7 (que a xente se ten que matar por carritos para transportar as mochilas, que o bar abe cando lle peta, que se lle deixas facer plans ao chiki rematas comendo as doce e media e porque te evantas unha hora arde, que no plan orixinal puña 11.45....) pero boeno, quédome con que en realidade pasámolo ben porque somos rapaces dinámicos, que se non...

30 xullo 2008

Para todos os próximos candidatos...

Pois para tranquilidade de toda esa probe xente,xa vos adianto que PPLois segue vivo e en condicións de cumplir o sábado(no trámite, vamos na voda, digo)

A despedida estivo ben, demasiado tranquila para o que se estila incluso, pero bueno,... xa se sabe que onde hai pelos, hai alegría!!

Pero falando do futuro, este finde vos ides ás cies, pero cando voltades? Insisto en qeu o domingo xa andarei acechando pola zona, pero non oin nada ó respecto (incluso nin un "oes, vente ás cíes") vou pensar mal do meu desodorante... O que ainda non estou seguro (pq non estou seguro do sitio, pero estoume informando) de propor é unha excursión a unha cala na ría de PO (cara á saida, non na zona ENCE) ou incluso, pero isto só se hai o q ten q haber (pouco siso), visita ó Galiñeiro...

Aceitanse suxestións

21 xullo 2008

Veda aberta de censuras

(comentario censurable)

¿Por qué GaUsS non quere ir a Roma?

http://www.tortugasradioactivas.com/doctor//index.php?cont=17

Creo que vai a ser un Melocotonazo...

(fin comentario censurable)

10 xullo 2008

Homeaxe a un ídolo de masas

Boeno, presentovos un video único, un documento inigualabel, un antes e un despois na historia da radiotelevisión española. Ollo porque este decoñecido documento dun dos nosos mais admirados ídolos dende este blog (El Fary) non ten desperdicio: formula novos conceptos como "nave" ou "melocotonazo" e reinvindica, unha vez máis, os dereitos dos homes e mulleres proletarios, da xente sinxela do barrio, dos anónimos superherois que día tras día fannos o pan, véndennos as cebolas e póñennos os cafeses.

O video e ofrecido por FUNKILLO, descobridor arqueolóxico de youtube.

07 xullo 2008

Eliseo, el Humilde


Menudas perlas se oiron este finde en Paredes, concello de Leiro, área de Ribadavia, provincia de Ourense,... bueno, sabedes como sigue. Pois unha das mellores, senón a best in the best, foi a confesión de Eliseo sobre como fai as compras...

foto colestiva

Por certo, aproveito para postear unha versión suficientemente censurada da foto elimiinada no post anterior como para non arriscar amizades... ;)

"Fotos robadas"

02 xullo 2008

¿DORMIDO O MAMADO?

El pasado viernes noche pudo verse a Mike Bread deambulando por las calles de Ourense con un aspecto algo desmejorado, pero la pregunta es... ¿Iba dormido o mamado? Manda un mensaje al blog con la palabra DORMIDO o MAMADO y recuerda que lo que España vota va a misa.



P.D.- Lo siento Mike, no te enfades, el ángel y el demonio de mi conciencia se pusieron de acuerdo en publicar la foto y no pude evitarlo. En compensación puedes pedirle al estudiante mi "foto comprometida" y hacer con ella lo que estimes conveniente.

P.D.- txiki non te enfades pero a miña mala ostia púxose conforme conmigo mesmo para borrar a imaxe (espero polo ben da nosa amizade que a foto non volva a ser accesible)

30 xuño 2008

EUROCAMPIÓNS!!!!

Menudo mes de xuño... calor, calor calor e a selección dando leccións de fútbol polo centro de Europa!!! As celebracións en Cuenca foron moi especiais, con todo dios onte pola noite axitando bandeiras vermellas e gualdas e tomando un baño na fonte da praza do mercado. As rúas cheas de vehículos pitando e cantado, os chinos sen cervexa fría un cuarto de hora logo do pitido final, Cesc dicíndolle ao entrevistador de Cuatro que esperaba que "Toda España se emborrache esta noche para celebrarlo"...

En medio de tanta parafarnalia, uns cantos acuses de recibo que espero que comentedes todos:

A) A min gústame ver deporte pola tele dende ben novo (f1, tenis, baloncesto...) pero claro, o fútbol lévase a palma, sobre todo se vemos no dickens un 1-5 do depor ao celta. Sexamos sinceiros: se nos gusta o fútbol tiñamos que ver todos os partidos de Rusia ou Holanda, pero sobre todo os de España. españa xogou de medo todo o campiaonato, dando leccións de fútbol sobre todo de mediocampo para arriba e facendo historia. Os medios coinciden: e a millor eurocopa dende os setenta e a selección recorda bastante a esa selección francesa que fixo historia a finais dos 90, con Zidane dando lecciós, machacando a calqueira rival (brazil inclusive). Estamos ante o millor equipo español da historia?

B) Aínda que aora todo dios se fai o sueco, eu quero lembrar que antes da fase final tivemos que aturar aos putos medios madridistas reclamar que Raúl fose a selección e que se cesara a Luis Aragonés antes da Eurocopa porque non tiña nin puta idea. En especial, con Raúl se puxeron moi moi pesados, creando un esteril debate nacional que non sei a vos, pero a min sacoume os cores. Por isto, quero pedir a demisión de os Manolos de Cuatro, "profesionais" auténticos que agora non lembran nadiña do que conto arriba. ¿Raúl selección?--> se el chega vir, erraría o último penalty da tanda contra Italia, como xa fixera con Francia fai anos....

C) ¿Canto se tardará en politizar este resultado? ¿Qué é España? ¿Qué significa a victoria para un vasco? ¿E pa un ghichiño de gibraltar? ¿Que cona bendita facía laporta no palco? Con tantos frentes abertos, non creo que a polémica tarde en chegar. Eu estou orgulloso do fútbol visto, creo que son xustos vencedores e onte botei borracho entre bandeiras de España gritando cancións de Manolo Escobar. Pero ollo, a miñas ideas políticas non cambiaron nada, sintome español, pero tamén europeo e sobre todo galego. E Laporta... pode dicer o mesmo???

CAMPEONES, CAMPEONES, OEOEOEO.....

26 xuño 2008

Aquí va la historia

Como técnicamente estoy contratado en lugo tengo un plus de transporte para desplazarme de lugo a ourense (correcto)

en la entrevista se me dijo que ese plus podría ser solicitado a la finalización del contrato pero en ningún momento se me dijo que yo lo iba a pagar (correcto)

ayer llegó un telefax a la empresa a nombre de mi cárnico presidente pidiendo el reembolso del importe del plus por desplazamiento de estos meses (unos 380 €uros)(correcto)

evidentemente me han dicho que YO lo tengo que pagar (incorrecto: no suelo pagar cosas que no están a mi nombre, cosillas mías)

mando un mail a Lugo preguntando si tengo la obligación de reemnbolsar ese plus y, en caso afirmativo, que me mande una factura/telefax a mi nombre confirmando ese punto (error)

de Lugo recibo silencio administrativo pero llaman a mi gerente (entre patrones ya se sabe)

mega discusión acolorada con mi gerente (en ningún momento le falto al respeto, no soy como sheldon de the big bang theory)

la discusión termina por mi parte con esta frase:
- No pienso pagar algo que no viene a mi nombre.

por su parte:
- Miguel, no pensaba que fueras así.

Conclusión:
a) Si me mandan de Lugo el telefax a mi nombre pago con una sonrisa en la cara.

b) Mi gerente se fué sin despedirse de mi.

c) Supongo que me espera alguna putadilla más en estos dos días de trabajo + los 21 de vacaciones.

FIN

Interpretación de la historia:
Eso me pasa por no ser ambiguo, por dejar claro que no voy a aceptar trabajar cobrado menos. Entonces, como regalito de despedida, quieren que yo abone ese importe que viene a su nombre y con los 380 €uros se darán una comilona o algo así.

Eso es mi interpretación, no digo que sea incorrecto que yo reembolse ese plus, pero me parece raro que no venga a mi nombre y me parece más raro aún que no se indique nada en el contrato (me lo leí 3 veces ayer a la tarde). Del silencio de Lugo que quereis que os diga, al fin y al cabo ellos son empresarios y yo un currante.

EN ESTA PELÍCULA NO SE HAN MALTRATADO A PERSONAS NI ANIMALES, PERO A ALGUIEN LE VA A QUEDAR EL CULO COMO LA BANDERA DEL JAPÓN

22 xuño 2008

Plans de Vran

Supoño que por ahí xa fai o mesmo calor que en QenK así que unha entradiña para falar do que poderñiamos facer os próximos fins de semáns de xullo.

Eu arrivarei por ahí o domingo 6 de xullo-luns 7 de xullo. Así que a partir de ahí, e poñendo miras na próxima fin de semana, algo que sí poderíamos facer no fin de semana do 11-12-13 de xullo é:

- Festival cultura quente de Caldas. O festival ao que nunca vamos. Do festival se fala ben, pero a min o cartaz tírame dun pé e non hai praia preto (problemón!!!!)

- Festival de Ortigueira. O festival masificado. Eu fun unha vez e acabei ata os collós. Como podedes ver esta option existe pero a min non me fai puta gracia.

- Ir a praia e punto. neste sentido nos vale unha acampadiña de noite de sábado en calqueira praia de Pontevedra, tipo Sanxenxo ou Baiona. Unha opción que me gustaría moito serían as Cíes, onde creo que nunca estivemos; se vos convence, hai que chamar un par de semáns antes para reservar, xa que teñen un cupo de fulanos e outro de animais para estar por alí.

E por certo, eu propoño pero non sei con quen estou contando, posto que ninguén excepto o Txiki dixo cando ten as vacacións (Eli? Pan? Xul?). De todolos xeitos este e un plan de fin de semán, así que xa me diredes.

E por último, e vendo como vai desenrolándose a Eurocopa, un bonito video de youtube para lembrarnos de todas as cagadas de España dende que seguimos fútbol e ir asimilando a eliminación desta tarde noite contra os nosos amigos os Italianos (ollo, que lles ganamos nos amistosos--Marca e As dixit)

15 xuño 2008

Que se vele Nelly Furtado

Haberá que abrir unha nova entrada,¿non? Bueno,pois para ilustrala, nada mellor que a foto dunha das poucas persoas ás que a Termal Cidade de Ourense lle adica unha rúa en vida (que cando a xente morre, non ten a mesma gracia) Esta foto data dun día de andaina polos arredores (é dicir, dándolle voltas á antena esa que está cerca do reformatorio, jeje)


Quixera tamén incluir outra fotografía na temática de xente da parranda en horas de curro. A este quizais coste recoñecelo á primeira vista, porque seica agora vai de camisa, gustalle o setimo arte e vai deixalo hattrick. A foto foi tomada sen que el se dera conta, por iso non mira á cámara...

Prolman en acción

Pd-. o título da entrada, é un eufemismo dunhe expresión que se oiu (imos a deixalo en impersonal) no bar no que estivemos vendo suecas...

03 xuño 2008

Polandia (proposta de itinerario)

Eiquí vai unha proposta cuasi definitiva da que se vai a facer por Polandia, con cambios suxeitos probabelmente o incorporacións tardías ou a marchas prematuras. Premendo nos links vades a páxinas con fotos dos sitios.

Por adiantado... o mapa coa ruta.

17-ago
Chegada da xente confirmada (Txiki, Kopi, Funkillo e Tania)ao pobo de Worclaw ao longo do día. Noite en Wroclaw. Organización do equipo.

18-ago
Collemos as 8:15 o primeiro tren cara Cracovia. Chegamos a unha máis ou menos, e trala búsqueda de aloxamento e comida, visitamo-lo centro da cidade (catedral, castelo, etc.). Noite en Cracovia.

19-ago
Un día agobiante: temos que seguir visitando o centro de Cracovia e ademais desprazarnos ao campo de concentración de Auswitz así coma as minas de sal da periferia, patrimonio mundial da UNESCO. Creo que o millor sería ir a primeira hora a Auswitz, pero xa veremos. Como vedes se premedes nos links, as opcións son moitísimas, así que esto será millor discutilo no tren a Cracovia o día antes.

20-ago
Podemos reservar para a mañán o que nos quede por ver de Cracovia, pero o máis temprano posibel (e dende as 8:00 ou 11:17 da mañán) saímos cara a estación de Zakopane, que nos levará tres horas de viaxe. En Zakopane o noso obxectivo son os montes Tatras, que coma ven veredes no link non son outra cousa máis que os Alpes polacos (con razón). Intentaremos durmir ahí.

21-ago
Pasaremolo día nos Tatra, intentando facer algunha ruta de sendeirismo, ainda que eso parece compricado se non alquilamos un coche. De tódolos xeitos pola noite e dende Zakopane sairemos as 21:35 cara Varsovia, a onde chegaremos as cinco da mañán do día seguinte (o equivalente ás oito en spaña, tranquis)

22-ago
O dito: dende as cinco da mañán (sí, existen) poderemos visitar Varsovia, a capital polaca, facendo noite eiquí.

23-ago
Día en varsovia onde pode ser interesante desprazarse cara as aforas para ver e pasear por algúns dos xardíns máis impresionantes en europa. Voltamos a durmir, se se pode, en Varsovia.

24-ago
Comeza a aventura, a de verdade. Ademáis, deixamola civilización e adentrámonos na zona do país máis virxe e inhóspita: a que fai fronteira con Bielorrusia. Cara as 9:30 saímos en tren a Bialystock e dende alí collemos un bus da postguerra cara Bialoweza. A peropecia está narrada neste blog, que recomendo dende xa por as fotos que ten o tipo dos nosos destinos en Polonia. En Bialoweza, a onde non sei a qué hora chegaremos, estaremos ante o último bosque virxe de europa, podendo recorrelo en bici ou incluso en carroza, coa esperanza de ver aos últimos bisontes europeos.

25-ago
Irémonos de Bialoweza coa intención de chegar a Varsovia as 20:10 (así que pasámolo día na tranquilidade do bosque). Eiquí Funkillo e Tania collen un tren a Wroclaw de volta para casa e Txiqui e Kopi collen un tren que os deixa a hora dos churros (ou sexa, as cinco da mañán outra ves) en...

26-ago
Na capital báltica polaca, Gdansk. Alí pasaremolo día visitando os múltiples atractivos da cidade que, ao lado do xa visto, vainos a tirar un pouco dun pé. Efectivamente durmimos neste pobo de medio millón de ghichos.

27-ago
O día extra. Neste día que se deixa baleiro, se vamos ven de tempo, podemos facer algo por Gdansk. Pero o día é por se ficásemos nos Tatra, en Bialoweza ou en Cracovia un día de máis, para axustar o percorrido. Digamos que é o día de voltar a coller o plan de viaxe se acaso andamos con retraso.

28-ago
Se todavía non nos violaron, Txiki i eu Visitaremos Torun, saíndo de Gdansk as 9:00 e viaxando unhas tres horas. Torun e patrimonio da UNESCO e ademáis e a cuna de Nicolás Copérnico, un crak.

29-ago e 30-ago
Vota para Wroclaw. Como se fai vía Poznan, existe a posibilidade, posto que as dúas cidades distan 3 horas, de para a ver Poznan nun anaco e logo ver Wroclaw, onde temos que durmir seguro o día 30 de agosto, para coller o avión o 31 e voltar á dura realidade do traballo.

Ben, ademáis dos links que seguro atopades interesantes, que sepades que os horarios son reais e que está recollidos da páxina web dos ferrocarris polacos en riguroso polaco, aínda que se pode por en inglés premendo nun sitio que agora mesmo non atopo. Tamén vannos ser de utilidade a páxina da xuventude europea e a do interrail. Así que a mirar cousas, que condo eu chegue de volta en xullo haberá que deixar atada a ruta... espero as vosas críticas e comentarios. hai que porse xa con esto que con mercar catro billetes de ryanair non imos a ningún lao.

30 maio 2008

Intrusismo laboral

Ostias...

Levo un par de horas para facer unha chorrada coma un piano. Resulta que quería por un player para que reproducise un par de temas que colguei por ahí nun servidor e non son capaz...... a pesar de ser profesor de informática!!!!

Non sei que falla, aparece o reproductor de gmail pero non reproduce unha merda (supoño que o problema está onde teño almacenada a música). non sei se preguntarlle ao Pan pero suguro que me remite a un manual de choscocentas follas (en alemán).

Que iso, que dá igual. En lugar de iso, e para cerrar o tema eurovisión, vou poñer un par de temas de xente que non pode criticar ao chikichikl porque fixo bastante menos ca él. Ahí tendes: Lydia no 99 e Remedios Amaya no 83. Sí, o traxe de Lydia é da muller (?) de Pedrojota.







23 maio 2008

Eurovisión 2008 (Gran Final)

Pois aquí temos aos 25 participantes. Esta é a orde de actuación, acompañada dun breve reporte do que esperamos de eles. Podedes acceder a unha páxina con tódolos videos premendo aquí:
  • 1. Rumanía: Nico y Vlad Mirita. Balada coñazo con dúas stars dunha potencia musical coma Romenia. Non pasa nada se conectamos a partir das nove e pico. Previsión: son aburridos e son do leste, así que vendo como pinta o festival, de mitade de tabla pra riba (snif).

  • 2. Reino Unido: Andy Abraham. Parece que en GranBretaña o concurso de Factor X tivo éxito e o tipo este gañou. Funky estiloso, unha canción decente. Lástima que os ingleses non linden con bielorrusia. Previsión: entre os cinco últimos.

  • 3. Albania: Olta Boka. Unha nena de 17 anos cunha posta en escea moi albanesa (vamos, cutrísima). Previsión: entre os dez últimos ( e para eso con puntos de países coma macedonia ou rumania)

  • 4. Alemania: No Angels. As gañadoras de "Popstars" en Alemaña (si, o concurso que se fixo fai un lustro en tele5 e que nin en agosto tiña audiencia). Cantantes hermosotas (recheíñas, vamos) con outra sosada máis. Previsión: Europa occidental? Entre os cinco últimos.

  • 5. Armenia: Sirusho. Pois o festival comeza aquí, máis ou menos as nove e cuarto, coa primeria ceñida da noite, con toques pop árabes e moito maromo arrastrándose no escenario. Previsión: penso que é o ano das repúblicas caucásicas e estará entre as des primeiras.

  • 6. Bosnia y Herzegovina: Elvir Lakovic Laka. Un dos motivos para ver o festival. Unha performance en toda regla cun tipo que fai o robocop continuamente sobre o escenario (parece sacado dunha peli de Tim Burton). Previsión: (oxalá) entre os dez primeiros. Penso que terán opcións de triunfo incluso.

  • 7. Israel: Boaz Mauda. Pois sí, parece que os xudeos son europeos (???) . Momento ideal para ir por unha cervexa ante o chorro de voz dun fulano de faccións ambiguas. Previsión: nin pena nin gloria, metade da táboa.

  • 8. Finlandia: Teräsbetoni. Jevy metal en estado puro, directamente dende os oitenta. Non son malos e din que non irán de camisa... uhhh... que provocación ao público do festival, acostumado á radiofórmula... Previsión: Se pasan da metade da táboa podense dar cun canto nos dentes.

  • 9. Croacia: Kraljevi Ulice. Canción revelación da segunda semifinal. Canta un vello de 80 anos que remata a actuación facendo scratches e a posta en escea é tan friki coma innovadora. Previsión: é unha incógnita. Ninguén daba un duro por eles e están na final, así que...

  • 10. Polonia: Isis Gee. Ñoña balada rancia ideal para ir por outra birra e pechala boca trala actuación anterior. Previsión: desgraciadamente, de mitade de táboa pa riba (hai certa mentalidade de colmea no báltico, vamos, que só se votan entre eles).

  • 11. Islandia: Euroband. Vendo esta actuación alguén pode pensar que o Neng tamén está en eurovisión representando a Castefa, tron.... pero xa sabedes que o bakalao é internacional. Previsión: metade da táboa (e que non se queixe, que musicalmente non pode ser máis pobre)

  • 12. Turquía: Mor ve Ötesi. Rock turco??? Por diosssss. Do peor da noite. Previsión : entre os dez últimos.

  • 13. Portugal: Vânia Fernandes. Por si o público non o flipa suficiente cos rockeros turcos, o sorteo depara que logo suba ao escenario unha cantante de fados (explícalle o que é un fado a un moldavo). Previsión: a tipa canta moi ben, pero pesa 200 kilos e Portugal e o pais máis occidental de europa, así que entre os cinco últimos, demostándose que esto e un show friki e que os que o seguen teñen a mesma idea de música que una xouba xorda.

  • 14. Letonia: Pirates Of The Sea. Gran momento friki cando unha morea de tipos ataviaos coma piratas suban a cantar todos a vez unha merda pegadiza que soa igual durante os tres minutos que dura (que, sinceramente, parecen oito). Previsión: A mafia báltica os poñerá por riba da metade, aínda que merecen quedar últimos ultimísimos.

  • 15. Suecia: Charlotte Perrelli. A favorita e unha rubia de corenta anos con bótox ata nas pestañas e anoréxica perdida, vamos, a Cher sueca. A canción e un coñazo ao selín-dión. Previsión: No podium case seguro.

  • 16. Dinamarca: Simon Mathew. A quen lle dé tanto asco coma mín un grupo chamado Maroon 5 que cambie de cadea, porque o tipo este é un clon. Previsión: metade da táboa.

  • 17. Georgia: Diana Ghurtskaia. Pensaredes que Martirio tamén se presenta ao festival pero non, esta tipa non é pariente. A máis frouxa das cancións caucásicas con cambio de roupa no escenario incluido e una mesaxe tan riquiña coma "Peace will come" ( a ver que lles parece eso aos turcos kurdos, veciños dos georgianos). Previsión: non pinta nada.

  • 18. Ucrania: Ani Lorak. Comeza a recta final e o millor do festival. Ucrania montará un show caralludo polo visto na semifinal coa segunda cachonda da noite e... ¡tipos metidos en peceiras coma lorchos!. Previsión: eu penso que no top5. A mín incluso me parece digna de explotarse comercialmente, e hai que recoñecer que a tipa é das que mellor canta.

  • 19. Francia: Sébastien Tellier. Francia leva a un tipo idolatrado por publicacións entendidillas como a RockDeLux que tamén soa bastante ben e que ten o millor video dos que compiten. Previsión: Desgraciadamente quedará cara o final, que cante en eurovisión este tipo é coma botarlle flores aos porcos.

  • 20. Azerbaiyán: Elnur Guseynov y Samir Javadzade. Nova dose de frikismo. Outro show de coidado co anxo e o demo. Ópera rock e incluso algún riff nun tema que non deixará a ninguén indiferente (moi boa posta en escea). Previsión: coma mínimo, a millor das caucásicas, e (esto é máis un desexo que unha previsión) entre os cinco primeiros.

  • 21. Grecia: Kalomoira. Britney non se chama spears de segundo, chámase kostiospoulos. A terceira ceñida da noite vende discos coma rosquillas en Oriente próximo e, para que nos vamos a enganar, está completiña, por non decir que emula a shakira (pero non se move igual, senón non estaría en eurovisión). O pior que lle podía pasar a Disco e a Gráfica, as dúas bailarinas de Rodolfo, que veñen a continuación. Previsión: tamén pode ser top5, ten opcións de gañar.

  • 22. España: Rodolfo Chikilicuatre. Botaranlle tomates? Farán o maiquelyankson? Ata o de agora o público dividiuse cos frikis: ao pavo dustin o abuchearon, aos piratas os vitorearon...Previsión: España é occidental. 12 puntos de Andorra e 12 de Portugal dan para safar a última posición pero tamén para estar no top5 da cola, lamentabelmente. Oxalá me equivoque, porque o pior será escoitar a uribarri en plan: "te lo dije...yo ya lo sabía...soy un rancio prepotente..."

  • 23. Serbia: Jelena Tomašević. Por si fose pouco, Rodolfo toca antes dos anfitrións, que neste concurso poderían levar unha merda pinchada nun pau que, como son os anfitrions, sairán airosos. Previsión: entre os des primeiros.

  • 24. Rusia: Dima Bilan. O gran favorito, algo así coma o Lionel ritchie do COMECON. Superbalada de gentleman con dous ingredientes fundamentais: un tipo tocando un stradivarius de un millón de euros (señores, esto é eurovisión, o concurso máis importante para europa do leste) e un tipo patinando sobre xeo ao redor do cantante(e non é un tipo calquera: trátase de Eugeny Pluschenko, medalla de ouro fai uns anos na olimpiada). previsión: se non gaña é un miragre.

  • 25. Noruega: Maria Haykaas Storeng. Mariah carey nórdica con outra das típicas baladas eurovisivas que aburren aos que vemos o festival coma atracción cirquense. Previsión: de mitade de táboa para arriba.

E aos que perdíchedes o show de países coma Irlanda (un lunni facendo que canta), Bélgica ( a prima de Amelie cantando nun idioma inventado) ou Estonia ( tres gordos sen medo ao ridículo berrando), aínda podedes ver os seus videos na páxina da cabeceira.

Viva o frikismo!!!!!


21 maio 2008

Segunda semifinal eurovisión 2008 (xoves 22)

Parece que negros nubarrón srexeitan aos frikis nesta edición... vanlle tirar tomates a Rodolfo!!! A gala non será emitida (amosándose así a falta de criterio de tve), asíq eu a única oportunidade de ver aos frikis novos e mediante os links. De tódolos xeitos, penso que o millor estaba na outra (pavo, anxos, demos e demais), aínda que esta semi conta cun componente bakala serio.

Non hai que perderlle a pista a:

Bulgaria: A chegada do punchipunchi e as pastillitas de colores a eurovisión. Ollo ao video: parece que non vai a haber cachonda (un país de europa do leste sen cachonda no escenario... imposibel!!!) pero aparece ao minuto pasado de tema. A dúbida é... poñeranse os fulanos a facer skratches no escenario??

Letonia: En pleno furor dos piratas do Caribe creouse este grupo de fulanos disfrazaos de Capitán Garfo e bailando punchipunchi (menudo despropósito). Como me gustan las pastillas negrasrojasamarillas, que si media no coloca una entera va a la boca....

Islandia: Non vos deixedes enganar, realmente baixo o seudónimo de Euroband se agachan Chimo Bayo e cinco cachondas máis para a colección (catro morenas, Pan!). Máis punchipunchi... logo o festival presume de músicos de verdade...

Malta: Directos, claros, ao gran. A cantante chámase directamente "Morena": outra jamelga que non ten nin puta idea de cantar pero sendo eso o de menos, pois nada. Moitas pelas no video musical e, por suposto, acompañamento de guitarra e baixo... era broma!! PUNCHIPUNCHI.

Vendo o nivel das semifinais, a min non me parece espantoso levar reggeatón... polo menos Rodolfo toca unha guitarra dos chinos (que fai un son moito millor que calqueira dos instrumentos usados nos catro temas que seleccionei enriba).

A ver o panorama da final.....

18 maio 2008

Primera semifinal de eurovisión 2008 (martes 20)

Coma reporteiro especial dende Cuenca, adiántome a ofrecervos unha pequena guía do que non debedes perder o martes que ven na primeira das semis:

Azerbaiyan: Duelo de titáns entre un castrati e un azerbayano de verdade. Por suposto, a virilidade representada por un demo e a homosexualidade por un anxo. Ratzinger non é azerbayano (¿qué é azerbayan?¿cantos países se inventan para eurovisión cada ano?)

Bosnia:O rival a bater coa famosa galiña irlandesa. Un puñao de gichiños disfrazaos de monicreque onde destaca entre todos o "artista". De pequeno non tiña amigos e por eso parece perturbado. Unha ameaza.

Estonia: Europa do leste sempre da xogo: cachondas, bandeiras e o José Oneto estonio marcándose un baile que nin dios. Penso que é imposible non rir co video destes tipos. Outrs que, como pasen, pásannos por riba.

Finlandia: comeza o video. Suponse que un lóstrego traslada ao grupo dende o ano 666 a actualidade. Mentira!! Veñen de máis ou menos 1984, cando eran teloneros dos escorpions. Coma non, tamen hai cachondas ao final do video: estrippers profesionais (en serio) ás que lles meten cartos no tanga. Menos mal que esto xa está visto.

Irlanda: o verdadeiro adversario. Alguén dixo que era unha galiña. É un pavo, un pavo bakala, que ten unha voz tan desagradable coma o Pan. Xa sabemos que chikilicuatre só pode ser segundo se este tipo pasa. Ademáis, canción con mexase: fixádevos no título. Asoballando!!!

Montenegro: Stevan Filipovic (Flipao para os amigos) representa o cupo de 5% de descapacitados. Non sabe poñerse un xersei e non sabe se canta heavy ou pop. Leva peloca? Admítense apostas.

Calqueira destes que non pase á final deixaría de mostrarnos un grannnn espectáculo....

Espero aos vosos favoritos.

O mércores informaremos de novos países semifinalistas do xoves: Islandia ou Bulgaria tamén son ameazas.

13 maio 2008

Chiste de forges como mi cortina de humo....

Que grande este chiste de forges en el país:



Esto es una maniobra de distracción para poder publicar una de esas entradas por la que me llamais friki... pero me da igual... además de ir al cine para ver la última de Indi ya tengo otra peli por la que me pienso dejar mis 6 €uros (y todos sabeis como me duele dejarme seis €uros en cualquier cosa - Incluso en Whiskey):

La nueva película de Expediente X (vía microsiervos) y si teneis la mala follá de faltarle al respeto a Mildred y Scuby os diré que sois unos hijos de la grandísima puta y os comeré el hígado crudo.

En el Top de series geek (via mircrosiervos) está 4º detrás de McGyver... indignate

Otra cosa indignante es que Stargate-SG1 esté 9º... con 10 años a sus espaldas, vale que la última peli donde acababan con los ORI es muy mala.... ah... que soy el único que vió esta peli... y la serie...


pd. si después de esto no se inunda el post de puteos es que el blog si que está "chaping" y es mejor cerrarlo

Saúdos sen gañas de traballar... como chove

01 maio 2008

A que me adico realmente: A triste verdade revelada por fin!!

Meus ben queridos amigos:
Como persoa afable e sincera, débovos unha explicación, e agora vola dou. En moitas ocasións me tedes preguntado en que ghasto o meu tempo, que fago cando viaxo e porque teño que viaxar tanto(bueno, esto é por rachas) Hoxe é o día en que tódalas vosas dúbidas quedarán resoltas.

Xa vos dixen dende o principio que estaba no departamento de seguridade, co que todo o relacionado co meu traballo ten unha componente de reserva. A miña labor é tratar cos máis perigosos e axudar a mantelos controlados.

Do mesmo xeito que sempre se di que unha imaxe vale máis ca mil palabros, eis aquí unha instantánea miña nun vehículo de empresa en acto de servicio.



Por se queredes ver a web da empresa:

Indra

Debo pedirvos a cambio da revelación, que en memoria da nosa amizade, non fagades público tan segreda información.

E a partir de agora, que ninguén me pregunte a que carallo me adico!!!