26 agosto 2010

Breizh, etapa 1: De Burdeos a Nantes


Nuestro viaje empezó en Burdeos, muy lejos de la Bretaña, pero muy asequible desde Oporto con RyanAir. La llegada fue bastante dura porque el Albergue de la Juventud de Burdeos ignoró nuestra reserva de hacía ya un mes (después de que fuera dificilísimo contactar con ellos) y tuvimos que buscarnos la vida nada más llegar. La selección fue un hotel de la cadena Etap (55€ la triple sin desayuno) no muy céntrico peropor lo menos barato.

El penoso inglés fue una constante durante todo el viaje, incluso en la gente joven. En eso no tenemos nada que envidiar a los franceses, hablan tan mal como nosotros y con un acento digno de un joven Aznar.

Por la noche paseamos por Burdeos, en concreto por el puerto, muy bien iluminado.

El paseo es bonito y va a constituir nuestro mejor recuerdo de Burdeos, pues la ciudad, a pesar de tener el casco UNESCO más vasto del mundo, no ofrece nada del otro jueves. Las terrazas y el turismo de paparota se agolpan entre iglesias góticas, alguna plaza interesante (la mejor es la de la Bolsa) y fuentes (como la de los Girondinos).

Medio día bienaprovechado fue suficiente para dar cuenta de Burdeos, así que el segundo día del viaje por la tarde nos acercamos a Pilat, a 50 minutos en coche, lugar famoso por tener la duna más grande de Europa. Aquí sí que lo gozamos. 3 km de duna bastante más alta que la de Corrubedo rodeados de frondosos bosques. Eso sí, tirarse por la duna sale caro si se pretende volver a subir.

En cuanto a la marcha, en Burdeos hay algunos bares que abren hasta las tres en Plaza de la Victoria pero el ambiente está tras la estación de tren. Allí se puede salir tranquilamente hasta una hora española, eso sí, para no pagar entrada habrá que rebuscar y lidiar con la gente de dentro (en ocasiones chunguilla).

En el tercer día nos desplazamos a Nantes vía La Rochelle, una pequeña ciudad a medio camino de Burdeos y Nantes. Su interés reside en las torres medievales que flanquean el puerto y en cierta clientela tipo Costa Azul, esto refrendado por un café que nos tomamos por 4.20€.

Al entrar en Nantes ya por la tarde tuvimos que padecer un atasco de un hora que hizo que nuestros horarios de visita se descuadraran y tuviésemos que prescindir de la comida (ya veis cómo nos las gastamos).

En Nantes visitamos un extraño lugar llamado Les machines de l'Ile, donde artistas construyen artefactos dignos de Julio Verne (oriundo de la ciudad) y los exponen en un antiguo astillero de la ciudad. La pena es que no pudimos montar en un elefante gigante mecánico bastante impresionante. Ni que decir tiene que esta frikivisita se

ganó tantos fans como detractores.

Otra visita imprescindible (y además gratis) es el Castillo de los Duques de Bretaña, en el centro de Nantes, que es gratis, al igual que la catedral. El alojamiento lo realizamos en uno de los Albergues Juveniles más cutres de nuestra vida, La Manu (menudo sitio) y, en cuanto a la noche, decir que también hay sitio y que los habitantes de Nantes son amigables y divertidos (por lo menos con los que nosotros nos encontramos).


Tras estas paradas iniciales, nos encaminamos a la Bretaña propiamente dicha.

29 xullo 2010

Cinema de Verán (I)

A nova versión do Equipo A lévase publicitando en varios valados no camiño do Cuvi. Non podo evitar a sensación, cada vez que me cruzo con un deles, de estar vendo a uns tipos mal caracterizados en plan carnavales chungos. Non teño grandes esperanzas sobre o guión, incluso pode que a fotografía non sexa sobresaínte nin os diálogos chispeantes, pero teño a ilusión de vela no cine.

Caricatura do Equipo A
Outra caricatura do Equipo A

20 xullo 2010

BREIZH (Itinerario)

Resumen del itinerario;

Días 1 y 2 (12-ago, 13-ago)
Vuelo Oporto-Burdeos. Recogemos el coche y pasamos las dos noches en este albergue. Visita a Burdeos y compra de alguna botellita de vino para Sr. Méndez Estévez.

Día 3 (14-ago)
Oporto-Nantes (3h20min) Hay un posible parada en La Rochelle pero es probable que o nos levantamos a las 5 de la mañana para verlo todo o sea muy complicado. Visita a Nantes. Noche en el albergue juvenil La Manu.

Día 4 (15-ago)
Nantes-Vannes-Carnac-Plouharnel (140km, 2h). Posibilidad de gastar medio día más en Nates o de tirar ya para la zona de Carnac. Revisar posibles visitas por la zona. Noche en el albergue juvenil de Plouharnel.

Día 5 (16-ago)
Plouharnel-Concarneau-Quimper-Brest (190km paradas incluidas, 2h45min considerando los desvíos a las paradas en ruta). Revisar posibles visitas por la zona. Noche en Brest, en la opción que en el anterior blog quedó registrada. Alojamiento por 2 noches con la consecuente txikilavadora y la donación de 40 unidades de moneda local al bote por parte del interesado.

Día 6 (17-ago)
Brest-PlougastelDaoulas-Locronan-Crozon-Point du Raz-Brest (160km, 2h45min contando los desvíos a las paradas en ruta). Revisar posibles visitas por la zona. Repetimos hostel.

Día 7 (18-ago)
Brest-Guimiliau-Huelgoat-SaintPolDeLeon-Lannion (190km, 3h15min contando los desvíos a las paradas en ruta). Revisar posibles visitas por la zona.El hostel de Lannion es la opción escogida para dormir.

Día 8 (19-ago)
Lannion-Costa Rosa-Cap Frehel-SaintMalo-Genets (241km, 4h contando los desvíos a las paradas en ruta, auténtica paliza, ya podemos madrugar o prescindir de algo). Revisar posibles visitas por la zona. Noche en el albergue de Genents, con las mejores vistas al moint StMichel.

Día 9 (20-ag0)
Genets-MointStMichel-Dinan-Rennes (141km, 2h). Revisar cómo se visita el MontStMichel, marea alta a las 5.35h da mañán y baja sobre las 11:30h.Esta noche y la siguiente nos vamos a dormir a el albergue de la juventud. Con un poco de suerte, haremos el vinagres.

Día 10 (21-ago)
Rennes en su esplendor. Posibilidad de intercalar este día con el siguiente si las visitas no son de camino a Tours. Por ejemplo, si queremos ir por Brocilandia o como se llame la txikipropuesta y por el castillo de Josselin, en el interior de Bretaña, son 90km/1h30min solo ida, y como no queda de camino a Tours, pues mejor hacerlo este día que al siguiente. Noche en el destino anterior.

Día 11 (22-ago)
Rennes-Tours. Sin paradas, el viaje es de 250km, 2h30min. Se visita Rennes si no se visitó el día anterior y al ateardecer tirar para Tours. Noche en el albergue juvenil.

Día 12 (23-ago)
Tours-Oporto. Paseo matinal por Tours, devolución del automóvil con un par de miles de km hechos y embarque hacia Oporto.

Queda por liquidar:

1) La creación de un dios. Yo me ocupo.
2) Cómo llegar a Oporto.
3) Perfile de las rutas. Yo intentaré anotar las principales paradas pero simepre habrá cosas que se me pasen.
4) GPS. Xulián?
5) Coche y conductores? O esto ya está?

04 xullo 2010

Breizh (proposta de itinerario pa criticar)

Días 1 y 2 (12-ago, 13-ago)
Llegada a Burdeos a las 16.30h, alquiler del coche e instalación en el albergue. Ese primer día y el siguiente lo dedicamos a ver esta gran ciudad francesa, que presume de tener un enorme puerto patrimonio de la Humanidad, una catedral y el Gran Teatro como edificios punteros. El rollo gafapasta nos lo podremos tirar en el museo de Bellas Artes de la región. Ah, y hay vino, mucho vino, y bodegas, muchas bodegas. Lo que no sé es si la entrada es gratuita como en Porto.
Noches: Burdeos.
La propuesta para estas noches es este albergue a 10 minutos andando de la estación de tren y en el casco histórico de Burdeos. Tiene habitaciones de 6 personas, hay que reservar escribiéndoles un mail y hay que adelantar el 30% de la reserva. Todo bien salvo una pequeña txikipega: cierra de 2 a 5 de la mañana.
Mandado mail en inglés el miércoles para intentar la reserva. No hay señales de vida. Que alguien que sepa francés pruebe.

Día 3 (14-ago)
3h 20min nos separarían de Nantes, primera parada de cara a la Bretaña. Dedicaríamos todo lo que quedase de día a visitar el barrio medieval de Nantes y en especial el Castillo de los Duques de Bretaña. Pienso que este día valdría la pena madrugar y ganar tiempo.
Noche: Nantes.
La Manu es el albergue juvenil más céntrico y mejor conectado. Se puede reservar por internet y nos dan una habitación para 6 por 111€ desayuno incluido. Me parece difícil de superar.
Reserva efectuada en LaManu por 111,30€ (18,55 cada uno). Habitación de 6 con desayuno. Adelanto de depósito de 5,57€.

Día 4 (15-ago)
¿Pero no íbamos a Bretaña? Pues claro que sí. Este dia nos lo repartimos con lo que quede por ver en Nantes (1/2 día como mucho, nada si ya hemos visto todo) y después nos trasladaremos a la zona megalítica de Carnac, a 2h de coche, ya en la costa Bretona. Pernoctaríamos en un par de albergues preciosos en una especie de lengua de tierra que se mete en el mar tipo La Manga pero sin pelotazo inmobiliario (eso, si reservamos pronto).
Noche: Plouharnel o Quiberon
El albergue de Plouharnel es grande y parece menos misterioso que el de Quiberon, mucho más pequeño pero encantador por las fotos. A mí me vale cualquiera de los dos, pero creo que o mejor es que os pronuncieis cuanto antes.
Reserva efectuada en Plouharnel en régimen de 4+2 (la habitación doble NO se va a someter a sorteo). El total asciende a 116.40€ (19.4€ por persona, tragavivos gratis), incluye desayuno y sábanas y he tenido que adelantar 56.40€ según el señor que gestiona el hostel (un pastizal para mi gusto).

Día 5 (16-ago)
Carnac está separada 1h 30min de Quimper (sin paradas), en una carretera que recorre la costa sur de la Bretaña, y que tiene varias paradas interesantes, aunque quizá las mejores sean la propia Quimper y Concerneau, que alberga una importante fortaleza marítima. Madrugando incluso podremos tomárnoslo con mucha calma.
Noche: Quimper
Tenemos tres opciones: o el albergue de Quimper, bastante misterioso y no muy bien valorado en la red, o el albergue de Concerneau, mejor valorado pero un poco fuera de ruta (nos comemos este día y los siguientes 20km ida de más para ir a cualquier sitio)(eso sí, vistas al mar), o la tercera opción en una casa del siglo XVII en mitad de ningún sitio que se plantea como un poco más cara (27€)(el encanto se paga). Os recuerdo la posibilidad de hacer aquí dos noches.
Mandado mail en inglés al albergue de Brest cuya página está totalmente en francés con idéntico resultado que en el caso de Burdeos. Luego dicen que los españolitos no saben idiomas...

Día 6 (17-ago)
La Finisterrae franchute al completo: Locronan, Point du Raz y ls vistas de la bahía de Brest desde Crozon. Puesto que en Brest no hay gran cosa que ver, podemos hacer noche en Quimper (la 2ª, con opción a que al txiki le laven la ropa y done 40kn al bote) o dormir en Brest. El trayecto sin paradas de Quimper a Brest es de 1hora.
Noche: Quimper o Brest.
En Brest, en el centro, tenemos una opción medio económica si lo anterior no os convence. También podemos hacer 2 noches en Brest, vista la distancia entre Quimper y Brest. Hay otra opción pero la página está totalmente en franchute, así que el que quiera traducir que lo haga, yo no entiendo nada excepto el precio, que me parece que la media pensión son 27€.
Sigo siendo partidario de las dos noches en el mismo sitio, así que unid estas do opciones a las tres del día anterior.
Ídem del día anterior, la consulta era para los dos días.

Día 7 (18-ago)
Seguimos la carretera que atraviesa el P.N. de Armorique con dos intenciones claras: por un lado, disfrutar de los Enclos Parouxiaus (literalmente "conjuntos parroquiales), en especial el de Guimiliau, el más imponente, y por otro, realizar una ruta de senderismo en el pueblo de Huelgoat, alternativa élfica semejante as fraguas do Eume. La ruta a pie tiene una duración mínima de dos horas. El objetivo es salir luego hacia la costa norte al pueblo de Sant-Pol-de-Leon. El alojamiento por la zona es precario aunque abundan los campings. Incluso la ciudad más grande de la zona, Morlaix, anda escasita de albergues. Será una noche difícil de determinar. En cuanto a la distancia, de Quimper a Huelgoat hay 1h, de Huelgoat a Guimiliau 45min y de Guimilau a Saint-pol-de-leon otros 45 min.
Noche: ?
Debido a la falta de hostels de la zona, me parece que na opción bastante buena es meterse este día el madrugón más impresionante, ver todo lo relatado arriba y llegar a dormir a la costa rosa, que estaría a 1h de sint-pol-de-leon. Ahí hay dos buenos hostes muy cerca, uno en Lannion, una ciudad más o menos grande, y otro un poco más en la costa, en Trebeurden, en plena línea de playa, en una ruta de acantilados que podríamos hacer a la mañana siguiente. (Y así vemos la costa rosa---pero serían dos días de tralla, el que avisa no es traidor)
Reservado Lannion en plena costa rosa por 103,8€ (17,3 cada uno). Aquí nos garantizan 6 camas en dormitorio, así que existe la posibilidad de Fatuardos. He adelantado 5,19€ de depósito y también tenemos el desayuno.

Día 8 (19-ago)
La costa norte. Suponiendo que dormimos en Morlaix, recorremos obligatoriamente el Cap Frehel, Saint-Briac-sur-mer y Saint-Malo. Sería interesante abarcar más cosas como la costa de granito rosa, pero a ver que tal. De St-Malo a Dinan hay pocos kilómetros, así que podríamos dormir en cualquiera de los dos sitios. La distancia sin paradas entre st-pol-de-leon y st-malo es de unas dos horas y media.
Noche: Dinan o St-Malo.
Debido a que el albergue de Dinan está en "a tomar por culo" (2km del centro) y que St.Malo tiene costa y bastante vida nocturna, la opción parece clara. Aquí tenéis información del albergue de St. Malo. Es grande y nada caro.
Nada en St. Malo, ni en los alrededores. Existen dos alternativas:
1) Seguir buscando, aunque por menos de 30euros cerca de St. Malo está jodido (he pasado media tarde buscando y nada)
2) Una buena opción para el jueves es dormir en el albergue de Genets, en la bahía de Mont Sant Michel, justo enfrente. Y el viernes tirar para Rennes y dormir dos días en Rennes. Así nos coincide viernes y sábado en Rennes.

Día 9 (20-ag0)
Día para ver Dinan y el Mont-SaintMichel, que están separados entre ellos unos 60km. Habrá que mirar las mareas en el Mont-SaintMichel y si hay que reservar para verlo, ya que debe ser ultra turístico (fotos de carpas?).
Noche: Dinan.
La opción puede ser volver a dormir a St. Malo o avanzar al siguiente en Rennes. De Dinan a Rennes no hay mucha distancia, sobre 50 minutos.
Dinan tampoco tiene plazas. Ver punto anterior.

Día 10 (21-ago)
Volvemos al interior. El día lo dedicamos a Rennes, la otra capital de la Bretaña, en donde habrá que pasarse por el Parlamento de Bretaña y el barrio de la catedral. Rennes está muy cerquita de Dinan.
Noche: Rennes
El txiki no se quejará, a sábado en la ciudad más grande de la ruta. La opción céntrica a 25€ la noche en el Hotel La bretaña, con habitaciones dobles y sin desayuno. La barata (19€ con desayuno), el albergue de la juventud, pero a dos km del centro según la propia dirección del albergue. Aquí sí que hay que votar.
El albergue de la juventud no está tan a desmano como pongo arriba. Ver puntos anteriores y decididlo pronto, que como nos quedemos aquí sin sitio la hemos cagado.

Día 11 (22-ago)
Sobre 2h30min nos separan de Tours. Las opciones son varias: la primera, ir directamente a Tours y dormir ahí, y dedicarle el día a Tours. La segunda incluye una parada en Le Mans para comer y ver las vidrieras góticas de su catedral (e incluso el Museo del automóvil en el famoso circuito), con lo que llegaríamos a media tarde a Tours para dar un paseo por el centro. La tercera incluye más kilometraje: una vez llegados a Tours, desviarnos 40km al interior para ver uno de los castillos del valle del Loira declarados UNESCO, el de Chanonceau, llamado el castillo flotante. De nuevo nos quedaría el fuscolusco para Tours.
Noche: Tours.
No hay color, a un poquito menos de 20€ habitaciones individuales con desayuno en el centro de Tours en el albergue juvenil. Pero intentemos reservar en orden (para que no haya los líos del año pasado y queden días sueltos por el medio).
Reservadas tres habitaciones dobles por 116.64€ (19,44 cada uno). Incluyen desayuno y he adelantado 5,83€.

Día 12 (23-ago)
Paseo matinal por Tours, devolución del automóvil con un par de miles de km hechos y embarque hacia Porto.
Noche: cada uno en su casa, esperemos.

A RESPONDER (todo el mundo que viaje):

1) Facturamos tiendas de campaña? En algunos sitios los campings parecen muy viables. Hay que decidirlo ya.
2) Dar el visto bueno al itinerario cuanto antes para que se puedan hacer las reservas pertinentes, ya que ne las ciudades habrá que dormir en hostels (muy apañados, eso sí).
3) Yo siempre pienso en Tragavivos.
4) Pronunciarse sobre el último día, a ver si escogéis Tours y cañas, vidrieras y Tours o castillito y Tours.
5) También hay que mover lo del coche. Si finalmente somos 5, nos apañamos con un Touran-touran? Opción dos coches? decid...

30 xuño 2010

Lo mejor del mundial (cap. III)

So catro partidos para que unha destas seleccións sexa campeona...

Vexamos como vai a quiniela:

Uruguay vs. Ghana
A eliminatoria máis frouxa de todas pero que para min ten un dominador claro: Ghana. Rememorando o que lle pasou a España fai oito anos en Korea e vendo que Ghana é a selección máis semellante a unha anfitriona das que quedan, non me cabe duda de que pasarán os africanos. Ademais lembremos que este equipo sempre fixo bo papel nas categorías inferiores e que están a desenvolver un gran fútbol. Opinións?

Brasil vs. Holanda
A estas alturas eu empezo a ter claro que Brasil estará coma mínimo na final. Ten moi bos xogadores (neste link do 11 ideal da primeria fase so hai dous pero podería haber moitos máis) e a disciplina de Dunga fai deles un equipo demasiado forte en defensa. Os holandeses darán a cara ero lembremos que son moi "españois": teñen problemillas nos cuartos. O que si debería ser: un partidazo.

Argentina vs. Alemaña
Co firme desexo de que Maradona se vaia para casa e vendo que Messi non acaba de marcar, espero que os alemás pasen de ronda. Calqueira dos dous equipos poden gañar, pero se o fútbol fose xusto deberían perder os dous, xa que os errores arbitrais nos octavos de final foron clamorosos a favor de ambas seleccións. Outro partidazo. E sí, este e o equipo alemán que máis me gusta dos últimos vinte anos. Sen dúbida.

Paraguay vs. España
Ou "o enésimo fecho contra o que os españolitos terán que bregar". Se Portugal tiña xogadores para facer bo encontro e fixo un catenaccio de puta madre... que farán estes tíos? O resultado é máis compricado do que parece: os suizos xa nos birlaron o partido, seguimos estando malditos nos cuartos dun mundial e... o 0-0 significa penaltis, e a casillas lle bota mal o balón. A sufrir tocan.

En canto ao partido de onte, nada que decir de Torres, só que o partido comezou cando el se foi. Xogaron un pouquiño mellor pero moi lonxe do nivel Eurocopa. Abraiante Sergio Ramos (creo que o millor partido que lle vin na miña vida) e Villa, coma sempre, un crack. E vergonzoso tamén que a FIFA poña unha liña gris en todolos fora de xogo do mundial excepto no de onte, que o foi por moi pouco pero o foi. Do cartón vermello nin falo porque me da a risa. Aínda así, Portugal non mereceu outra cousa: fútbol moi rácano.

E mentres, os madrileños cabreados porque os do metro fan folga. Unha folga salvaxe, que din. E sale a Espe dando o coñazo, decindo que son pouco menos que fillos de puta. Qué jeta.
Xa que na tele (que asco, que puta merda de cobertura, que manipulación) non o din, terei que dicilo eu: esos tios están en folga porque o goberno da comunidade se pasou polos collós o seu convenio aprobado fai tan só 7 meses, que é distinto do dos funcionarios. Ademais, os conductores (xente con estudios) cobran sobre 1600€ mensuais facendo turnos entre as 6 e a 1 da mañá incluidos sábados e domingos. Non creo que sexa unha barbaridade vivindo en Madrid. Están no seu direito a facer folga. E se a min me poñen un servizos mínimos de ¡¡50%!! tardo menos en mandar a todo dios á merda.

E digo esto sendo afectado pola folga.

26 xuño 2010

Lo mejor del mundial (cap. II)


Trala primeira fase aquí vos traio o cuadro eliminatorio e os meus desexos para a seguinte ronda:

1-. Que alguén elimine a Arxentina XA. Principalmente porque se chegan lonxe quedará demostrado que calqueira equipo no que esté messi gaña sempre, indistintamente de si ten coma entrenador a un mono-mosquito, un soplagaitas ou Don Enrique. Ademais, os mexicanos andan a xogar bo fútbol (Giovani Dos Santos está a facer un mundial moi decente).

2-. Penso que o antifútbol merece castigo, polo que o vergonzoso comportamento de Inglaterra nos últimos minutos do seu partido co Eslovenia, xogando á italiana e perdendo tempo de modo sanguinolento debería ser castigado polo turcoalemán "mellor xogador da primeira fase". Nunca pensei que iría cos alemás...

3-. E falando dos italianos, qué alegría que se pirasen, porque todos sabemos que chegadas as eliminatorias estábamos fodidos (visualizaba 4 empates e varias tandas de penalties gañadas, catenaccio ate o final). Vaia tipejos.

4-. De tódalas seleccións vivas, quizá a sorpresa a de EEUU, que de momento xogou 2 partidos moi bos e un regular, Ghana, que e a única selección africana viva, ou Xapón, que bailou a Dinamarca antonte ao estilo de Oliver e Benji.

5-. E de España non digo nada, o día que sancionen a Piqué e lle rompan ben rota a perna a Iniesta pois vamos de cu. A Cesc non o pon porque pensa que non é español, Xavi non se vai nin de dios e o de Torres é de xuzgado de guardia, o tío non corre, non remata, non desborda... algo normal tras 3 meses de inactividade, pero... para que carallo o pon, logo? Se non está pa xogar que non xogue, carallo.

6-. E por suposto a ración friki de noticias mundiais: métanse as putas vuvuzelas polo cu, por dios, xa non solo os cubanos escapan aproveitando as olimpiadas, por moito que chore o dianteiro ao escoitar o himno, e a lista dos máis feos de sudáfrica, un clásico, aínda que tamén neste a partado andan lonxe do nivel doutros mundiales (por mioto que teñan a Ribery).

20 xuño 2010

Lo mejor del mundial (cap. I)

Visto que los últimos comentarios de la anterior entrada van encaminados a comentar todo este gran acontecimiento mundial, hagamos una recapitulación de lo que hasta ahora ha significado tan magna competición. Esto es lo que nos ha aportado Sudáfrica 2010 (de momento):

1-. Grandes y jugosas cantadas de los porteros. El conocidísimo en su casa a la hora de comer Gaoaoui, portero de Argelia, además del de Japón, el de Ghana y el portero inglés Green (al que podemos ver en acción en el link), nos han regalado de momento la posibilidad a todos y cada uno de nosotros de nacionalizarnos e ir seleccionados como porteros. La gente le echa la culpa al balón. Yo creo que simplemente son malos... además, con que puto balón entrenan? con sandías?

2-. Sara Carbonero y la desastibilización de la selección. No flipeis todavía, que lo explico. Según muchos tabloides y páginas web de nuestros amigos los ingleses, Sara Carbonero es la enemiga desde dentro: es la única novia de jugador a la que se le ha permitido viajar (porque dice que es periodista, ya ves tú) y machacó a Casillas con preguntas arrogantes y humillantes después de la derrota de la selección "perfecta" ante la todopoderosa... Suiza (un equipo que, sólo por los cuatro idiomas distintos que se habla en el paraíso fiscal, debería de tener poco entendimiento en el campo, por eso de la hipótesis de Babel). Yo he visto la entrevista y el sensacionalismo de Sálvame Deluxe al lado del británico es de Pin Y Pon.

3-. Los amigos de lo ajeno le tocan los cojones a Blatter. El link nos lleva al último robo perpetrado el día que Forlán machacó al país anfitrión, que ya ni fue noticia porque que te roben en Sudáfrica es casi lo más turístico del país. Recordemos que periodistas chinos e incluso jugadores de selección han sido ya atracados en las dos semanas que llevan en Sudáfrica. Mi pregunta es por qué las condiciones de seguridad de un Copa del Mundo nunca se imponen al componente folklórico para escoger organizador. Y lo mejor, el siguiente es en Brasil. Me imagino a Messi ya secuestrado en una favela de Río... qué genial excusa para derribarlas todas...

4-. ¿Y qué quiere, el título de periodista deportivo o lo que tenga la caja? (frase de cualquier feria de pueblucho de tres al cuarto) . Tras el rechazo popular a JJ Santos que recojo en el link y el fulgurante fichaje de Paco González, pensaríamos que nos libraríamos de este tiparraco, pero no. Ely recoge sus mejores frases del otro día:

- Blater nos fai o homenaxe de asistir o partido de España, por algo será...

(resposta do outro comentarista)
-Blater é suizo...

(resposta resentida de JJ)
-Blater teria q ir a peluquería, con esa melenita parece Chiquito...

- Toda Suiza esta en su area, ata vexo a Federer.

- Fernandes, xa vai andando, esta resignado, admais ten case 40 anos, pouco vai facer...gol de Fernandes.

En fin, estoy esperando ansioso el siguiente partido. ¿Mejorarán aquello de "el más listo de la clase" --- Antena3 style?

5-. A rajar que son dos días. Frases célebres mundialistas: "Vete a tomar por culo, hijo de puta" de Anelka a Domenech (un tipo que tiene pinta de crítico de arte gafapasta no puede ser entrenador de fútbol) y "Qué bonito es que te abucheen tus propios hinchas" de Rooney (un futbolista curioso, con una calidad incomprensible escondida detrás de un físico de paleto que tunea el coche y la monta en tascas) a las cámaras del Mundial. Gracias a esta gente los árbitros han pasado totalmente desapercibidos.

Y, por otro lado, no hablo de fútbol porque yo, que me estoy tragando bastantes partidos, he visto muy poquito, el Mundial tiene una calidad bajísima. Muchos cracks están en baja forma después del tute Liga-Copa-Champions y eso se nota, cualquier manada de gentecilla que sepa colocarse bien te la lía y no se les puede marcar un gol porque se ponen 11 a defender (y eso que no les dejan sacar a dos porteros, la mítica reivindicación de Clemente, que si no...). Esperemos que la calidad suba de aquí al inicio de las eliminatorias, porque si no...

09 xuño 2010

Un día español (one more day, part 2)

Antecedentes: Los sindicatos españoles, que no habían llamado a huelga cuando teníamos 4 millones y medio de parados y la mitad del presupuesto empeñado en algo llamado Plan E que tenía que crear empleo, convocan una mani solo para funcionarios el 8J. Cito al periódico Expansión para que sepáis, si os atrevéis, las cifras que reciben estos señores, que recordemos que además tienen afiliados y un sueldo como cualquier otro funcionario. Un grupo de cinco personas funcionarias (3 profes de pedro Muñoz, una bibliotecaria de pueblo mileurista y otra bibliotecaria de la Biblioteca Nacional -ni más ni menos- también mileurista -viviendo en Madrid capital, ahí es nada-) nos vamos a Madrid a la mani pero hacemos una pancarta con el slogan:

"POLÍTICOS LADRONES, SINDICATOS VENDIDOS"

Es decir, lo del sueldo es una putada pero bueno, el país se cae a cachos y nos están dando a todos por culo... que hacen estos señores por nosotros??

acto 1--12.37h
Concentración enfrente del ministerio de economía. Un éxito: ciento veinte personas contando la policía. Solo está la CGT y no sacamos la pancarta porque parecería que vamos contra ellos en lugar de contra todos. Es tan triste que duramos veinte minutos...

acto 2--13.22h
Acudimos a la Puerta del Sol para que uno de nosotros se dé de baja en su sindicato, ANPE Madrid, uno que tiene cierta familla dentro de los docentes. El proceso fue el siguiente: "Me quiero dar de baja". "Muy bien, dime el nombre". Mi compañero le da el nombre y el tío lo anota en unos folios que estaban escritos por el otro lado y lo deja en un montón. (ojo al sistema "informatizado"). "ya está?". "sí". Ni preguntaron por qué ni nada. Hala. Normal. Si viviesen de los afiliados...

acto 3--14.31h
Vamos a comer al Maceiras, un bar gallego muy chulo que hay en Huertas y que la verdad es baratito. En lo mejor de la comida más de 20 personas de CC.OO. entran, gritan, colapsan y molestan hasta que les dan mesa. Una vez sentados, empiezan a beber cerveza y a corear "huelga, huelga, huelga". A una señora no le traen su cerveza y no duda en decirle "amablemente" a la única camarera del local "que ya está bien, te he pedido una cerveza". Nos asalta la duda. A nosotros el día de huelga nos lo descuentan, pero... ¿y a los sindicatos? Seguramente no... en el fondo "están trabajando" (no confundir con haciendo su trabajo).

acto 4--15.44h
Subiendo Huertas, encontramos una sede de CC.OO. y no podemos resistirnos a sacar una foto en la puerta con nuestra pancarta. Dos tipos que salen nos ven y al principio, leen políticos ladrones y se emocionan, pero cuando ven lo referente a lo suyo cambian la cara.
Otro colega (el que hizo la pancarta) inicia este diálogo que reproduzco línea por línea:

colega: es que estamos muy quemados con la gestión de la crisis, y ahora venimos de comer y vustros amigos celebraban la huelga como una fiesta y eso será porque hasta os pagarán hoy, no como a nosotros...

Sindicalista: huy, más, y lo que tú no sabes (ironía x10)

colega: no, si hasta a lo mejor tenéis hoy dietas para ir a jalar por ahí y también os lo pagan

Sindicalista: también nos pagan el polvo de esta noche (ironía x100) (juego, set y partido para el sindicalista)

acto 5--17.23h
Indignadísmos por lo anterior, paseamos por Madrid nuestra pancarta, por todo el Paseo del Prado, recibiendo apoyos de la gente, pero ninguno se nos unen. Tan sólo dos chicas enfermeras a las que llamaré espontánea1 y espontánea2 en lo sucesivo. Así que éramos 7. Lo que no sabía es que éramos 7 ante el peligro.

acto 6--18.37h
La manifestación llevaba 7 minutos cuando un grupo de energúmenos de CC.OO. (una vez más) vino a decirnos que nos fuésemos de allí porque esa manifestación era suya. Suya. No mía. Yo soy funcionario, me han bajado el sueldo, solo los sindicatos me pueden llamar a huelga y he perdido el día de trabajo y dinero en el viaje para no poder decir mi opinión. Se encienden los ánimos. Llega otro que grita más y se nos pone a veinte centímetros de la cara a llamarnos "fascistas de la COPE" y "alumnos de Jiménez Losantos" a grito pelado. Uno de mis compañeros les replica, ya encendido, que está allí para manifestarse como el salga de los huevos. A punto de hostiarnos, separamos a nuestro colega en medio del griterío hasta que espontánea2 se pira, aparece otro estalinista y lo arregla por la vía rápida: nos rompe la pancarta. Así de directo. Todos se piran insultándonos. Flipamos. Los que han hecho eso se suponen que nos representan, que son funcionarios y son mayores que mi padre. Pero tienen menos educación que un tripitidor de 2º de la ESO a los que yo no puedo echar de clase...

acto 7--18.57h
Una tercera espontánea se nos une y consigue pegatinas del sindicato de la policía, pero empieza a llover y la pancarta es imposible de reconstruir. Estamos anonadados todavía por lo ocurrido. Decidimos irnos. No queremos engrosar la lista de gente manifestándose. Hemos contado unos tres mil con pegatas de algún sindicato. Sin ningunas siglas, unos cien. Unos señores que vieron la escena de lejos nos la vienen a comentar. Nos apoyan... pero tampoco se pusieron a nuestro lado...

acto 8--00.12h
De vuelta a casa, escucho en la radio las cifras de los sindicatos. Seguimiento del 70%. Hijos de la gran puta. A la mañana siguiente el gobierno dice que un 11.8%. Si tengo que escoger, ZP y Marianín me mienten menos. Qué triste. Eso sí, pienso contar esta historia y volver a la huelga general con otra pancarta para que rompan. Y otra. Y otra. Y cuando vengan al instituto, haré lo posible por echarlos y decirles que no quiero que vuelvan hasta que propongan que los sindicatos renuncien a las ayudas estatales y vivan solo de las cuotas de los afiliados. A ver así si se meten ellos las banderitas por el culo.





06 xuño 2010

El humor de los descendientes del Rey David

Creo que sobran las palabras... ya sabemos donde se inspira InterEconomía. La canción empieza a los 25 segundos más o menos.


26 maio 2010

Final da 6ª temporada

Pra quen a estas alturas de semana non vira o final de Lost, aquí vos vai un dos mellores comentarios...



Por certo, estamos en temporada de Eurovisión!!!

18 maio 2010

Proposta de Anónimo (presuntamente Mariña)

Para darlle máis visibilidade:
o caso, que a nosa proposta para este verán, xa volo comentaría el, é... BREIZH!
Témoslle medo aos avions-aeroportos-nubes de cinza, especialmente aos inevitables transbordos, así que a proposta é alugar un carro e tirar. a viaxe de ida leva 2 ou 1+1/2 días, e outro tanto a volta, que xa son 4. Quedaríannos entón 8 ou 10 d para ver a zona, que é do tamaño de galicia. se vemos que nos sobra tamén podemos tirar car anormandía, ainda que non creo.
Para durmir poden ser campings ou albergues. polo tamaño do sitio e tendo o coche poderíamos parar no mesmo lugar varias noites, polo que so se precisarían 3 ou 4 sitios onde durmir.
A continuación un par de direccións para facerse unha idea do que veriamos: http://www.manuelgago.org/blog/index.php/category/bretana/
http://www.acpasion.net/web/ documentos/viajes/064.pdf
http://picasaweb.google.es/ HordasValkure/BreizhJulio2007#
e a web dos campings
http://www.campingfrance.com
e os albergues, que me esquecín!
http://www.hihostels.com/dba /Hostels-Albergues-Juveniles -Breta%C3%B1a-list.php? lang=S&city=FR%7C00008
Respecto a como chegar a Bretaña, eu son partidaria de ir en coche dende aquí, téñolle medo á nube e cinza errática, e de feito esa foi a causa de propoñer Francia.
Outras dúas posibilidades serían:
- Alugar un coche-casa: xa o mirei e é máis caro e non aforras tempo.
- Alugar un barco: non o mirei pero seguro que é moito máis caro, ainda que posiblemente sexa moito máis divertido!
- Avión a París + alugar coche no aeroporto: se o avión de ida falla habería que alugar outro coche dende aqui, ben para toda a viaxe e devolvelo no aeroporto á volta (perdendo a reserva do 1º coche), ou ben ata o aeroporto de parís para recoller o reservado, dando bastente rodeo. Implicaría perder os 2 primeiros días da viaxe planificada.
- Avión a París + bus/tren a Nantes/Rennes + alugar coche: se o avión de ida falla habería que alugar outro coche ata Nantes ou Rennes. forzando a viaxe só perderíamos o 1º día planificado. Se o avión non falla, é algo máis longo que Avión + coche.
- Avión a París + improvisar: se o avión de ida falla, alugaríase aquí un coche, e perderíase o 1º día planificado.
- Avión a Bretaña: Hai liñas Oporto-Nantes, Oporto-Tours e Madrid-Nantes. Habería que estudiar horarios, precios...
En resumo:
(1) eu descartaría transbordos porque duplica os riscos de nube de cinza.
(2) con avión, eu descartaría camping
(3) con avión, eu descartaría voar en fin de semana (ida e volta), porque xa sabemos o que pasa cando queres alugar un coche en domingo...
(4) con avión, habería que deixar un día ou dous de marxe á volta (antes de volver ao curro, digo) por se houbese problemas.
Xa concretaremos en función de quen se apunte e se vos gusta a ideamáis se vos gusta ou non a idea.

Ata aquí o posteado

13 maio 2010

Un día manchego (one more day)

07.22 Como cada día me suena el despertador para ir a levantar el país.

09.20 Después de la primera clase del día, tengo la reunión de departamento, en donde recibimos al comercial de Digital Text. Resulta que los libros que gratuitamente tienen los alumnos ya van viejos (tienen la friolera de ¡3 años! diossss) y el gobierno, ahora que hay dinero (?), ha decidido gastarse un par de millones de euros en renovarlos. Me pasmo ante un tío que nos intenta vender libros digitales cuando en el instituto la conexión es una patata y no tenemos en las aulas ni siquiera cañones proyectores.

09.55 La cosa mejora y nos presenta actividades para los chicos en el libro digital: un combate de boxeo donde puedes escoger entre matemáticos famosos (Arquímedes, Descartes o Gauss, entre otros). El ejercicio te pregunta una cuenta (6·3+2·5, por ejemplo) y si aciertas le partes la cara al otro matemático y pasas de ronda. Me voy a mear antes de la siguiente animación, que cuenta con Arquímedes saltando en paracaídas.

12.20 En el segundo recreo ya es oficial. ¿Quién le pone la pierna encima para que no levante la ceja? El partido SOCIALISTA me congela el sueldo, me lo baja el 5%, me quita una ayuda si tengo un hij@... todo después de soltarle millones a los bancos, a los del automóvil, a los de las editoriales de libros de texto y dejar a (casi) todos mis amigos en paro. Pos mu bien. Lo siguiente supongo que será satisfacer a Adolfo Domínguez y autorizar el despido libre. Otra pregunta más... ¿para que valen los sindicatos?

15.12 Perplejo me quedo cuando el imbécil redomado de Manolo Lama despide la conexión de Deportes Cuatro cachondeándose de un mendigo con los cachorros del atleti en un escena digna de Torrente 4. Podéis consultar el video pinchando aquí. Si albergaba dudas de la sociedad en la que vivo pues ya me las han despejado todas.

16.30 Dicen que los funcionarios no trabajan pero yo me tengo que ir por la tarde a un claustro de hora y media para hablar de las estadísticas de suspensos, de mal comportamiento y de otros temas candentes, como que sólo nos ha llegado el 40% del presupuesto del instituto de todo el curso y por eso la calefacción se ponía únicamente de 9 a 13.30 (y los chicos estaban con el abrigo en las clases como si esto fuese Siberia).(Pero para liberar a gente en los sindicatos y cambiar chorrocientos libros "desactualizados" sí hay, claro)

20.20 Estoy de este día hasta los cojones y decido ir a ver el partido del atleti a un bar rojiblanco. El ambiente es espectacular, pero hay un problema: varios padres han traído a sus hijos (de no más de 8 años) a un sitio donde TODO dios fuma. Me tomo una cerveza y el partido empieza. Falta que no pitan sobre el kun, padre e hijo gritan a la vez "hijo de putaaaa...". Desde "El rey León" no veía algo tan familiar y entrañable. Me tomo otra cerveza. Un niño que no se entera porque tiene sueño canta el gol del... del.... bueno, del equipo que empieza por FUL (declaración de intenciones) y que está jugando la ... final? contra el atlético. El padre, que hasta ahora le había dejado hacer lo que le diese la gana, lo abronca. Me tomo otra cerveza. El mesonero pasa a la virgen de Manjavacas por la tele (imagino a un paisano de FUL con la virgen de Axeshire delante de su TV... ¿cual podrá más?). Me tomo otra cerveza.

22.15 Esta sociedad está podrida. Merecemos que nos invadan los indios de la India. A mi me perdonarían la vida por tener un Tata, seguro. Me pido un vozka para celebrarlo.

23.04 El atleti vence y yo llevo la del pulpo. De entre los cánticos de los colchoneros (a los que me sumo gustosamente) me quedo con el "Pu-to-platiní-¡putoplatiní!" y el "vikinga, cabrona no vas a levantar una copa!!!!", cuando Sara Carbonero entrevistaba a Forlán.

hora (indecente) indeterminada Los coches siguen pitando, llego a casa y veo el peor capítulo de Perdidos de la historia (menos mal que solo quedan tres). Solo me faltaba que los guionistas de mi serie favorita también pasen de mí... ¿será que estoy borracho y no me estoy coscando? No, gasto otros minutos de sueño viendo como en la red les llaman de todo menos bonitos... me duermo.

07.22 Como cada día me suena el despertador para ir a levantar el país...

11 maio 2010

International Show in Ourense???

Creo que dende Juanes (e ainda non era moi coñecido), non ven a Ourense algun artista international:

Ourense Dance y actuación gratuita en O Posío de Dj Sash (Via la voz).



cales recordades vos?

pd. non vale nin cantantes de opera nin gafapastas españois

01 maio 2010

Where are you? Studying the Eurovision song contest 2010!!!

Entrada orixinal do Síbaro:

"Onde vos metedes, seguro que estades mirando todos os días a ver se alguén postea algo pero nin Dios pon nada. Sodes uns VAGOS!!! E agora empezarán as escusas de que si estou moi ocupado, con non sei que rollos... pfff

Menos mal que volven roda The IT crowd para animar o cotarro... (Totalmente confirmado)

Por certo: en Supercamorristas non sae Peret... Sorry, sae Pepe Sancho polo visto.

Ah, Iago, tiñas razón sobre o ESP... Recoñezoo, pero conste que non chegamos a firmar a aposta..."

E agora vamos ao serio... a quen non temos que perder de vista na última semán de maio... o festival de eurovisión que, de novo, presenta poucos frikis e moita cachonda.

Na primeira semifinal podemos escarallarnos da risa con Giorgios Alkaios e os seus amigos. Este tipo recorda a outro grego famoso, George Michael, pero máis pasadiño de kilos. No videoclip pódese ver o inconfundible estilo batuka que outros xenios da música como Bustamante xa cultivaron anos atrás. Pr certo, "El koala" pode demandar a Giorgios: o seu tema chámase OPA! (vi azé un corral??)



Na segunda o nivel sube. Podemos escoitar primeiro ao grupo InCulto (xuro que se chaman así). O video deixa sen palabras a calqueira. Creo que a referencia destes e a Fundación Tony Manero misturada cun pouco de los Mojinos Escozíos.



Tamén na segunda semifinal, a do xoves, o rockero Kalamari (estos nomes son certos, en serio) une as súas forzas (e melenotas) heavis estilo JonBon Jovi cun grupo folk da nosa querida sLOVEnia (recordemos, un país que é europea, por si Bea se esquece). O que non se entende e por que de repente a canción cambia de vez en cando e cambia a guitarra eléctrica polo acordeón.



¿Qué houbese pasado se os Tokyo Hotel fosen hinchas do Galatasaray? Os maNga teñen a resposta. Tamén na segunda semifinal.



E directamente á final, os franceses, coñecedores de que isto é unha pachanga, chamaron a un rapaciño dos suburbios de Marsella chamado Joshua Matador (Jessy para os colegas) que fixo unha copia do raisa-raisa agora que o techno volve estar de moda. Temazo para tunear.



E pra acabar, un easter egg desos que están tan de moda: a representante de Azerbayan, unha cachonda das que din que é favorita, a punto de morrer afogada filmando o seu videoclip. ¿Promoción?



O que sí está claro é que a puntuación que recibirá Gato será "algo pekeñita"...jejeje

13 abril 2010

Para animar algo o cotarro, unha viaxe coma a deste...

E derepente, o silencio...
A ver non é normal que unha semana as entradas se agolpen de mala maneira e logo ninguén publica nada (a Prolman xa non o nombramos, porque ten permisos pero por telos...)

A ver se este... (é dificil catalogalo) "personaxe" vos inspira... Por certo, ¿Son eu ou Prolman APARECE neste video tamén??? A ver se o atopades...

Pim Pam Toma lacasitos...

04 abril 2010

Zapatillas na fin do mundo

Primeira proposta para pasar uns días en vran: Islandia. Pequeno presuposto para pasar uns días nesta illa perdida da man de deus:

- presuposto para 9 días rulando por unha illa onde non vai a ser de noite prácticamente nunca, xa vaiamos en xullo ou agosto.

- voo dende Londres ida e volta con Iceland express:280€ ida e volta (dende madrid é moi barato ir a londres, eu ata teño a nova opción de voar dende ciudadreal)

- Alquiler de carro para os nove días: un jeep suzuki jimmy, que é o que se leva por ahí (evidentemente as estradas a un volcán non están moi asfaltadas, que digamos), con capacidad para catro persoas durante unha semana sae a 750€+gasofa. Andei a mirar en varios rentacar e máis ou menos os precios varían entre 100-150€.

- Durmida en Hostels bastante chulos onde a día de hoxe hai sitio en todos (a páxina web déixate facer un itinerario, a verdade é que está currada) por uns 15-20 euros cada un, con baño e almorzo.

Facendo as contas e tirando polo alto, o precio aproximado por mandril é duns 700€ (e xa tiro moi ao alto) aos que hai que sumarlle o voo i/v dende londres e o que gastemos alí. Xa sei que non é barato pero nada ten que ver co que ofrece Viajes Dromenagüer, por poñer un exemplo.

Decídeme pronto que opinades e por favor poñede outras opcións de duración unha semana aproximada...

Se alguén quere abrir a boca, ahí tendes un enlace con imaxes.

21 marzo 2010

Duda, preguntas, cuestiones

A ver, que hai quen inda non se enterou de onde se pode atopor unha axuda realmente efectiva. Como Internete é moi grande, xa volo digho eu:
Enlace a un consultorio de un ruso muy crack. É facil: vaiche pedir o teu nome (é para darche un tratamento personal) e para empezar o proceso teslle que por unha descripción breve do problema. Enseguida se pon ó chollo

Boa sorte coas consultas. Eu puiden enviar o documento en tempo despois de facer algo de volta rápida e esquivar un embotellamento con pinta de acojonante en Porriño...

08 marzo 2010

And the gold star of cheriff goes to...

Saúdos ós parroquianos. Dado que inda falta moito para o próximo Cheriff e dado que o ciclo de acción tamén rematou, terei que lanzar esta xulproposta cinematográfica ó aire:

Boogie el Aceitoso

Película inda por estrenar

Un bo resumen cortado-pegado(e comentado)
“Boggie” se burla de los estereotipos policíacos de cine gringo, también de los bélicos y hasta de los eróticos, dejándolo todo en una franca carcajada que se torna hasta cierto punto vulgar (non chega a "me suda la polla"). Personajes de nuevo diseño son agregados para hilar la historia junto con los viejos gags que fueron dibujados en cómic (conocido na súa casa...). La película es resultona y desmadrosa, pero carente de arte de la animación tradicional la cual hubiera sido más homenaje al personaje y al autor. (ni puta idea, está ben) Mujeres (y hombres) sensibles y con fuerte cerrazón mental, absténganse.


Onde dice gringo, quere dicir gringo pero non pinche wey... (que agora teño que matizar...)


Please, se a ides ver, nada de resumenes nin espoiler...

23 febreiro 2010

John Cobra a lía en Destino Eurovisión

Onte puidemos asistir a un dos momentos televisivos máis impactantes dos últimos anos: a actuación de John Cobra na gala especial para escoller ao representante español para Eurovisión. Entre triunfitos, jonasbroders e demais o noso novo referente intelectual presentou a súa canción Carol en directo. O video dura dez minutos, pero o millor é o do medio, entre a canción e a valoración dos xueces.




"Donde estás corazón" xa o fichou para o venres... isto é o que quere España.

12 febreiro 2010

Casa Salomé

Antes de irme a Mallorca os dejo este impresionante reportaje fotográfico del alojamiento de mi último fin de semana:


Si es que cuando dicen que son campechanos es precisamente por esto...

Ala, ya podemos seguir hablando de los planes de reunión de semana santa.

05 febreiro 2010

Heroi en tempos de crise

Remexendo na web atopei este video, está en sueco con subtítulos en inglés pero merece a pena, a verdade e que é moi impresionante e para mín significa moito.

Non vos enganaría se vos dixese que me emocionei de verdade.

Aínda quedan bos sentimentos no mundo.

28 xaneiro 2010

I CHERIFF 2010 (PROGRAMA DEFINITIVO)

Viernes 29

22:00 - Distrito 9 (111 min)
00:00 - Sesión de cortos 1:
- Código 7 (9 min)
- Frankenweenie (26 min)
- El asesino horriblemente lento con el arma extremadamente ineficaz (10 min)
- Mirindas asesinas (12 min)
01:30 - Cronos (94 min)

Sábado 30

16:30 - El delirante mundo de los Feebles (94 min)
19:00 - Rashomon (88 min)
21:00 - Sesión de cortos 2:
- Las superamigas contra el profesor Vinilo (16 min)
- Yo también te quiero (10 min)
22:00 - Matando Cabos (93 min)

Domingo 31

16:30 - Irreversible (97 min)
19:00 - El primer día del resto de tu vida (108 min)
21:00 - Sesión de cortos 3:
- Medianera (28 min)
- Notte Sento (8 min)
22:00 - El hijo de la novia (120 min)

00:00 - Recuento de votaciones y entrega de premios

22 xaneiro 2010

Road to EuroVisión 2010

Entre festivales de cinema e demais, estamos a esquecernos do asunto realmente importante neste mes de xaneiro: a preselección de eurovisión. Un ano máis, en vistas de facelo democrático, os amigos de SinPubli dannos a oportunidade de escoller quen queremos que vaia a representarnos. Como o que ten máis tempo libre son eu, xa me encarguei de facer unha escolma dos chorrocentos tipos serios que andan por ahí, para presentarvos xente que merece o noso voto. Podemos votar 5 veces ao día, necesitamos que estos tipos cheguen ao top10 para ver unha actución deles na tele!!! Podes escoitar a canción pinchando nos seus nomes.


1-. Monte experience "Hagas lo que hagas ponte bragas"

Vendo as poses giliñoñas destes tipos no video, de vergoña allea, xa vos poderedes imaxinar como está o percal. Teñen un estilo próximo a Siniestro Total ou No me pises que llevo chanclas. Uns monicreques que só teñen un problema: son claramente inferiores aos outros dous que preseleccionei.



2-. Félix de Zaragoza "La vida"

"Haz caso a los padres en aquello que te digan, y si no te lo dijeran, aprende tú de la vida". Se dixera Tao sería o carallo 29. E esta é só a frase que introduce o hit. O estribillo é digno do PP. Sólo polo xersei e o pelucón merecería ser votado, o máis buscado tralo famoso poncho de Evo Morales.



3-. John Cobra "Carol"

Valencia segue a ser a referencia cultural de España en moitos sentidos (sobre todo en drogas de deseño e fogos artificiais mutiladores) graciñas a tipos comprometidos como John Cobra. Fabulosa balada con bases de hiphop grabada no garaxe da sua casa cun Spectrum 128k. No video adxunto, o bo de Jonnhy danos alguns consellos sobre qué facer se te atopas un homosexual na rúa. "Placa, placa", John dixit.



Rebuscando atoparedes máis cousiñas (inferiores na miña humilde opinión) a estes xenios musicais a altura de J.S. Bach. A votar que quedan poucos días!!!

14 xaneiro 2010

I CHERIFF 2010

El último fin de semana de enero se celebrará el I CHERIFF (Chiqui Está Reproduciendo Ilegalmente Film Festival) para celebrar el estreno del nuevo proyector chiquimatográfico.

Se puede participar de dos maneras: como concursante (escogiendo un largometraje de las categorías que queden libres y/o un cortometraje de categoría libre) y como público (encargados de votar las proyecciones y decidir el largo y el corto ganador).

El calendario es el siguiente:

Viernes 29

22:00 - C.Ficción/Fantástica - Película por determinar pero ya adjudicada.
01:00 - Terror - Cronos (95 min)

Sábado 30

16:00 - Friki - El delirante mundo de los Feebles (94 min)
19:00 - Clásica - Rashomon (90 min)
22:00 - Comedia - Matando Cabos (93 min)

Domingo 31

16:00 - Drama - El primer día del resto de tu vida (114 min)
19:00 - Romántica - El hijo de la novia (124 min)
22:00 - Inclasificada - Irreversible (99 min)

La categoría de cortos sigue abierta. Se proyectarán entre las películas y ya concretaré los horarios una vez que sepa la duración de cada uno.
De momento están confirmados los siguientes:

- Frankenweenie (26 min)
- Mirindas asesinas (12 min)
- Las superamigas contra el profesor Vinilo (16 min)

Si alguien se anima a participar que me lo diga por e-mail para que el público no sepa quien ha propuesto cada peli y las votaciones sean lo más objetivas posibles. Yo no concurso ni voto así que en este evento no impera la tercera directriz del espíritu frikiolímpico.
Se intentará evitar en lo posible el cine yanki.

Por supuesto, no se exige ir a todas las sesiones, que cada cual vaya a las que le apetezca, pero a ver si se pudieramos conseguir que en cada una asistan por lo menos 4 participantes con voto (público) para que el premio tenga algo de significado.
He hablado con el encargado del Xesteira y me dice que el salón de mi casa tiene un aforo aproximado de 800 personas así que la entrada es totalmente libre y podéis invitar a quién os de la gana.

Procuraré tener cerveza, cocacola y palomitas. El resto lo iremos improvisando tirando de telepizza, chino o similar.

A medida que se vayan concretando más películas iré actualizando.

Ya me diréis que os parece esta nueva chiquipropuesta.

12 xaneiro 2010

Opening

Novo ano, nova década, España preside a Unión Europea e un ano máis está claro gracias a movidas coma o plan Bolonia que aprender inglés e moooi importante. Así que é o momento de seguir un novo curso de inglés impartido por...



Novas entregas deste curso en vindeiras entradas.

03 xaneiro 2010

Organizacion das III frikiolimpiadas dijo...

Para darlle máis gloria o gañador e facer máis escarnio do(s) perdedor(es), reproducimos a pantalla completa a clasificación final de tan magno evento:

Depois de 3 xornadas intesas algunhas discusions, unh cea no severino e 10 espectacularares probas a casificacion queda da seguinte maneira:
1º Jano 51 pnts(revalida titulo)
2º Pablo 49 pnts(casi casi)
3º Junkillo 49pnts(Cada ano pior)
4º Chingon 45pt(cagouse de medo...)
5º kuntidro 35pnts(boa remontada)
6º Eligo 33pnts(queda sen mandil)
7º Kopi 27 pnts(a nova gracita)

Isto foi todo.Gracias por participar e disculpas a odos polo caos organizativo.
A organizacion xa traballa nas do vindeiro ano coa idea de elloralas moito.
Jano fai unha egadeira mais pequena a proxima vez,parabens.

Doviselia.

Para todos os que non son Jano, só resta aportar este video que animará e motivará ós deportistas, aportando importantes claves sobre cómo entrenarse mellor

18 decembro 2009

III Frikiolimpiadas

Comienzan los preparativos para la celebración de las esperadísimas III Frikiolimpiadas.

Como novedad importante este año vamos a dar formalidad al COIF (Comité Olímpico Internacional Friki). Sus miembros serán los atletas que hayan participado en más de un 60% de las ediciones, y su misión será la de organizar el evento y decidir por votación sobre cualquier duda en la interpretación del reglamento, basándose en los criterios seguidos en competiciones anteriores.

Los días de la celebración son 25, 26 y 27 de diciembre.

El borrador del calendario que se somete a consulta es este:

Día 25

19:00 - Ceremonia de inauguración
19:30 - Atari
20:30 - Poker

Día 26

11:00 - Minigolf
12:30 - LHA
13:00 - Petanca
17:30 - Karts
19:00 - Bolos
20:00 - Dardos

Día 27

10:30 - Futbolín
12:30 - Scalextric
13:30 - Ceremonia de clausura
14:00 - Comida en Casa Lola, la que más mola

Las reglas generales y particulares de cada disciplina se están elaborando y se mandarán al e-mail de los participantes.

La cuota aproximada para pagar pruebas y premios será sobre 22 EUR.

Como siempre, se ruega confirmación cuanto antes. Se admiten este año un máximo de 2 participaciones conjuntas (Al estilo Grañidro del año pasado).

Ruegos y preguntas en los comentarios.

15 decembro 2009

Secuestros (especial hormigas blancas)

El 3 de octubre de 2009 el barco Alakrana es abordado por piratas somalíes y empieza un largo secuestro que tendrá a la sociedad española en vilo. La fragata Canarias acude en su ayuda rápidamente y consigue capturar a dos de los piratas, que se trae a España con intención de juzgarlos. Esto provoca la ira de las familias de los pescadores, que no entienden el modus operandi de un gobierno que inicialmente acusa al barco de estar pescando fuera del área de seguridad de la operación Atalanta para evitar este tipo de situaciones, aunque otros patrones de barcos recriminan que el Alakrana estaba en aguas internacionales (si bien hay que entender que esas aguas internacionales llegan hasta la costa de la misma Somalia; Somalia no tiene territorio marítimo reconocido por estar “en guerra civil”, así que cualquiera puede ir a pescar a sus playas, precisamente casi el único recurso que poseen).

Los medios se hacen eco de la desgracia de estos marineros y de la extraña actitud del gobierno, más preocupado por saber si uno de los piratas tiene 18 años que de liberar a los pescadores. La cosa va a peor, y el 5 de noviembre, ante la pasividad del gobierno y el desembarco (que no fue tal) de tripulantes por parte de los piratas, los familiares hacen un comunicado que pone a la opinión pública radicalmente en contra del gobierno (si es que aún no lo estaba). El 11 de noviembre Zapatero se reúne con los familiares y éstos pasan de estar todo el día protagonizando conexiones en directo con cualquier telediario estatal a no pronunciarse más sobre el tema. Finalmente el Alakrana es liberado el 17 de noviembre, por 4 millones de $ que paga el armador del barco adelantados por el CNI, ya que, de momento, no dispone de semejante suma. El PP se muestra muy crítico con la actitud del gobierno en todo momento e incluso llega a plantear una moción contra Carme Chacón y Mª Teresa F. de la Vega con la ayuda del PNV y el BNG (curioso trío político donde los haya).

Sólo 12 días después, el 29 de noviembre, un convoy de Barcelona Acció Solidaria (una ONG catalana), que viajaba por el frente atlántico africano con la idea de repartir material en el tercer mundo, es atacado supuestamente por Al-Qaeda en Mauritania y tres de sus miembros son secuestrados. La caravana, que llevaba 9 años celebrándose y que se dirigía a Senegal, se convierte en nuevo objetivo de la opinión pública. Pronto empiezan a sucederse fuertes declaraciones como las del propio gobierno y la cadena COPE, asegurando que fue una temeridad cruzar Mauritania, cuando el Ministerio de Exteriores ni siquiera incluyó el país entre los 40 más peligrosos del mundo en 2009 (de hecho, el turismo es una importante fuente de ingresos del país, y Canarias tiene varios vuelos directos con sus principales ciudades, cosa que, por ejemplo, no tiene Argelia).

Pronto, y sin que nadie sepa muy bien por qué, la desventura de estos tres turistas solidarios (y que cada uno se quede con la parte de la expresión que más le guste, pero no olvidemos que son las dos cosas; turistas, por estar en el extranjero, y solidarios, por ir con miles de kilos de material humanitario) se convierte en blanco de la derecha española, y personalidades como Sánchez Dragó (que los tacha de pijos, gorrones y caraduras, entre otras cosas) reabren el debate de qué papel juega una ONG en una sociedad de bienestar.

Hasta aquí, los hechos… ahora, a responder… ¿en qué se diferencia un pescador de un turista solidario? ¿y un pirata de un terrorista? ¿y un vasco/gallego de un catalán? ¿Y Somalia de Mauritania? ¿tienen familiares los de la ONG, o sólo tiene familiares los atuneros? ¿Vale para algo InterEconomía, además de para crispar? Y, lo más importante, ¿valdrán todas estas preguntas para entender el “pobrecitos pescadores” y el “putos pijos solidarios”?

12 decembro 2009

Balkans!, etapa 8 -- Dubrovnik

Tras un viaje bastante pesado de bus llegamos a nuestro último destino: Dubrovnik. Esta ciudad es el ejemplo de lo que es una buena reconstrucción; ciudad totalmente mamada por la guerra que hoy en día parece no haber sufrido un rasguño desde la época medieval.
Nuestro visita comienza con los inconvenientes típicos de haber accedido a una chiquipropuesta: el apartamento de 5 para 7 tiene de vecinos a los propietarios por lo que nos vemos en la obligación de buscar otro alojamiento para tres. La oferta es bastante amplia y no tardamos demasiado en encontrarlo en los alrededores. Una vez situados decidimos pegarnos un chapuzón en una de las playas de Dubrovnik a escasos metros de nuestros apartamentos; sus cantos rodaos parecían de buena calidad y la fauna típica (compresas y preservativos) era abundante. Tras una ducha reparadora nos dispusimos a dar un primer paseo por la ciudad vieja mientras cheirábamos un restaurante para cenar. Encontramos uno italiano a precios populares con una Gotovina muy simpática que se ganó nuestra compañía una noche más. Después de la cena, la mayoría del grupo hecha polvo se fue a dormir mientras un pequeño grupo de irreductibles otomanos hizo de avanzadilla para explorar lo que nos depararía la noche en Dubrovnik.
Al día siguiente cogimos un bus al puerto de Prapratno donde nos embarcamos en un ferry con destino Mljet (llamada por los griegos Melita o Miel. Este nombre, que parece tan dulce, es la cara oculta de un parque natural totalmente dominado por las abejas). Una vez allí alquilamos unas bicicletas en el primero de los muchos puestos que había (recomiendo encarecidamente acudir al segundo o tercer puesto, con bicicletas posteriores a la época romana) y comenzamos un encantador paseo (para algunos una auténtica tortura) hasta la misma puerta del parque natural. Aunque pueda recordar a la visita de Bled (paseo en bicicleta alrededor de un lago, paraditas para pegarse un chapuzón y hasta un monasterio en una isla) el paisaje y el ambiente es totalmente distinto, mucho más salvaje y con menos turisteo en este último caso. La vuelta al ferry resultó algo apurada porque fuimos justos de tiempo y el caminito no era demasiado llevadero. Aún así lo conseguimos y regresamos a Dubrovnik.
Paradita en el apartamento, ducha reparadora, segundo callejeo de la ciudad (esta más completa con visitas a la catedral, Palacio del Rector, etc) cenita con Gotovina simpática y a vivir la night (en la misma línea que el resto de ciudades croatas).
Llega el último día de aventura balcánica, el orden del día incluía paseo por la muralla, recreo para comprar cosas que brillan y celebración del cumpleaños de Mariña. Las vistas de las murallas realmente espectaculares, aunque creo que van de más a menos y el final del paseo se llega a hacer algo pesado, aunque tuvimos la suerte de que fue amenizado por el bicho escoba.
Después de comer llegó la primera despedida, ya que Iago y Mariña pillaban el vuelo esa misma tarde y el resto nos quedamos haciendo turisteo de cañas y mentalizándonos para el regreso a nuestra vida gris. Solamente nos quedaba una cena de lujo en una placita con vistas a las murallas donde aprendimos que koala era un animal y no una forma de ser amable.

Y esto ha sido todo amigos!!!!!


09 decembro 2009

Helezion Demoskrástica(de Krusty, el payaso)

A ver, que pasa co asspecto do blog!!! Moito rajar e pouco aportar. Por ese motivo, vou lanzar un proceso eleitoral pseudodemocrático(porque ó final porei o que me salia dos webs)

Podedes opinar e ata votar sobre o aspecto do blog.
Ah, tamen se aceptan entradas e comentarios :D

Propicios días.

Pd-. Hoxe estrenamos co modelo Barbie. A Rañala, raparigos!!

01 decembro 2009

Cambio de aires

Bueno, a ver se esta plantilla nova anima algo o cotarro e posteades algo máis.
Propicios dias baixo a chuvia de Vigho.

Pd-. se alguen vai falar de futbol, pode; se alguen vai falar do Celta, mellor que cale... Propicios días

23 novembro 2009

Operación Toalla: de como Portugal invade Ribadavia...

Outra vez!! E mira que xa parecía que nunca máis se volvería a falar do tema, pero volveu a sair: e se Portugal invade Ribadavia, ¿que? ¿Imos defendela ou renunciamos ós ribeiros? Grande dilema existencial discutido en profundidade o sábado no foro adecuado (é dicir, un bar) cos ponentes da primeira edición (hai xa uns anos, no marco incomparable do Imperio)

Para información de calquera curioso, España carece de submarinos nucleares (por moito que desconfíe Pan) e hai que deixar de facer o gandul desta forma, que despois o finde non cunde nada!!

PD-. Recollendo o guante de Mariña e Kopi, temos que abrir un debate sobre o particular de cómo estrenar o 2010.

Recomendo consultarlle a xente ben informada na materia

16 novembro 2009

El tema de la mandanga, si, el tema de la mandanga...

Para que non queden máis dúbidas sobre o particular, adxunto a letra de tan insigne himno. Ademáis, así quítolle a exclusiva a Kopi publicando entradas!!

A andaina estivo caralluda: bo tempo, bo ritmo e bo xantar...

Entré en una discoteca, soy timido y me asusté,
pibitas que con quince años y los chavales también
hablaban de cosas raras de lo cual no me enteré
les diré lo que decían, les diré lo que decían,
por si saben lo que es

ESTRIBILLO (X 2):
Que dame la mandanga y déjame de tema
dame el chocolate que me ponga bien
dame de la negra que hace buen olor
que con la maría vaya colocón

Pasados 20 minutos sin saber cómo y por qué
con el aroma del humo yo tambien me coloqué
me dijeron los chavales ven acá y aplastaté
le pegué a la mandanguita, le pegué a la mandanguita
se acabó mi timided

ESTRIBILLO (X 2)

Me voy pá la discoteca a buscar mi churifú
mirad si me pongo bien que creo que soy Kun Fú
lo mismo en Valladolid, Toledo que Salamanca
Todo el mundo baila ya, Todo el mundo baila ya
el ritmo de la mandanga

ESTRIBILLO (X 2)

08 novembro 2009

Balkans!, etapa 7 -- Bosnia i Herzegovina



Cuando ya estábamos medio aburridos de tanta playa, catedral, puerto y, sobre todo, turistas a cascoporro inundándolo todo, cruzamos la frontera y cambiamos de país, haciendo una excursión a Bosnia.
Bosnia poco o nada tiene que ver con lo observado en Croacia. Aquí todavía se ve y se escucha en las calles que hubo guerra. Las fachadas de los edificios de cualquier ciudad todavía están atravesadas por la metralla, y muchos parques ahora son cementerios islámicos, lo que añade a las ciudades más visitables un aire chungo e incómodo que sólo estando allí se puede describir.
Nuestra primera parada, Mostar, fue arrasada totalmente en la guerra, y su mayor icono, el barrio medieval y el puente viejo, fueron reconstruidos hace sólo 5 años siguiendo el trazado original. Si bien la reconstrucción es perfecta y el barrio medieval parece totalmente el verdadero (dándonos una colección perfecta de callejuelas y casas bajas dominadas por el puente), eso ha mermado la reconstrucción del resto de la ciudad. La entrada en la misma da miedo en estado puro, sufres de paranoia ante posibles robos en la estación de buses que se cae a cachos, y hasta que uno se topa con un habitante y habla con él no se queda más o menos tranquilo ojo que digo hablar y no ver, pues si sólo los ves ganas más miedo: la pobreza es exacerbada). Los bosnios son hospitalarios a pesar de que Europa los vendió en la guerra...
Otra de las visitas interesantes que hicimos tanto en Mostar como en Sarajevo fue a casas musulmanes de los siglos XV-XVI, una especie de "pazos" pero al estilo islámico, los cuales puedes recorrer y visitar a tu antojo.
Si el miedo al llegar a la estación de Mostar fue considerable, no digo nada del que experimentamos al arribar a Sarajevo, que tiene medio millón de habitantes. De nuevo salvados por un amable ciudadano, llegamos a nuestro destino, un extraño hostel en el que era obligatorio andar descalzo, y comenzamos la visita a la zona (tambien un poco desvastada) aconsejados por mi amigo Álex, que está allí con la UE. El mayor atractivo de Sarajevo, la Biblioteca Nacional, levantada según los planos de la de Alejandría y símbolo de la Bosnia islámica, fue quemada durante la guerra por los serbios y ahora sus fachadas están siendo restauradas, así que apenas se puede ver. A pesar del asedio de tres años al que fue sometida, Sarajevo conserva sus encantos en la zona vieja, de madera y de casa muy bajas, con varias mezquitas y palomares, y con los ya nombrados cementerios, siendo el más espectacular (ver foto) el de una de las colinas de la ciudad en el que está enterrado el presidente bosnio durante la guerra, Izetbegovic.
La hospitalidad de Álex fue mayor de la esperada debido al sitio al que nos llevó a cenar, el la ladera donde, años atrás, se habían celebrado los JJ.OO. de invierno, en una casa típica donde nos pusimos las botas por trece euros cada uno... y es que Bosnia es muy barata comparada con sus hermanas balcánicas.