As zapatillas era o parque máis mítico de Ou. O máis grande do barrio de San Francisco!!!
18 decembro 2009
III Frikiolimpiadas
Como novedad importante este año vamos a dar formalidad al COIF (Comité Olímpico Internacional Friki). Sus miembros serán los atletas que hayan participado en más de un 60% de las ediciones, y su misión será la de organizar el evento y decidir por votación sobre cualquier duda en la interpretación del reglamento, basándose en los criterios seguidos en competiciones anteriores.
Los días de la celebración son 25, 26 y 27 de diciembre.
El borrador del calendario que se somete a consulta es este:
Día 25
19:00 - Ceremonia de inauguración
19:30 - Atari
20:30 - Poker
Día 26
11:00 - Minigolf
12:30 - LHA
13:00 - Petanca
17:30 - Karts
19:00 - Bolos
20:00 - Dardos
Día 27
10:30 - Futbolín
12:30 - Scalextric
13:30 - Ceremonia de clausura
14:00 - Comida en Casa Lola, la que más mola
Las reglas generales y particulares de cada disciplina se están elaborando y se mandarán al e-mail de los participantes.
La cuota aproximada para pagar pruebas y premios será sobre 22 EUR.
Como siempre, se ruega confirmación cuanto antes. Se admiten este año un máximo de 2 participaciones conjuntas (Al estilo Grañidro del año pasado).
Ruegos y preguntas en los comentarios.
15 decembro 2009
Secuestros (especial hormigas blancas)
El 3 de octubre de 2009 el barco Alakrana es abordado por piratas somalíes y empieza un largo secuestro que tendrá a la sociedad española en vilo. La fragata Canarias acude en su ayuda rápidamente y consigue capturar a dos de los piratas, que se trae a España con intención de juzgarlos. Esto provoca la ira de las familias de los pescadores, que no entienden el modus operandi de un gobierno que inicialmente acusa al barco de estar pescando fuera del área de seguridad de la operación Atalanta para evitar este tipo de situaciones, aunque otros patrones de barcos recriminan que el Alakrana estaba en aguas internacionales (si bien hay que entender que esas aguas internacionales llegan hasta la costa de la misma Somalia; Somalia no tiene territorio marítimo reconocido por estar “en guerra civil”, así que cualquiera puede ir a pescar a sus playas, precisamente casi el único recurso que poseen).
Los medios se hacen eco de la desgracia de estos marineros y de la extraña actitud del gobierno, más preocupado por saber si uno de los piratas tiene 18 años que de liberar a los pescadores. La cosa va a peor, y el 5 de noviembre, ante la pasividad del gobierno y el desembarco (que no fue tal) de tripulantes por parte de los piratas, los familiares hacen un comunicado que pone a la opinión pública radicalmente en contra del gobierno (si es que aún no lo estaba). El 11 de noviembre Zapatero se reúne con los familiares y éstos pasan de estar todo el día protagonizando conexiones en directo con cualquier telediario estatal a no pronunciarse más sobre el tema. Finalmente el Alakrana es liberado el 17 de noviembre, por 4 millones de $ que paga el armador del barco adelantados por el CNI, ya que, de momento, no dispone de semejante suma. El PP se muestra muy crítico con la actitud del gobierno en todo momento e incluso llega a plantear una moción contra Carme Chacón y Mª Teresa F. de la Vega con la ayuda del PNV y el BNG (curioso trío político donde los haya).
Sólo 12 días después, el 29 de noviembre, un convoy de Barcelona Acció Solidaria (una ONG catalana), que viajaba por el frente atlántico africano con la idea de repartir material en el tercer mundo, es atacado supuestamente por Al-Qaeda en Mauritania y tres de sus miembros son secuestrados. La caravana, que llevaba 9 años celebrándose y que se dirigía a Senegal, se convierte en nuevo objetivo de la opinión pública. Pronto empiezan a sucederse fuertes declaraciones como las del propio gobierno y la cadena COPE, asegurando que fue una temeridad cruzar Mauritania, cuando el Ministerio de Exteriores ni siquiera incluyó el país entre los 40 más peligrosos del mundo en 2009 (de hecho, el turismo es una importante fuente de ingresos del país, y Canarias tiene varios vuelos directos con sus principales ciudades, cosa que, por ejemplo, no tiene Argelia).
Pronto, y sin que nadie sepa muy bien por qué, la desventura de estos tres turistas solidarios (y que cada uno se quede con la parte de la expresión que más le guste, pero no olvidemos que son las dos cosas; turistas, por estar en el extranjero, y solidarios, por ir con miles de kilos de material humanitario) se convierte en blanco de la derecha española, y personalidades como Sánchez Dragó (que los tacha de pijos, gorrones y caraduras, entre otras cosas) reabren el debate de qué papel juega una ONG en una sociedad de bienestar.
Hasta aquí, los hechos… ahora, a responder… ¿en qué se diferencia un pescador de un turista solidario? ¿y un pirata de un terrorista? ¿y un vasco/gallego de un catalán? ¿Y Somalia de Mauritania? ¿tienen familiares los de la ONG, o sólo tiene familiares los atuneros? ¿Vale para algo InterEconomía, además de para crispar? Y, lo más importante, ¿valdrán todas estas preguntas para entender el “pobrecitos pescadores” y el “putos pijos solidarios”?
12 decembro 2009
Balkans!, etapa 8 -- Dubrovnik
Nuestro visita comienza con los inconvenientes típicos de haber accedido a una chiquipropuesta: el apartamento de 5 para 7 tiene de vecinos a los propietarios por lo que nos vemos en la obligación de buscar otro alojamiento para tres. La oferta es bastante amplia y no tardamos demasiado en encontrarlo en los alrededores. Una vez situados decidimos pegarnos un chapuzón en una de las playas de Dubrovnik a escasos metros de nuestros
Al día siguiente cogimos un bus al puerto de Prapratno donde nos embarcamos en un ferry con destino Mljet (llamada por los griegos Melita o Miel. Este nombre, que parece tan dulce, es la cara oculta de un parque natural totalmente dominado por las abejas). Una vez allí alquilamos unas bicicletas en el primero de los muchos puestos que había (r
Paradita en el apartamento, ducha reparadora, segundo callejeo de la ciudad (esta más completa con visitas a la catedral, Palacio del Rector, etc) cenita con Gotovina simpática y a vivir la night (en la misma línea que el resto de ciudades
Llega el último día de aventura balcánica, el orden del día incluía paseo por la muralla, recreo para comprar cosas que brillan y celebración del cumpleaños de Mariña. Las vistas de las murallas realmente espectaculares, aunque creo que van de más a menos y el final del paseo se llega a hacer algo pesado, aunque tuvimos la suerte de que fue amenizado por el bicho escoba.
Después de comer llegó la primera despedida, ya que Iago y Mariña pillaban el vuelo esa misma tarde y el resto nos quedamos haciendo turisteo de cañas y mentalizándonos para el regreso a nuestra vida gris. Solamente nos quedaba una cena de lujo en una placita con vistas a las murallas donde aprendimos que koala era un animal y no una forma de ser amable.
Y esto ha sido todo amigos!!!!!
09 decembro 2009
Helezion Demoskrástica(de Krusty, el payaso)
Podedes opinar e ata votar sobre o aspecto do blog.
Ah, tamen se aceptan entradas e comentarios :D
Propicios días.
Pd-. Hoxe estrenamos co modelo Barbie. A Rañala, raparigos!!
01 decembro 2009
Cambio de aires
Propicios dias baixo a chuvia de Vigho.
Pd-. se alguen vai falar de futbol, pode; se alguen vai falar do Celta, mellor que cale... Propicios días
23 novembro 2009
Operación Toalla: de como Portugal invade Ribadavia...
Para información de calquera curioso, España carece de submarinos nucleares (por moito que desconfíe Pan) e hai que deixar de facer o gandul desta forma, que despois o finde non cunde nada!!
PD-. Recollendo o guante de Mariña e Kopi, temos que abrir un debate sobre o particular de cómo estrenar o 2010.
Recomendo consultarlle a xente ben informada na materia
16 novembro 2009
El tema de la mandanga, si, el tema de la mandanga...
A andaina estivo caralluda: bo tempo, bo ritmo e bo xantar...
Entré en una discoteca, soy timido y me asusté,
pibitas que con quince años y los chavales también
hablaban de cosas raras de lo cual no me enteré
les diré lo que decían, les diré lo que decían,
por si saben lo que es
ESTRIBILLO (X 2):
Que dame la mandanga y déjame de tema
dame el chocolate que me ponga bien
dame de la negra que hace buen olor
que con la maría vaya colocón
Pasados 20 minutos sin saber cómo y por qué
con el aroma del humo yo tambien me coloqué
me dijeron los chavales ven acá y aplastaté
le pegué a la mandanguita, le pegué a la mandanguita
se acabó mi timided
ESTRIBILLO (X 2)
Me voy pá la discoteca a buscar mi churifú
mirad si me pongo bien que creo que soy Kun Fú
lo mismo en Valladolid, Toledo que Salamanca
Todo el mundo baila ya, Todo el mundo baila ya
el ritmo de la mandanga
ESTRIBILLO (X 2)
08 novembro 2009
Balkans!, etapa 7 -- Bosnia i Herzegovina
Cuando ya estábamos medio aburridos de tanta playa, catedral, puerto y, sobre todo, turistas a cascoporro inundándolo todo, cruzamos la frontera y cambiamos de país, haciendo una excursión a Bosnia.
Bosnia poco o nada tiene que ver con lo observado en Croacia. Aquí todavía se ve y se escucha en las calles que hubo guerra. Las fachadas de los edificios de cualquier ciudad todavía están atravesadas por la metralla, y muchos parques ahora son cementerios islámicos, lo que añade a las ciudades más visitables un aire chungo e incómodo que sólo estando allí se puede describir.
Nuestra primera parada, Mostar, fue arrasada totalmente en la guerra, y su mayor icono, el barrio medieval y el puente viejo, fueron reconstruidos hace sólo 5 años siguiendo el trazado original. Si bien la reconstrucción es perfecta y el barrio medieval parece totalmente
Otra de las visitas interesantes que hicimos tanto en Mostar como en Sarajevo fue a casas musulmanes de los siglos XV-XVI, una especie de "pazos" pero al estilo islámico, los cuales puedes recorrer y visitar a tu antojo.
Si el miedo a
La hospitalidad de Álex fue mayor de la esperada debido al sitio al que nos llevó a cenar, el la ladera donde, años atrás, se habían celebrado los JJ.OO. de invierno, en una casa típica donde nos pusimos las botas por trece euros cada uno... y es que Bosnia es muy barata comparada con sus hermanas balcánicas.
25 outubro 2009
Balkans!, etapa 6 --- Dalmacia: de Split a Hvar
La visita a la ciudad de Split, la segunda por número de habitantes de toda Croacia, se centra sobre todo en los restos del Palacio de Diocleciano (las dos primeras fotos, de día y de noche), declarado en su totalidad UNESCO y que forma uno de los monumentos más extraños de toda Europa, bajo mi punto de vista. Resulta que lo que se conserva del Palacio (de un tamaño descomunal) son los muros y apenas un par de estructura más (alguna cripta y tal), y cuando el Imperio se fue al garete, la gente comenzó a hacerse viviendas en habitaciones del palacio, con lo que ahora uno pasa por un palacio sin techo, con tenderetes, restaurantes y demás, descubriendo un pórtico o una estatua casi sin querer, t
A Split los alrededores la potencian un montón. A unos 27 km. y a sólo 5 del aeropuerto está Trogir (su plaza mayor en la foto), un bello pueblo marinero cuidadísimo, con arquitectura propia de la zona (casas tipo las que se pueden ver en los folletos turísticos de las isllas griegas)
También hay cosas que no merecieron tanto la pena. A unos 20 km. está Klis, un paso fortificado elevado desde el que se ve toda la bahía de Split y sus diez mil polígonos industriales y autopistas, con lo que las vistas pues bueno, regular. En la misma dirección están las ruinas de Salona, que nos dieron vergüenza ajena. Salona es un asentamiento romano con su anfiteatro, necrópolis, etc., pero que se encuentra en un cruce de autopistas (literalmente) y con una fábrica de algo que no huele muy bien demasiado cerca (si se amplia la foto, dicha fábrica se puede observar). Ningún tipo de vallado especial ev
A hora y media en un barco que está regalado (6 euros ida y vuelta, más o menos) está la isla de Hvar (léase juar, y no se pronuncie hachevar como nosotros durante los primeros
19 outubro 2009
Realmente vomitivo
para os que non o saiban, baltar sr. parece que non durará sempre e baltar jr. quere ser o next president... Parece que o noso m*rd*nt* periódico xa tomou partido...
El político que asumió las teorías de Freud
01 outubro 2009
Balkans!, etapa 5 -- Dalmacia: de Zadar a Sibenik
Regresamos desde el interior a la costa, a la zona más famosa y turística de Croacia, la región de Dalmacia. Su costa está salpicada de islas y hay un ambiente de relax muy grande en casi todas las villas. Nuestra primera parada fue la Pansion Maria en Zadar, regentada por un buen hombre (mi amigo Zoran) que nos trató como sus ahijados dándono opción de escoger hasta el yogurt del desayuno.
Zadar es un pueblecillo bonito pero no imprescindible. Su casco histórico es semejante al de los otros pueblos costeros y quizá el punto fuerte son dos modernidades que no son plato para todos los gustos: el órgano marino (en la foto), que cual instrumento de viento suena con el golpeo de las olas, produciendo una melodía interesante que te invita a sentarte al menos un ratillo; y una extravagancia llamada "greeting of the sun" que viene siendo la pista de "fiebre del sábado noche" pero al aire libre. Desgraciadamente alguno de nosotros no guardará todo el buen recuerdo posible de Zadar debido a indigestión provocada por calamares "fuera de temporada" (?). Primer warning acerca de comer de todo, aunque jur
Ya en ruta, segumos la carretera costera que tiene vistas al archipiélago de las Kornati hasta Vodice, el exponente real de lo que es agosto en la costa croata. Mil chiringuitos, peña arremolinada en dos metros de piedras, parkings piratas regentados por gente agresiva, cafés chillout como Ibiza pero a lo cutre y, cómo no, hoteles invadiendo la playa (esto está claramente inspirado en el Levante). La parada era poco turística pero nos valió para comer a nuestra hora y para que el Txiki disfrutase de uno de los sitios que más le entusiasmó (nótese retranca).
Esta etapa también incluye Sibenik, un pueblo que SÍ hay que visitar. De poco tamaño, con una catedral preciosa (se ve su fachada en la foto, aunque lo mejor está por dentro) que es única en el mundo por tener un friso de 72 caras esculpidas, y con calles estrechas y limpias en las que no pasa el tiempo, Sibenik puede presumir de ser visita obligada. Es cierto que hay poco ambiente, pero eso precisamente es lo que la hace más atractiva, el poder pasear tranquilamente por una callejuela sin que nadie te moleste ni te retrase, algo que yo por lo menos no sentía desde mis paseos por
Sin embargo, el día no acabó bien. Nuestro hostel reservado en Split, Placida Hostel, nos derivó a otro de "similares características" según ellos, llamado Casa Adriana y que era claramente la casa de una señora (muy maja, eso sí)... aplicándonos la tarifa del hostel. Evidentemente, pedimos explicaciones y eso fue lo mejor: nos suprimió la reserva porque éramos españoles. Como se lee. Porque, según ella, pertenecemos al pueblo más maleducado de Europa.
La cosa no acabó ahí, fue peor, pero bueno, tontos hay en todas partes e igual que en Zadar un señor nos trató genial pues luego topamos con una desequilibrada de armas tomar. Y con ese mal sabor de boca nos fuimos a dormir, que el viaje continuaba al día siguiente en Split.
25 setembro 2009
Blakans!, etapa 4 -- Plitvice
Tras el despropósito de la visita a las playas-cantera de os croatas no solamente se olvidaron de poner dos carriles más en las autopistas, sino que se olvidaron también de colocar arcenes en las carreteras nacionales.
Llegamos a nuestro alojamiento, Villa Zora, una casita en un entorno encantador regentada por un amable perroflauta que se veía en la necesidad de beber cerveza durante todo el verano para poder aguantar a los turistas. Después de cenar, hacer negocios con rebanadas y cantar alguna serenata fuimos a dormir sabiendo que al día siguiente nos esperaba la visita de un auténtico paraíso
Plitvice es simplemente, impresionante. Lagos de agua cristalina, cascadas inmensas, frondosa vegetación… o por lo menos eso pone en los folletos, porque está tan atestado de turistas-momia que pasas más tiempo mirando al suelo preocupado de no pisar a nadie y de no caerte que de admirar un paisaje de cuento al que solamente le faltan hadas y unicornios. Es una pena, pero son los males de viajar en agosto. Yo me imagino esta misma visita en primavera, sin tanta gente y pudiéndote bañar en los lagos y me pongo tontorrón.
A lo largo de nuestra ruta pudimos dar un paseo en barco, adentrarnos en grutas, viajar en tanquebus, conocer gente famosa (ni más ni menos que llones en cada cm3 son algo espectacular; tienen forma de pez, nadan como peces, comen como peces… en fin que no me extraña que lleguen aquí miles de momias diariamente para taponar los estrechos senderos de las rutas impidiéndote el paso con el fin de fotografiar tan bella creación de la naturaleza. Ni lagos ni cascadas amigos, si por algo hay que ir a Plitvice es para admirar sus maravillosas carpas!!!
Después de 6 horas (si no recuerdo mal) de caminata, y a pesar del exceso de turistas, volvimos a Villa Zora con buen sabor de boca de la visita, recogimos nuestras naves y nos dirigimos hacia nuestro siguiente destino… Zadar.
21 setembro 2009
Blakans!, etapa 3 -- Istria
Lo primero que sorprende de Istria es que allí no hubo guerra pero t
Rovinj encarna todo lo que escaseaba en Porec. Patios de corte humilde pero muy bellos (como el que se ve en la foto), chiringuitos de compras regentados por artistas que siempre ofrecían alo distinto del anterior,
Este hostel está en una calle no muy iluminada de Pula, en un edificio tipo la Matanza de Texas. Nuestra cara era de pánico, pero resultó que por dentro está restaurado, las habitaciones son amplias, hay aire acondicionado y la señora que lo regenta es un amor. Así que sobamos genial y al día siguiente vimos la ciudad.
Pula tiene un puerto marítimo tan espantoso e industrial que provocaría la envidia de Vigo (esto es exagerado, evidentemente, pero no os penséis que gana Vigo con mucha dirferencia). La ciudad es como Portugal en los 80 (o España en los 70), es decir, puedes aparcar en cualquier lado, te cobran por cosas que se están caye
20 setembro 2009
Noticia Triste
09 setembro 2009
Balkans!, Etapa 2 --- Slovenia
El segundo tramo del viaje discurrió por el pequeño y "europeo" país de Eslovenia, el primero en separarse de los Balcanes en 1991 tras una guerra de 10 míseros días y una única baja. La visita, como no podía ser de otro modo, empezó por la capital Liubliana, una ciudad de 300.00 habitantes que no agradó al grupo por igual. De entrada, el famoso tripuente es uno de los cinco engaños más grandes del viaje, y la zona vieja está restaurada a medias. Puesdes encontrar tíos de frac recogiendo papeles del suelo con unas pinzas extendibles, como si estuvieses en Suiza, pero también puedes encontrar edificios cayéndose como si estuvieses en el centro de Mogadiscio.
Quizá otras cosas de la ciudad fuera de la zona vieja estuvieron mejor: el parque-mansión de Tívoli, la arquitectura comunista de la plaza del Parlamento, las vistas a los Alpes desde la colina del castillo (mountains) y el puente flanqueado por la mascota de la ciudad, un dragón, que por lo menos daba para la foto chorra.
El segundo día en el país visitamos el pueblo de Bled, precioso y encantador. Se trata de un enclave imprescindible si se va a v
Nuestra última visita en el país fueron las cuevas Skocjan, a las que entramos escépticos pero de las que salimos maravillados por su enormidad y
En definitiva, Eslovenia es un país muy digno de visitar en un puente o con unos cuantos días. Aquí alquilamos los coches que nos llevarían a nuestra siguiente república balcánica: Croacia
03 setembro 2009
Balkans!, Etapa 1 --- Graz
11 agosto 2009
23 xullo 2009
3º Borrador viaje a los Balcanes
Básicamente los cambios son quitarle una noche a Zadar y ponérsela a Split. Los cambios/zonas aún no cerradas aparecen en rojo.
15 ago 09, sábado: Llegada a Graz a las 16h. Acomodamiento y visita a la ciudad. Noche en Graz.
16 ago 09, domingo: Seguimos por Graz. Visita de día entero. Noche en Graz.
17 ago 09, lunes: A las 6:55 de la mañana salimos en dirección a Liubliana. Hemos de cambiar de tren en Maribor a las 8:17 pero eso no es un problema, viajamos en Intercity y los trenes esperan. El precio es de 30€. A las 10:09 arribamos en Liubliana, nos instalamos y damos una vuelta por el pueblo. Noche en Liubliana.
18 ago 09, martes: Plan a) Visita a Bled y el cañón de Vintgar. Plan b) Visita a Zagreb (ida 8.15-10.34 e volta 21.10-23.27, todo en tren por 20 euros). En todo caso alquilamos los coches este día para evitar retrasarnos al día siguiente que será uno de los días más concentrados del viaje. En caso que más de dos personas vayan a Zagreb o que alguna se quede en Ljubljana, la visita de Zagreb puede hacerse en coche.
19 ago 09, miércoles: A primera hora nos ponemos dirección Croacia. Por el camino paramos en el castillo de Predjama (a 52 min de Ljubljana). Forma parte del parque temático de las cuevas de Postojna (megaturísticas y carísimas). El castillo abre a las 9:00 y cuesta 8 EUR. Puede que solo sea interesante verlo por fuera. Continuamos el camino hasta las cuevas de la UNESCO, Skocjan (a 33 min de Predjama). La primera visita es a las 10:00 y hay nuevas visitas cada hora. Cuesta 14 EUR. Luego salimos dirección Porec (1 h 47 min de Skocjan más tiempo indeterminado en aduana), siguiendo la misma A1, para ver la basílica Eufrasiana. De Porec nos vamos a Pula, que están a una hora por lo que aquí se llama “comarcal”. Hemos de hacer lo imposible para ver lo principal del pueblo, ya que nos hace falta el tiempo. Hacemos noche en Pula.
Posible horario para este día chungo: a las 10 en las cuevas, salimos de allí a las 12, a las 14 comemos en Porec y vemos la Basílica Eufrasiana, a las 17 estamos tardando en salir de Porec y a las 18 estamos en Pula. Visitamos primero y hacemos el check-in cuando no nos dejen entrar ni en la arena ni en el foro ni en el museo arqueológico (sobre las 21). Ya sé que es muy fiebres, pero hay que intentarlo.
20 ago 09, jueves. Visita de Pula hasta la hora de comer y luego viaje a Plitvice (3 h 45 min), procurando estar allí sobre las 20:00. Noche en Plitvice.
21 ago 09, viernes. Ruta por el Parque Plitvice y viaje a Zadar (2 h 15 min). Aquí podemos hacer dos grupos: los que quieran llegar antes a Zadar y los que quieran ver un poco más a fondo Plitvice. En todo caso noche en Zadar.
22 ago 09, sábado. Visita mañanera a Zadar y a mediodía partimos a Sibenik (90km/1 h). Visitamos sibenik por la tarde y salimos a la noitiña (8 o asi) para pillar la noche croata en Split, que esta a una hora. Noche en Split.
23 ago 09, domingo. Visita a Split, a su casco historico y a las afueras de la ciudad, a donde iremos en coche a visitar Salona. Segunda Noche en Split.
24 ago 09, lunes. Vamos a Trogir (a 26 min de Split). Lo vsitamos tempranito a la mañana y al mediodía devolvemos los coches en el aeropuerto. Cogemos buses que nos dejan tras media hora en el puerto de Split. Allí, barco hacia Hvar, la Ibza del Adriático. Evidentemente noche en Hvar.
25 ago 09, martes. Volvemos al continente y en principio hay varios planes: seguir visitando Split para que no quede coja, irse a Korkula (txikipropuesta) (invención del kopi para desprestigiar las txikipropuestas) o adelantar las visitas del día siguiente a Split y ganar medio día, "canjeable" en Dubronik. NOche en Split o en Mostar. Puede estar bien no reservarlo puesto que así lo dejamos aberto y el grupo se puede dispersar.
26 ago 09, miércoles. Cogemos un bus y nos dirigimos a Mostar. Propongo dos opciones: 06:00 – 09:35 y 15:10 – 18:25 dependiendo de quien quiera dedicarle más a Split o a Mostar. Aquí se separan los grupos: Marta y Bea hacen noche en Mostar y se van al día siguiente a Dubrovnik. El resto cogemos bus a Sarajevo. Noche en Sarajevo.
27 ago 09, jueves. Visita a Sarajevo y viaje nocturno en bus a Dubrovnik (22:30 – 05:00).
28 ago 09, viernes. Nos acomodamos en Dubrovnik, visita mañanera a la ciudad, alquilamos un coche de 8 plazas y hacemos una excursión a Kotor (1 h 39 min más espera en aduana). Devolvemos el coche. Noche en Dubrovnik
29 ago 09, sábado. Excursión al parque nacional de Mljet, previo paso por el puerto de Prapartno para coger un ferry. Tarde/Noche en Dubrovnik.
30 ago 09, domingo. Nos volvemos a casita.
20 xullo 2009
Fin de semana falsario (o de "ChikiEspeleología")
Unha vez mais Chiki non nos defraudou e preparou un fin de semana de Espeleología no que fixemosde todo menos a actividade de marras. Este é o segundo ano que "chiki-convirte" actividades organizadas por el (lembremonos de que o ano pasado "chiki-reservou" praza nas illas de Ons para pasar un fin de semana que rematou no museo do alemán de Camelle), polo que por unanimidade o "fin de semán falsario" (ou chiki-finde) pasa a ser festexo ineludible polos Zapatillas, xunto coas frikiolimpíadas de Nadal e o Campionato de Futbolín no cumpreanos do Funkillo.
Do resto d fin de semán moito que destacar:
1. O Chiki e a única persoa do mundo capaz de comer máis de media empanada sen apenas auga antes da hora de xantar dos daneses (próxima frikiproba na frikiolimpíada)
2. Estou ameazado de morte por Mariña se volvo a diseñar unha ruta de sendeirismo na que esté ela de camiñante.
3. Creazón dun novo término: "Quirogada" (parecido a unha "Quigada" pero con fortes sentimentos de amizade e pensamento/traballo de grupo--- o traballo de grupo só ata certo punto, que cara o final a actividade ten que ser individual)
4. Outra X no mapa da Galiza que sinala novas tarimas visitadas, coma a do pub doLor que tanto lle gustou a Iago (mesa que más aplauda!) .
5. Descubrimento da vea interpretativa de Tragavivos cun par de videos impagables.
E moitas cousas máis, coma a memoria "peixe" a corto plazo de Bea e o Chiki que xa non se lembran de por onde foron en kayak fai tres meses, a homeaxe tarta inclusive ao do cumpreanos, as fotos de "onde está guoli", a sal no pescozo e, como non, ese gran anfitrión quirogués chamado Eduardo que, cando lle preguntamos algo, sempre "nos lo mira. Pero casi seguro", ao que lle quero agradecer tanta dedicación por facer realidade o segundo fin de semán falsario.
06 xullo 2009
Back to the Mancha
A viagem caralluda, ó ir con alguén os kilómetros fanse antes e ata puidemos facer turisteo antes mesmo de ver a Kopi
Foto diante do ChikiPark
Na cidade pasámolo caralludo. O noso anfitrión levounos pola calle de marcha (si, alí é "a calle") e ata rematamos no estravaganza de QnK... A noite é algo confusa nese punto, pero a partir de aquí empezaron a suceder cousas raras:
-Un servidor decidiu retirarse por estar feito broza e acabou dando un rodeo por (máis) de media cidade gracias a un par de "amables" señoras que parecían ter moita seguridade indicando cómo chegar ós sitios...
Foto en algún punto da "Cidade" cando amencía
-Dentro sucedense bailes cada vez máis animados (...) ata que deciden ir a por unhas porrras, momento no que se cruzan con Nuria, Cristina,... bueno, algunha das dúas (ou as dúas ou vai ti saber) A conclusión é que o expedicionario chegou ó almorzo con todo o mundo (ainda que por outro camiño, máis longo, por suposto) Por certo, manteño a miña impresión daquel momento ("Puto Pueblo de Mieeerda!!")
O seguinte día foi adicado ó coñecemento do casco vello e das múltiples costas que abundan pola parte vella.
Poño esta foto, porque me pareceu moi graciosa: isto que parece o countryside está a uns 5min(ou quizás menos) da praza maior, vamos na pomadita...
Ó seguinte día fomos ata un sitio ESPECTACULAR. Unhas vistas abraiantes, con buitres voando a poucos metros de nós, cun aroma a tomillo/romero, cun vento que facía máis ruido que outra cousa... espectacular.
Momento Lazarov: poño foto en 16:9, pero é difícil apreciar na fotografía a grandiosidade do lugar... Ese mesmo día vimos o nacemento do río Cuervo, bautizamos á miña tenia (dende agora comparte nome con un barranco, Tragavivos), vimos o burato do inferno e ceamos nun sitio patagruélico!!! Menuda jalada... e cando parecía que a noite decaía, a noite volveuse a encender e houbo que chegou con ganas de máis porras. De feito denuncio a astuta xogada de Chiki para arrastrarme dende a cama ata o bar de Beni para almorzar...
Último día con visita a Mota, estivemos con Patri visitando tan magna cidade:
Menudos badéns, menuda piscina, menudo concurso de pintores...
Ah, é famosa polo mirador da Mancha e polos seus muiños de vento, dos que moen e non dan lus (perdon pola queimada)
E volta a Ou: volta de tranquilos parando a jalar like búffalos (a fama teremola algúns, pero hai outros que mellor non meterlles un dedo na boca...)