18 decembro 2009

III Frikiolimpiadas

Comienzan los preparativos para la celebración de las esperadísimas III Frikiolimpiadas.

Como novedad importante este año vamos a dar formalidad al COIF (Comité Olímpico Internacional Friki). Sus miembros serán los atletas que hayan participado en más de un 60% de las ediciones, y su misión será la de organizar el evento y decidir por votación sobre cualquier duda en la interpretación del reglamento, basándose en los criterios seguidos en competiciones anteriores.

Los días de la celebración son 25, 26 y 27 de diciembre.

El borrador del calendario que se somete a consulta es este:

Día 25

19:00 - Ceremonia de inauguración
19:30 - Atari
20:30 - Poker

Día 26

11:00 - Minigolf
12:30 - LHA
13:00 - Petanca
17:30 - Karts
19:00 - Bolos
20:00 - Dardos

Día 27

10:30 - Futbolín
12:30 - Scalextric
13:30 - Ceremonia de clausura
14:00 - Comida en Casa Lola, la que más mola

Las reglas generales y particulares de cada disciplina se están elaborando y se mandarán al e-mail de los participantes.

La cuota aproximada para pagar pruebas y premios será sobre 22 EUR.

Como siempre, se ruega confirmación cuanto antes. Se admiten este año un máximo de 2 participaciones conjuntas (Al estilo Grañidro del año pasado).

Ruegos y preguntas en los comentarios.

15 decembro 2009

Secuestros (especial hormigas blancas)

El 3 de octubre de 2009 el barco Alakrana es abordado por piratas somalíes y empieza un largo secuestro que tendrá a la sociedad española en vilo. La fragata Canarias acude en su ayuda rápidamente y consigue capturar a dos de los piratas, que se trae a España con intención de juzgarlos. Esto provoca la ira de las familias de los pescadores, que no entienden el modus operandi de un gobierno que inicialmente acusa al barco de estar pescando fuera del área de seguridad de la operación Atalanta para evitar este tipo de situaciones, aunque otros patrones de barcos recriminan que el Alakrana estaba en aguas internacionales (si bien hay que entender que esas aguas internacionales llegan hasta la costa de la misma Somalia; Somalia no tiene territorio marítimo reconocido por estar “en guerra civil”, así que cualquiera puede ir a pescar a sus playas, precisamente casi el único recurso que poseen).

Los medios se hacen eco de la desgracia de estos marineros y de la extraña actitud del gobierno, más preocupado por saber si uno de los piratas tiene 18 años que de liberar a los pescadores. La cosa va a peor, y el 5 de noviembre, ante la pasividad del gobierno y el desembarco (que no fue tal) de tripulantes por parte de los piratas, los familiares hacen un comunicado que pone a la opinión pública radicalmente en contra del gobierno (si es que aún no lo estaba). El 11 de noviembre Zapatero se reúne con los familiares y éstos pasan de estar todo el día protagonizando conexiones en directo con cualquier telediario estatal a no pronunciarse más sobre el tema. Finalmente el Alakrana es liberado el 17 de noviembre, por 4 millones de $ que paga el armador del barco adelantados por el CNI, ya que, de momento, no dispone de semejante suma. El PP se muestra muy crítico con la actitud del gobierno en todo momento e incluso llega a plantear una moción contra Carme Chacón y Mª Teresa F. de la Vega con la ayuda del PNV y el BNG (curioso trío político donde los haya).

Sólo 12 días después, el 29 de noviembre, un convoy de Barcelona Acció Solidaria (una ONG catalana), que viajaba por el frente atlántico africano con la idea de repartir material en el tercer mundo, es atacado supuestamente por Al-Qaeda en Mauritania y tres de sus miembros son secuestrados. La caravana, que llevaba 9 años celebrándose y que se dirigía a Senegal, se convierte en nuevo objetivo de la opinión pública. Pronto empiezan a sucederse fuertes declaraciones como las del propio gobierno y la cadena COPE, asegurando que fue una temeridad cruzar Mauritania, cuando el Ministerio de Exteriores ni siquiera incluyó el país entre los 40 más peligrosos del mundo en 2009 (de hecho, el turismo es una importante fuente de ingresos del país, y Canarias tiene varios vuelos directos con sus principales ciudades, cosa que, por ejemplo, no tiene Argelia).

Pronto, y sin que nadie sepa muy bien por qué, la desventura de estos tres turistas solidarios (y que cada uno se quede con la parte de la expresión que más le guste, pero no olvidemos que son las dos cosas; turistas, por estar en el extranjero, y solidarios, por ir con miles de kilos de material humanitario) se convierte en blanco de la derecha española, y personalidades como Sánchez Dragó (que los tacha de pijos, gorrones y caraduras, entre otras cosas) reabren el debate de qué papel juega una ONG en una sociedad de bienestar.

Hasta aquí, los hechos… ahora, a responder… ¿en qué se diferencia un pescador de un turista solidario? ¿y un pirata de un terrorista? ¿y un vasco/gallego de un catalán? ¿Y Somalia de Mauritania? ¿tienen familiares los de la ONG, o sólo tiene familiares los atuneros? ¿Vale para algo InterEconomía, además de para crispar? Y, lo más importante, ¿valdrán todas estas preguntas para entender el “pobrecitos pescadores” y el “putos pijos solidarios”?

12 decembro 2009

Balkans!, etapa 8 -- Dubrovnik

Tras un viaje bastante pesado de bus llegamos a nuestro último destino: Dubrovnik. Esta ciudad es el ejemplo de lo que es una buena reconstrucción; ciudad totalmente mamada por la guerra que hoy en día parece no haber sufrido un rasguño desde la época medieval.
Nuestro visita comienza con los inconvenientes típicos de haber accedido a una chiquipropuesta: el apartamento de 5 para 7 tiene de vecinos a los propietarios por lo que nos vemos en la obligación de buscar otro alojamiento para tres. La oferta es bastante amplia y no tardamos demasiado en encontrarlo en los alrededores. Una vez situados decidimos pegarnos un chapuzón en una de las playas de Dubrovnik a escasos metros de nuestros apartamentos; sus cantos rodaos parecían de buena calidad y la fauna típica (compresas y preservativos) era abundante. Tras una ducha reparadora nos dispusimos a dar un primer paseo por la ciudad vieja mientras cheirábamos un restaurante para cenar. Encontramos uno italiano a precios populares con una Gotovina muy simpática que se ganó nuestra compañía una noche más. Después de la cena, la mayoría del grupo hecha polvo se fue a dormir mientras un pequeño grupo de irreductibles otomanos hizo de avanzadilla para explorar lo que nos depararía la noche en Dubrovnik.
Al día siguiente cogimos un bus al puerto de Prapratno donde nos embarcamos en un ferry con destino Mljet (llamada por los griegos Melita o Miel. Este nombre, que parece tan dulce, es la cara oculta de un parque natural totalmente dominado por las abejas). Una vez allí alquilamos unas bicicletas en el primero de los muchos puestos que había (recomiendo encarecidamente acudir al segundo o tercer puesto, con bicicletas posteriores a la época romana) y comenzamos un encantador paseo (para algunos una auténtica tortura) hasta la misma puerta del parque natural. Aunque pueda recordar a la visita de Bled (paseo en bicicleta alrededor de un lago, paraditas para pegarse un chapuzón y hasta un monasterio en una isla) el paisaje y el ambiente es totalmente distinto, mucho más salvaje y con menos turisteo en este último caso. La vuelta al ferry resultó algo apurada porque fuimos justos de tiempo y el caminito no era demasiado llevadero. Aún así lo conseguimos y regresamos a Dubrovnik.
Paradita en el apartamento, ducha reparadora, segundo callejeo de la ciudad (esta más completa con visitas a la catedral, Palacio del Rector, etc) cenita con Gotovina simpática y a vivir la night (en la misma línea que el resto de ciudades croatas).
Llega el último día de aventura balcánica, el orden del día incluía paseo por la muralla, recreo para comprar cosas que brillan y celebración del cumpleaños de Mariña. Las vistas de las murallas realmente espectaculares, aunque creo que van de más a menos y el final del paseo se llega a hacer algo pesado, aunque tuvimos la suerte de que fue amenizado por el bicho escoba.
Después de comer llegó la primera despedida, ya que Iago y Mariña pillaban el vuelo esa misma tarde y el resto nos quedamos haciendo turisteo de cañas y mentalizándonos para el regreso a nuestra vida gris. Solamente nos quedaba una cena de lujo en una placita con vistas a las murallas donde aprendimos que koala era un animal y no una forma de ser amable.

Y esto ha sido todo amigos!!!!!


09 decembro 2009

Helezion Demoskrástica(de Krusty, el payaso)

A ver, que pasa co asspecto do blog!!! Moito rajar e pouco aportar. Por ese motivo, vou lanzar un proceso eleitoral pseudodemocrático(porque ó final porei o que me salia dos webs)

Podedes opinar e ata votar sobre o aspecto do blog.
Ah, tamen se aceptan entradas e comentarios :D

Propicios días.

Pd-. Hoxe estrenamos co modelo Barbie. A Rañala, raparigos!!

01 decembro 2009

Cambio de aires

Bueno, a ver se esta plantilla nova anima algo o cotarro e posteades algo máis.
Propicios dias baixo a chuvia de Vigho.

Pd-. se alguen vai falar de futbol, pode; se alguen vai falar do Celta, mellor que cale... Propicios días

23 novembro 2009

Operación Toalla: de como Portugal invade Ribadavia...

Outra vez!! E mira que xa parecía que nunca máis se volvería a falar do tema, pero volveu a sair: e se Portugal invade Ribadavia, ¿que? ¿Imos defendela ou renunciamos ós ribeiros? Grande dilema existencial discutido en profundidade o sábado no foro adecuado (é dicir, un bar) cos ponentes da primeira edición (hai xa uns anos, no marco incomparable do Imperio)

Para información de calquera curioso, España carece de submarinos nucleares (por moito que desconfíe Pan) e hai que deixar de facer o gandul desta forma, que despois o finde non cunde nada!!

PD-. Recollendo o guante de Mariña e Kopi, temos que abrir un debate sobre o particular de cómo estrenar o 2010.

Recomendo consultarlle a xente ben informada na materia

16 novembro 2009

El tema de la mandanga, si, el tema de la mandanga...

Para que non queden máis dúbidas sobre o particular, adxunto a letra de tan insigne himno. Ademáis, así quítolle a exclusiva a Kopi publicando entradas!!

A andaina estivo caralluda: bo tempo, bo ritmo e bo xantar...

Entré en una discoteca, soy timido y me asusté,
pibitas que con quince años y los chavales también
hablaban de cosas raras de lo cual no me enteré
les diré lo que decían, les diré lo que decían,
por si saben lo que es

ESTRIBILLO (X 2):
Que dame la mandanga y déjame de tema
dame el chocolate que me ponga bien
dame de la negra que hace buen olor
que con la maría vaya colocón

Pasados 20 minutos sin saber cómo y por qué
con el aroma del humo yo tambien me coloqué
me dijeron los chavales ven acá y aplastaté
le pegué a la mandanguita, le pegué a la mandanguita
se acabó mi timided

ESTRIBILLO (X 2)

Me voy pá la discoteca a buscar mi churifú
mirad si me pongo bien que creo que soy Kun Fú
lo mismo en Valladolid, Toledo que Salamanca
Todo el mundo baila ya, Todo el mundo baila ya
el ritmo de la mandanga

ESTRIBILLO (X 2)

08 novembro 2009

Balkans!, etapa 7 -- Bosnia i Herzegovina



Cuando ya estábamos medio aburridos de tanta playa, catedral, puerto y, sobre todo, turistas a cascoporro inundándolo todo, cruzamos la frontera y cambiamos de país, haciendo una excursión a Bosnia.
Bosnia poco o nada tiene que ver con lo observado en Croacia. Aquí todavía se ve y se escucha en las calles que hubo guerra. Las fachadas de los edificios de cualquier ciudad todavía están atravesadas por la metralla, y muchos parques ahora son cementerios islámicos, lo que añade a las ciudades más visitables un aire chungo e incómodo que sólo estando allí se puede describir.
Nuestra primera parada, Mostar, fue arrasada totalmente en la guerra, y su mayor icono, el barrio medieval y el puente viejo, fueron reconstruidos hace sólo 5 años siguiendo el trazado original. Si bien la reconstrucción es perfecta y el barrio medieval parece totalmente el verdadero (dándonos una colección perfecta de callejuelas y casas bajas dominadas por el puente), eso ha mermado la reconstrucción del resto de la ciudad. La entrada en la misma da miedo en estado puro, sufres de paranoia ante posibles robos en la estación de buses que se cae a cachos, y hasta que uno se topa con un habitante y habla con él no se queda más o menos tranquilo ojo que digo hablar y no ver, pues si sólo los ves ganas más miedo: la pobreza es exacerbada). Los bosnios son hospitalarios a pesar de que Europa los vendió en la guerra...
Otra de las visitas interesantes que hicimos tanto en Mostar como en Sarajevo fue a casas musulmanes de los siglos XV-XVI, una especie de "pazos" pero al estilo islámico, los cuales puedes recorrer y visitar a tu antojo.
Si el miedo al llegar a la estación de Mostar fue considerable, no digo nada del que experimentamos al arribar a Sarajevo, que tiene medio millón de habitantes. De nuevo salvados por un amable ciudadano, llegamos a nuestro destino, un extraño hostel en el que era obligatorio andar descalzo, y comenzamos la visita a la zona (tambien un poco desvastada) aconsejados por mi amigo Álex, que está allí con la UE. El mayor atractivo de Sarajevo, la Biblioteca Nacional, levantada según los planos de la de Alejandría y símbolo de la Bosnia islámica, fue quemada durante la guerra por los serbios y ahora sus fachadas están siendo restauradas, así que apenas se puede ver. A pesar del asedio de tres años al que fue sometida, Sarajevo conserva sus encantos en la zona vieja, de madera y de casa muy bajas, con varias mezquitas y palomares, y con los ya nombrados cementerios, siendo el más espectacular (ver foto) el de una de las colinas de la ciudad en el que está enterrado el presidente bosnio durante la guerra, Izetbegovic.
La hospitalidad de Álex fue mayor de la esperada debido al sitio al que nos llevó a cenar, el la ladera donde, años atrás, se habían celebrado los JJ.OO. de invierno, en una casa típica donde nos pusimos las botas por trece euros cada uno... y es que Bosnia es muy barata comparada con sus hermanas balcánicas.

25 outubro 2009

Balkans!, etapa 6 --- Dalmacia: de Split a Hvar


La visita a la ciudad de Split, la segunda por número de habitantes de toda Croacia, se centra sobre todo en los restos del Palacio de Diocleciano (las dos primeras fotos, de día y de noche), declarado en su totalidad UNESCO y que forma uno de los monumentos más extraños de toda Europa, bajo mi punto de vista. Resulta que lo que se conserva del Palacio (de un tamaño descomunal) son los muros y apenas un par de estructura más (alguna cripta y tal), y cuando el Imperio se fue al garete, la gente comenzó a hacerse viviendas en habitaciones del palacio, con lo que ahora uno pasa por un palacio sin techo, con tenderetes, restaurantes y demás, descubriendo un pórtico o una estatua casi sin querer, totalmente "integrado" en el mobiliario urbano. La visita puede llevar una mañana (aunque recomendamos encarecidamente la iluminación nocturna del palacio, que lo embellece sobremanera) si se acude a todos los puntos destacables, como la estatua de Gregorio de Nin, la Catedral o muchos de los templillos de segunda fila por los que te cobran 5 kunas (menos de un euro) pero que no valen ni eso. Y es que en Split te cobran hasta por respirar.
A Split los alrededores la potencian un montón. A unos 27 km. y a sólo 5 del aeropuerto está Trogir (su plaza mayor en la foto), un bello pueblo marinero cuidadísimo, con arquitectura propia de la zona (casas tipo las que se pueden ver en los folletos turísticos de las isllas griegas), sin masificaciones (algo de lo que desde luego no puede presumir Split, que estaba abarrotado) y con una bonita puesta de sol desde una avenida de palmeras que remata en fortificación. Un pueblo para descansar y disfrutar.
También hay cosas que no merecieron tanto la pena. A unos 20 km. está Klis, un paso fortificado elevado desde el que se ve toda la bahía de Split y sus diez mil polígonos industriales y autopistas, con lo que las vistas pues bueno, regular. En la misma dirección están las ruinas de Salona, que nos dieron vergüenza ajena. Salona es un asentamiento romano con su anfiteatro, necrópolis, etc., pero que se encuentra en un cruce de autopistas (literalmente) y con una fábrica de algo que no huele muy bien demasiado cerca (si se amplia la foto, dicha fábrica se puede observar). Ningún tipo de vallado especial evita que los jóvenes del pueblo hagan botellón en el anfiteatro y tiren pos allí sus condones usados (también esto es literal y contrastado), aunque la poca valla que hay te la ponen a la entrada para que pienses que es "obligatorio" pagar un par de eurillos para entrar. Vamos, de pena.
A hora y media en un barco que está regalado (6 euros ida y vuelta, más o menos) está la isla de Hvar (léase juar, y no se pronuncie hachevar como nosotros durante los primeros días de viaje). Esta isla presume de ser la Ibiza croata y si bien el adjetivo es demasiado generoso, es cierto que la fiesta es la más interesante de toda Croacia. Hay pafetos como en España en número abundante, las copas están al precio de aquí y la cosa no está tampoco masificada. Hay mil casas donde pernoctar y, la verdad, es un sitio ideal para pasar una semana en verano y desconectar, porque tiene playas que, dentro de Croacia y su ausencia de arena, no están mal, y en todo momento pareces estar en un pequeño pueblo (en la foto, la plaza de noche), aunque estés, como he dicho, a una hora y media de un aeropuerto y una ciudad de medio millón de habitantes.

19 outubro 2009

Realmente vomitivo

non esperaba moito do periódico local de Ourense pero este artículo é realmente vomitivo.

para os que non o saiban, baltar sr. parece que non durará sempre e baltar jr. quere ser o next president... Parece que o noso m*rd*nt* periódico xa tomou partido...

El político que asumió las teorías de Freud

01 outubro 2009

Balkans!, etapa 5 -- Dalmacia: de Zadar a Sibenik


Regresamos desde el interior a la costa, a la zona más famosa y turística de Croacia, la región de Dalmacia. Su costa está salpicada de islas y hay un ambiente de relax muy grande en casi todas las villas. Nuestra primera parada fue la Pansion Maria en Zadar, regentada por un buen hombre (mi amigo Zoran) que nos trató como sus ahijados dándono opción de escoger hasta el yogurt del desayuno.
Zadar es un pueblecillo bonito pero no imprescindible. Su casco histórico es semejante al de los otros pueblos costeros y quizá el punto fuerte son dos modernidades que no son plato para todos los gustos: el órgano marino (en la foto), que cual instrumento de viento suena con el golpeo de las olas, produciendo una melodía interesante que te invita a sentarte al menos un ratillo; y una extravagancia llamada "greeting of the sun" que viene siendo la pista de "fiebre del sábado noche" pero al aire libre. Desgraciadamente alguno de nosotros no guardará todo el buen recuerdo posible de Zadar debido a indigestión provocada por calamares "fuera de temporada" (?). Primer warning acerca de comer de todo, aunque juramos que el restaurante distaba bastante de ser un garito de mala muerte.
Ya en ruta, segumos la carretera costera que tiene vistas al archipiélago de las Kornati hasta Vodice, el exponente real de lo que es agosto en la costa croata. Mil chiringuitos, peña arremolinada en dos metros de piedras, parkings piratas regentados por gente agresiva, cafés chillout como Ibiza pero a lo cutre y, cómo no, hoteles invadiendo la playa (esto está claramente inspirado en el Levante). La parada era poco turística pero nos valió para comer a nuestra hora y para que el Txiki disfrutase de uno de los sitios que más le entusiasmó (nótese retranca).
Esta etapa también incluye Sibenik, un pueblo que SÍ hay que visitar. De poco tamaño, con una catedral preciosa (se ve su fachada en la foto, aunque lo mejor está por dentro) que es única en el mundo por tener un friso de 72 caras esculpidas, y con calles estrechas y limpias en las que no pasa el tiempo, Sibenik puede presumir de ser visita obligada. Es cierto que hay poco ambiente, pero eso precisamente es lo que la hace más atractiva, el poder pasear tranquilamente por una callejuela sin que nadie te moleste ni te retrase, algo que yo por lo menos no sentía desde mis paseos por el Albaycín de Granada.
Sin embargo, el día no acabó bien. Nuestro hostel reservado en Split, Placida Hostel, nos derivó a otro de "similares características" según ellos, llamado Casa Adriana y que era claramente la casa de una señora (muy maja, eso sí)... aplicándonos la tarifa del hostel. Evidentemente, pedimos explicaciones y eso fue lo mejor: nos suprimió la reserva porque éramos españoles. Como se lee. Porque, según ella, pertenecemos al pueblo más maleducado de Europa.
La cosa no acabó ahí, fue peor, pero bueno, tontos hay en todas partes e igual que en Zadar un señor nos trató genial pues luego topamos con una desequilibrada de armas tomar. Y con ese mal sabor de boca nos fuimos a dormir, que el viaje continuaba al día siguiente en Split.

25 setembro 2009

Blakans!, etapa 4 -- Plitvice

Tras el despropósito de la visita a las playas-cantera de la Península de Promentera comenzamos nuestra jornada más larga en lo que a viaje se refiere. Nos separaban unos 350 kms hasta nuestro destino en los que pudimos descubrir que los croatas no solamente se olvidaron de poner dos carriles más en las autopistas, sino que se olvidaron también de colocar arcenes en las carreteras nacionales.

Llegamos a nuestro alojamiento, Villa Zora, una casita en un entorno encantador regentada por un amable perroflauta que se veía en la necesidad de beber cerveza durante todo el verano para poder aguantar a los turistas. Después de cenar, hacer negocios con rebanadas y cantar alguna serenata fuimos a dormir sabiendo que al día siguiente nos esperaba la visita de un auténtico paraíso


Plitvice es simplemente, impresionante. Lagos de agua cristalina, cascadas inmensas, frondosa vegetación… o por lo menos eso pone en los folletos, porque está tan atestado de turistas-momia que pasas más tiempo mirando al suelo preocupado de no pisar a nadie y de no caerte que de admirar un paisaje de cuento al que solamente le faltan hadas y unicornios. Es una pena, pero son los males de viajar en agosto. Yo me imagino esta misma visita en primavera, sin tanta gente y pudiéndote bañar en los lagos y me pongo tontorrón.


A lo largo de nuestra ruta pudimos dar un paseo en barco, adentrarnos en grutas, viajar en tanquebus, conocer gente famosa (ni más ni menos que la Paris Hilton croata de la cual publico en primicia el robado que conseguimos) y lo que es más importante, descubrir el más importante interés turístico que poseen los lagos… las carpas!!!! Estos bichos que se pueden contabilizar por trillones en cada cm3 son algo espectacular; tienen forma de pez, nadan como peces, comen como peces… en fin que no me extraña que lleguen aquí miles de momias diariamente para taponar los estrechos senderos de las rutas impidiéndote el paso con el fin de fotografiar tan bella creación de la naturaleza. Ni lagos ni cascadas amigos, si por algo hay que ir a Plitvice es para admirar sus maravillosas carpas!!!


Después de 6 horas (si no recuerdo mal) de caminata, y a pesar del exceso de turistas, volvimos a Villa Zora con buen sabor de boca de la visita, recogimos nuestras naves y nos dirigimos hacia nuestro siguiente destino… Zadar.


21 setembro 2009

Blakans!, etapa 3 -- Istria

Istria es una península limítrofe con Italia que, desde la segunda guerra mundia, pertenece a Croacia. Y eso de que eran italianos se nota en todo: en el carácter, en la manera de hacer las cosas, en la gastronomía... para lo bueno y para lo malo.
Lo primero que sorprende de Istria es que allí no hubo guerra pero todo tiene un aire sucio, destartalado y lamentable que asusta a los visitantes. En nuestra primera parada, Porec, los comercientas de los chiringuitos poco menos que se te avalanzaban para venderte cosas que brillan o camisetas descoloridas a precios poco razonables. Nuestra visita a este pueblo tenía como fin ver la Basílica de Eufrasio, una supuesta joya de Arte Bizantino que defreuda mucho y que deja una sensación de pérdida de tiempo bastante importante (a no ser que seas historiadora del Arte y lo flipes admirándolo, como Patri). A los "no iniciados" nos entró prisa y quisimos pirar pronto a nuestro siguiente destino: Rovinj.
Rovinj encarna todo lo que escaseaba en Porec. Patios de corte humilde pero muy bellos (como el que se ve en la foto), chiringuitos de compras regentados por artistas que siempre ofrecían alo distinto del anterior, calles empinadas imposibles que desembocaban directamente al mar como si estuviésemos en Venecia y un atardecer de ensueño que justifica la visita por sí sólo. Su infraestructura turística es muy grande y el ambiente en verano era genial, pero nosotros habíamos reservado en Most Hostel, en Pula.
Este hostel está en una calle no muy iluminada de Pula, en un edificio tipo la Matanza de Texas. Nuestra cara era de pánico, pero resultó que por dentro está restaurado, las habitaciones son amplias, hay aire acondicionado y la señora que lo regenta es un amor. Así que sobamos genial y al día siguiente vimos la ciudad.
Pula tiene un puerto marítimo tan espantoso e industrial que provocaría la envidia de Vigo (esto es exagerado, evidentemente, pero no os penséis que gana Vigo con mucha dirferencia). La ciudad es como Portugal en los 80 (o España en los 70), es decir, puedes aparcar en cualquier lado, te cobran por cosas que se están cayendo a cachos y la gente habla a grito pelado en todos los sitios. Más mediterráneo imposible. Lo que justificaba la visita era el anfiteatro y estaba patas arriba porque había concierto y estaban montando un escenario. Un desastre. Para rematarla, nos fuimos a comer a una reserva natural, en la Península de Promentera a 10 km de la ciudad, comprobando que las playas son de piedra incómoda y no hay sombras. En fin... rumbo a Plitvice.

20 setembro 2009

Noticia Triste

Perdón por interrumpir a serie do viaxe balkanico. Onte enterámonos de que Pablo del Río (agora xa lle puxen cara coa orla) tivo un accidente de tráfico con dramático resultado.



Esta entrada ten fins informativos, nada de morbo nin malos rollos.

09 setembro 2009

Balkans!, Etapa 2 --- Slovenia


El segundo tramo del viaje discurrió por el pequeño y "europeo" país de Eslovenia, el primero en separarse de los Balcanes en 1991 tras una guerra de 10 míseros días y una única baja. La visita, como no podía ser de otro modo, empezó por la capital Liubliana, una ciudad de 300.00 habitantes que no agradó al grupo por igual. De entrada, el famoso tripuente es uno de los cinco engaños más grandes del viaje, y la zona vieja está restaurada a medias. Puesdes encontrar tíos de frac recogiendo papeles del suelo con unas pinzas extendibles, como si estuvieses en Suiza, pero también puedes encontrar edificios cayéndose como si estuvieses en el centro de Mogadiscio. Muchísimo ambiente en las terrazas (que desaparece con el horario centroeuropeo, a la 1 de la mañana en pleno agosto no queda ni Dios) y un ambiente de pijerío de lo más insano. Los liublianos miran con bastante superioridad a sus vecinos croatas y a los balcánicos en general, y eso tampoco nos hizo mucha gracia.
Quizá otras cosas de la ciudad fuera de la zona vieja estuvieron mejor: el parque-mansión de Tívoli, la arquitectura comunista de la plaza del Parlamento, las vistas a los Alpes desde la colina del castillo (mountains) y el puente flanqueado por la mascota de la ciudad, un dragón, que por lo menos daba para la foto chorra.
El segundo día en el país visitamos el pueblo de Bled, precioso y encantador. Se trata de un enclave imprescindible si se va a visitar Eslovenia, pues tiene un paisaje de postal total con un enorme lago, un castillo coronándolo, un monasterio al que sólo se puede acceder en caras góndolas y los Alpes en segundo plano. Para el recuerdo el senderismo por el cañón de Vintgar, a sólo 10 km de Bled, y el bañito en el lago (o no-bañito en el caso de Raúl).
Nuestra última visita en el país fueron las cuevas Skocjan, a las que entramos escépticos pero de las que salimos maravillados por su enormidad y sus formas imposibles. Por momentos, parecíamos estar en el subsuelo protagonizando alguna película del Señor de los anillos... avanzábamos lentamente para no perder detalle de las paredes y techos de la cueva. En la foto, se nos ve en uno de los puntos más espectaculares, un puentecillo que pasaba a más de 50 metros de altura por encima de un río subterráneo.
En definitiva, Eslovenia es un país muy digno de visitar en un puente o con unos cuantos días. Aquí alquilamos los coches que nos llevarían a nuestra siguiente república balcánica: Croacia

03 setembro 2009

Balkans!, Etapa 1 --- Graz

Se notó que estábamos en Austria nada más bajar del avión y escuchar el silencio del aeropuerto. No se oía ni volar a las moscas. Por si había alguna duda, luego ratificamos nuestro destino comprobando que el autobús pasaba a las 16.42 tal y como marcaba el horario de la parada.

Y es que los austriacos son así, no es un mito, es la formalidad hecha país. Tras instalarnos en nuestro hostel, el HUFA de Graz ( a unos 15 min andando del centro) salimos al encuentro de nuestros anfitriones austriacos, Anxo y Alcira, a los que ya debíamos algunos la visita guiada a Viena hace un par de años. Como no podía ser de otro modo tras el largo viaje, el primer día dimos una vuelta muy floja por la parte centro de la ciudad, la Hauptplatz (foto de la izquierda) y el cercano puente que aloja en uno de sus extremos la Kunshaus o bicho-alien que se ve iluminado en la foto de la derecha, y que es el símbolo del Graz modernista de principios de este siglo. Por supuesto que no perdonamos ni la cena ni el ambiente nocturno, en el que nos enchufamos a base del afamado licor local, del que ahora mismo no recuerdo el nombre pero que a buen seguro nuestro anfitrión pondrá en los comentarios a esta entrada.

El domingo empezó en el Schloss Eggenberg, a las afueras de Graz, un palacio con unos jardines supuestamente bonitos pero que a 15 de agosto estaban sequísimos y áridos (normal, por otra parte) y con una buena pinacoteca. Lo que quiero decir con todo esto es que la visita, si no vas a ver los cuadros ni los jardines, es tirando a prescindible, debido a que Graz tiene otros encantos más interesantes, como la Colina de la Ciudad, a la que se accede por las escaleras que se ven en la foto de la izquierda y que es el sitio ideal para pasar un día campestre sin más que coger un funicular. Se puede caminar con vistas a la ciudad, hacer el chorras en la torre del reloj o incluso pasear por el interior de la colina, donde hay una sala de conciertos y todo. La ciudad se completa con edificios espectaculares, sobre todo en la calle Herrenglasse, y con algun patio o escultura curiosa. La escalera de la derecha ("bífida") pertenece a un edificio de la universidad y entraría dentro de esta categoría de pequeñas cosas de Graz que descubres caminando por la ciudad (o si llevas unos guías que te dicen donde está, porque si no...)
En definitiva, Graz nos encantó. Es una ciudad para pasar un buen fin de semana, a la que sólo se le puede criticar la animación nocturno a la austríaca, aunque tenemos entendido que esciudad universitaria y en invierno es distinta. Y de nuevo, antes de acabar, dar gracias a los anfitriones, sobre todo a Anxo, que sabemos que rebeja mucho su nivel de bordería haciendo esfuerzos realmente titánicos para que nos sintamos como en casa. Esperemos que tardemos de nuevo sólo dos años en volver a Austria...

11 agosto 2009

Boa viaxe ós Balkans

Cos mellores desexos dun que se queda(con ganas de ir tamén)

23 xullo 2009

3º Borrador viaje a los Balcanes

Básicamente los cambios son quitarle una noche a Zadar y ponérsela a Split. Los cambios/zonas aún no cerradas aparecen en rojo.

15 ago 09, sábado: Llegada a Graz a las 16h. Acomodamiento y visita a la ciudad. Noche en Graz.

16 ago 09, domingo: Seguimos por Graz. Visita de día entero. Noche en Graz.

17 ago 09, lunes: A las 6:55 de la mañana salimos en dirección a Liubliana. Hemos de cambiar de tren en Maribor a las 8:17 pero eso no es un problema, viajamos en Intercity y los trenes esperan. El precio es de 30€. A las 10:09 arribamos en Liubliana, nos instalamos y damos una vuelta por el pueblo. Noche en Liubliana.

18 ago 09, martes: Plan a) Visita a Bled y el cañón de Vintgar. Plan b) Visita a Zagreb (ida 8.15-10.34 e volta 21.10-23.27, todo en tren por 20 euros). En todo caso alquilamos los coches este día para evitar retrasarnos al día siguiente que será uno de los días más concentrados del viaje. En caso que más de dos personas vayan a Zagreb o que alguna se quede en Ljubljana, la visita de Zagreb puede hacerse en coche.

19 ago 09, miércoles: A primera hora nos ponemos dirección Croacia. Por el camino paramos en el castillo de Predjama (a 52 min de Ljubljana). Forma parte del parque temático de las cuevas de Postojna (megaturísticas y carísimas). El castillo abre a las 9:00 y cuesta 8 EUR. Puede que solo sea interesante verlo por fuera. Continuamos el camino hasta las cuevas de la UNESCO, Skocjan (a 33 min de Predjama). La primera visita es a las 10:00 y hay nuevas visitas cada hora. Cuesta 14 EUR. Luego salimos dirección Porec (1 h 47 min de Skocjan más tiempo indeterminado en aduana), siguiendo la misma A1, para ver la basílica Eufrasiana. De Porec nos vamos a Pula, que están a una hora por lo que aquí se llama “comarcal”. Hemos de hacer lo imposible para ver lo principal del pueblo, ya que nos hace falta el tiempo. Hacemos noche en Pula.
Posible horario para este día chungo: a las 10 en las cuevas, salimos de allí a las 12, a las 14 comemos en Porec y vemos la Basílica Eufrasiana, a las 17 estamos tardando en salir de Porec y a las 18 estamos en Pula. Visitamos primero y hacemos el check-in cuando no nos dejen entrar ni en la arena ni en el foro ni en el museo arqueológico (sobre las 21). Ya sé que es muy fiebres, pero hay que intentarlo.

20 ago 09, jueves. Visita de Pula hasta la hora de comer y luego viaje a Plitvice (3 h 45 min), procurando estar allí sobre las 20:00. Noche en Plitvice.

21 ago 09, viernes. Ruta por el Parque Plitvice y viaje a Zadar (2 h 15 min). Aquí podemos hacer dos grupos: los que quieran llegar antes a Zadar y los que quieran ver un poco más a fondo Plitvice. En todo caso noche en Zadar.

22 ago 09, sábado. Visita mañanera a Zadar y a mediodía partimos a Sibenik (90km/1 h). Visitamos sibenik por la tarde y salimos a la noitiña (8 o asi) para pillar la noche croata en Split, que esta a una hora. Noche en Split.

23 ago 09, domingo. Visita a Split, a su casco historico y a las afueras de la ciudad, a donde iremos en coche a visitar Salona. Segunda Noche en Split.

24 ago 09, lunes. Vamos a Trogir (a 26 min de Split). Lo vsitamos tempranito a la mañana y al mediodía devolvemos los coches en el aeropuerto. Cogemos buses que nos dejan tras media hora en el puerto de Split. Allí, barco hacia Hvar, la Ibza del Adriático. Evidentemente noche en Hvar.

25 ago 09, martes. Volvemos al continente y en principio hay varios planes: seguir visitando Split para que no quede coja, irse a Korkula (txikipropuesta) (invención del kopi para desprestigiar las txikipropuestas) o adelantar las visitas del día siguiente a Split y ganar medio día, "canjeable" en Dubronik. NOche en Split o en Mostar. Puede estar bien no reservarlo puesto que así lo dejamos aberto y el grupo se puede dispersar.

26 ago 09, miércoles. Cogemos un bus y nos dirigimos a Mostar. Propongo dos opciones: 06:00 – 09:35 y 15:10 – 18:25 dependiendo de quien quiera dedicarle más a Split o a Mostar. Aquí se separan los grupos: Marta y Bea hacen noche en Mostar y se van al día siguiente a Dubrovnik. El resto cogemos bus a Sarajevo. Noche en Sarajevo.

27 ago 09, jueves. Visita a Sarajevo y viaje nocturno en bus a Dubrovnik (22:30 – 05:00).

28 ago 09, viernes. Nos acomodamos en Dubrovnik, visita mañanera a la ciudad, alquilamos un coche de 8 plazas y hacemos una excursión a Kotor (1 h 39 min más espera en aduana). Devolvemos el coche. Noche en Dubrovnik

29 ago 09, sábado. Excursión al parque nacional de Mljet, previo paso por el puerto de Prapartno para coger un ferry. Tarde/Noche en Dubrovnik.

30 ago 09, domingo. Nos volvemos a casita.

20 xullo 2009

Fin de semana falsario (o de "ChikiEspeleología")


Unha vez mais Chiki non nos defraudou e preparou un fin de semana de Espeleología no que fixemosde todo menos a actividade de marras. Este é o segundo ano que "chiki-convirte" actividades organizadas por el (lembremonos de que o ano pasado "chiki-reservou" praza nas illas de Ons para pasar un fin de semana que rematou no museo do alemán de Camelle), polo que por unanimidade o "fin de semán falsario" (ou chiki-finde) pasa a ser festexo ineludible polos Zapatillas, xunto coas frikiolimpíadas de Nadal e o Campionato de Futbolín no cumpreanos do Funkillo.

Do resto d fin de semán moito que destacar:

1. O Chiki e a única persoa do mundo capaz de comer máis de media empanada sen apenas auga antes da hora de xantar dos daneses (próxima frikiproba na frikiolimpíada)

2. Estou ameazado de morte por Mariña se volvo a diseñar unha ruta de sendeirismo na que esté ela de camiñante.

3. Creazón dun novo término: "Quirogada" (parecido a unha "Quigada" pero con fortes sentimentos de amizade e pensamento/traballo de grupo--- o traballo de grupo só ata certo punto, que cara o final a actividade ten que ser individual)

4. Outra X no mapa da Galiza que sinala novas tarimas visitadas, coma a do pub doLor que tanto lle gustou a Iago (mesa que más aplauda!) .

5. Descubrimento da vea interpretativa de Tragavivos cun par de videos impagables.

E moitas cousas máis, coma a memoria "peixe" a corto plazo de Bea e o Chiki que xa non se lembran de por onde foron en kayak fai tres meses, a homeaxe tarta inclusive ao do cumpreanos, as fotos de "onde está guoli", a sal no pescozo e, como non, ese gran anfitrión quirogués chamado Eduardo que, cando lle preguntamos algo, sempre "nos lo mira. Pero casi seguro", ao que lle quero agradecer tanta dedicación por facer realidade o segundo fin de semán falsario.

06 xullo 2009

Back to the Mancha

Hola a tódolos parroquianos, xa facía tempo que non posteaba. Pois vou a aproveitar a recente viaxe a QnK como pretexto para subir algunha foto:
A viagem caralluda, ó ir con alguén os kilómetros fanse antes e ata puidemos facer turisteo antes mesmo de ver a Kopi
Foto diante do ChikiPark

Na cidade pasámolo caralludo. O noso anfitrión levounos pola calle de marcha (si, alí é "a calle") e ata rematamos no estravaganza de QnK... A noite é algo confusa nese punto, pero a partir de aquí empezaron a suceder cousas raras:
-Un servidor decidiu retirarse por estar feito broza e acabou dando un rodeo por (máis) de media cidade gracias a un par de "amables" señoras que parecían ter moita seguridade indicando cómo chegar ós sitios...
Foto en algún punto da "Cidade" cando amencía


-Dentro sucedense bailes cada vez máis animados (...) ata que deciden ir a por unhas porrras, momento no que se cruzan con Nuria, Cristina,... bueno, algunha das dúas (ou as dúas ou vai ti saber) A conclusión é que o expedicionario chegou ó almorzo con todo o mundo (ainda que por outro camiño, máis longo, por suposto) Por certo, manteño a miña impresión daquel momento ("Puto Pueblo de Mieeerda!!")

O seguinte día foi adicado ó coñecemento do casco vello e das múltiples costas que abundan pola parte vella.
Poño esta foto, porque me pareceu moi graciosa: isto que parece o countryside está a uns 5min(ou quizás menos) da praza maior, vamos na pomadita...

Ó seguinte día fomos ata un sitio ESPECTACULAR. Unhas vistas abraiantes, con buitres voando a poucos metros de nós, cun aroma a tomillo/romero, cun vento que facía máis ruido que outra cousa... espectacular.


Momento Lazarov: poño foto en 16:9, pero é difícil apreciar na fotografía a grandiosidade do lugar... Ese mesmo día vimos o nacemento do río Cuervo, bautizamos á miña tenia (dende agora comparte nome con un barranco, Tragavivos), vimos o burato do inferno e ceamos nun sitio patagruélico!!! Menuda jalada... e cando parecía que a noite decaía, a noite volveuse a encender e houbo que chegou con ganas de máis porras. De feito denuncio a astuta xogada de Chiki para arrastrarme dende a cama ata o bar de Beni para almorzar...

Último día con visita a Mota, estivemos con Patri visitando tan magna cidade:
Menudos badéns, menuda piscina, menudo concurso de pintores...

Ah, é famosa polo mirador da Mancha e polos seus muiños de vento, dos que moen e non dan lus (perdon pola queimada)

E volta a Ou: volta de tranquilos parando a jalar like búffalos (a fama teremola algúns, pero hai outros que mellor non meterlles un dedo na boca...)